Faunlet

15. Τσιφλικάς για... κλάματα [μέρος 6ο]

2010-07-19T03:45:00.009+03:00

Λίγη ώρα μετά, ο κύριος Θανάσης καθότανε χύμα πάνω στον καναπέ, βγάζοντας μουγκανητά και προσπαθώντας να βρει την αναπνοή του, ενώ εγώ, καθισμένος στα γόνατα κάτω στο γυμνό πάτωμα, ένιωθα το παχύρρευστο σπέρμα του να στάζει από το καταπιτσιλισμένο μου πρόσωπο.

Μαθημένος πλέον από την μέχρι τώρα σύντομη εκπαίδευσή μου, δεν τόλμησα να πάρω κάποια πρωτοβουλία και να σκουπιστώ, ή έστω να απομακρυνθώ και να σηκωθώ όρθιος. Εξάλλου, θα ήτανε μεγάλο ψέμα εάν έλεγα πως με ενοχλούσε η αίσθηση του σπέρματος που κυλούσε στο πρόσωπό μου.

«Αχ, κουτάβι μου...» είπε ο κύριος Θανάσης. «Είσαι πρώτος στο τσιμπούκι αγόρι μου —πρώτος! Σ’ αυτό δεν θέλεις καθόλου εκπαίδευση. Αυτό είναι σίγουρο. Εσύ τον γουστάρεις τον πούτσο τσογλανάκι... Έτσι δεν είναι;»
«Μάλιστα, κύριε», απάντησα.
«Σου άρεσε ο πούτσος τους κυρίου σου μικρέ;»
«Μάλιστα, κύριε. Το λατρεύω το πέος σας».
«Σκύψε να φας σκαμπίλι... Έσκυψα και το δέχτηκα πειθήνια. Συνέχισε: «Σου είπα: Θέλω να μου μιλάς αντρίκεια και καυλιάρικα. Δεν θέλω ν’ ακούω για πέη, θέλω ν’ ακούω για τον πούτσο, το καυλί, το εργαλείο μου. Κατάλαβες κουτάβι;»
«Μάλιστα, κύριε. Έχετε δίκιο, κύριε».
«Το ξέρω πως έχω δίκιο κουτάβι. Τώρα πες το πάλι σωστά. Σ’ άρεσε ο πούτσος μου;»
«Μάλιστα, κύριε. Λατρεύω τον μεγάλο πούτσο σας. Δεν χορταίνω να τον υπηρετώ, κύριε».

«Μμμ... Έτσι αγορίνα μου. Έτσι!! Τώρα μιλάς όμορφα. Και δε μου λες, κακό παιδί... Γουστάρεις να τον πάρεις μέσα στο κώλο σου; Έ; Γουστάρεις μετά την ψώλα του πακιστανού να στον απολυμάνω με τον πούτσο μου; Γουστάρεις πούτσα πατριωτική;»
«Γουστάρω μόνο τον δικό σας πούτσο, κύριε», απάντησα πλήρως συντονισμένος στο "παιχνίδι".
«Τέλεια! Έτσι μπράβο αγόρι μου. Αλλά θέλω να το κερδίσεις πρώτα. Δεν δίνω την πούτσα μου έτσι εύκολα στο κάθε αγοράκι που βρίσκεται μπροστά μου. Και που μου τον έγλυψες, σου έκανα μεγάλη τιμή. Το ξέρεις αυτό;»
«Μάλιστα, κύριε. Ήταν και είναι μεγάλη μου τιμή που μου επιτρέψατε να σας τον γλύψω».
«Να τον πιπόσω!»
«Μάλιστα, κύριε. Μεγάλη μου τιμή που με αφήσατε να σας πιπόσω τον πούτσο, κύριε».
«Έτσι μπράβο».

Ο κύριος Θανάσης είχε ηρεμίσει και το ξεφούσκωτο πέος του, που δεν έχανε σε μεγαλοπρέπεια και ανδρισμό ακόμη και όταν ήταν μαλακό, κρεμότανε ήσυχο και ευτυχισμένο ανάμεσα στα σκέλια του. Με είδε που το κοίταζα.

«Δεν το χόρτασες ακόμη πουστόπαιδο ε; Μη σε νοιάζει. Άμα είσαι καλός θα έχεις και άλλο».
«Τιμή μου, κύριε».
«Ξέρεις τι θέλω μικρέ;» Παρέμεινα σιωπηλός περιμένοντας. «Θέλω να φάω ένα γαμάτο βραδινό. Πείνασα».
Από συνήθεια πήγα να ανοίξω το στόμα μου, μα θυμήθηκα πως πρέπει να μου υποβάλει ερώτηση ή να μου δώσει εντολή για να μιλήσω. Να που τελικά έπιαναν τόπο τα... "μαθήματα".

«Τι έχεις να φάμε; Εκτός από αυγά και πατάτες βέβαια...»
«Μου επιτρέπετε να πάω να δω κύριε;»
«Σου επιτρέπω. Έχεις ένα λεπτό».
«Μάλιστα, κύριε».
«Α! Και πού σαι;» είπε ο κύριος Θανάσης καθώς σηκωνόμουν όρθιος. «Μην τολμήσεις να σκουπιστείς! Θέλω να σε βλέπω με τα χύσια μου στην μάπα σου. Σου πάει τ’ άσπρο...»
«Μάλιστα, κύριε», είπα, χωρίς να ξέρει ο κύριος Θανάσης πως με ικανοποιούσε αυτή του η εντολή.

Σηκώθηκα και πήγα στην κουζίνα. Έκανα έναν έλεγχο και δεν μπορώ να πω πως βρήκα πολλά. Επέστρεψα πίσω και έκατσα πάλι στα γόνατα μπροστά του.

«Εάν ο κύριος επιθυμεί, έχω τις παρακάτω επιλογές: Χωριάτικη σαλάτα, Γιουβαρλάκια από εχτές, και τοστ με διάφορα αλλαντικά μέσα», είπα.
«Μαγειρευτό φρέσκο δεν έχεις;» ρώτησε με δυσαρέσκεια στην φωνή.
«Λυπάμαι, κύριε. Δεν έχω κάτι άλλο έτοιμο, κύριε».
«Γαμώτο! Σπάστηκα... Να σου πω; Μακαρόνια έχεις;»
«Έχω!» φώναξα χαρούμενος που είχα κάτι που ίσως να ευχαριστούσε τον κύριο Θανάση.
«Σκύψε...»

Δίστασα για ένα δευτερόλεπτο, μα μετά θυμήθηκα πως δεν είχα τελειώσει την φράση μου αποκαλώντας τον "κύριο" στο τέλος. Έσκυψα και έφαγα το σκαμπίλι μου. Δεν ξέρω αν μου φάνηκε, αλλά νομίζω πως δεν ήτανε τόσο δυνατό όσο τα συνηθισμένα. Ή εγώ είχα αρχίσει να συνηθίζω στα χαστούκια, ή ο κύριος Θανάσης απλώς με λυπήθηκε και έδειξε μεγαλοψυχία, αναγνωρίζοντας, ίσως, τις προσπάθειές μου.

«Θα έχεις και ντομάτες; Και πιπεριές; Φαντάζομαι; Του πούστη, αγρότης είσαι! Ε;»
«Μάλιστα, κύριε. Έχω όλα όσα αναφέρατε, κύριε».
«Τότε, άκου τι θέλω. Θα πας μέσα, θα βράσεις ένα πακέτο μακαρόνια, και θα φτιάξεις και μια γαμάτη σάλτσα να τα συνοδέψει. Μπορείς; Ξέρεις να μαγειρεύεις;»
«Μάλιστα, κύριε. Ξέρω να μαγειρεύω αρκετά καλά, κύριε».
«Επειδή είσαι εργένης να υποθέσω;»
«Μάλιστα, κύριε».
«Ωραία. Σήκω αγόρι μου και πάμε στην κουζίνα να σ’ απολαύσω που θα μου μαγειρεύεις».
«Μάλιστα, κύριε», είπα, και σηκώθηκα όρθιος.

Ο κύριος Θανάσης ήρθε πίσω μου μέσα στην κουζίνα. Έκατσε σε μια καρέκλα στο τραπεζάκι και με παρατηρούσε όσο έκανα τις εργασίες προπαρασκευής.

Περίπου σαράντα λεπτά αργότερα, ο κύριος Θανάσης απολάμβανε την μακαρονάδα του, συνοδευόμενη από μια χωριάτικη και φρέσκο κρασί από το χωριό. Εγώ, ως ταπεινός υπηρέτης του, είχα διαταχθεί να καθίσω στο πάτωμα στα γόνατα, και σαν καλό "σκυλί" να είμαι έτοιμος να ικανοποιήσω την κάθε του επιθυμία. Μου εξήγησε πως οι κατώτεροι δεν έχουν θέση στο ίδιο τραπέζι με τους ανώτερούς τους. Επίσης, μου ξεκαθάρισε πως δεν θα έτρωγα απόψε. Από την μια γιατί ήθελε να μην βαρύνω και έχω προβλήματα στα “καθήκοντά” μου, και από την άλλη... Γιατί, απλούστατα, έτσι γούσταρε!

Τρελό ή όχι, δεν με πείραξε καθόλου. Το ανάποδο μάλλον. Γούσταρα που ήμουν υποχρεωμένος να υπακούσω στις εντολές του ανωτέρου μου, του κυρίου Θανάση. Γιατί ό,τι πει ο κύριος Θανάσης είναι νόμος! Και αλίμονο σε όποιον τολμήσει να τον παρακούσει.

Όταν τελείωσε το γεύμα του ο κύριος Θανάσης, με διέταξε να συμμαζέψω και να πλύνω τα πάντα. Ξεκίνησα να εκτελώ τις εντολές υπό το άγρυπνο βλέμμα του. Την ώρα που έπλενα τα πιάτα στον νεροχύτη, ήρθε από πίσω μου και κόλλησε τον καβάλο του στον κώλο μου.

«Μην σταματάς πουτανάκι», μου ψιθύρισε στο αυτί. «Συνέχισε την δουλειά σου σαν καλό παιδί».

Συνέχισα να προσπαθώ να πλύνω τα πιάτα, με μεγάλη δυσκολία όμως. Ο κύριος Θανάσης τριβότανε πίσω μου. Ένιωθα τον καβάλο του να πιέζει δυνατά. Ο κύριος Θανάσης είχε κεφάκια. Έφερε τα χέρια του κάτω από τις μασχάλες μου και τις γαργάλισε ελαφρά.

«Την επόμενη φορά, τις θέλω ξυρισμένες», μου ψιθύρισε και συνέχισε τα παιχνίδια του.

Σύντομα έφτασε στις ρόγες μου που τις έπιασε δυνατά ανάμεσα στα δάχτυλά του και τις τράβηξε ελαφρά. Έβγαλα έναν αναστεναγμό ενώ το σαπουνισμένο πιάτο γλίστρησε από τα χέρια μου για να πέσει με πάταγο μέσα στον νεροχύτη.

«Ζημιάρη...» είπε ο κύριος Θανάσης που συνέχισε να πασπατεύει το σώμα μου.

Είχα ερεθιστεί εντελώς και το πέος μου πιεζότανε στο πορτάκι της ντουλάπας ασφυκτιώντας μέσα στο σλίπ. Ο κύριος Θανάσης με ερέθιζε με το κόλλημα που μου έκανε. Πασπάτευε διάφορα μέρη του σώματός μου: το στήθος, την κοιλιά, τα μπούτια, τα κωλομέρια μου, ενώ δεν σταματούσε να πιέζει τον καβάλο του πάνω μου.

Έδινε μεγάλη σημασία στις ρόγες μου. Τις πείραζε στοργικά στην αρχή, μα όσο περνούσε η ώρα τις κακοποιούσε όλο και πιο βάναυσα. Τις έπιανε και τις έσφιγγε με δύναμη ανάμεσα στα δάχτυλα προκαλώντας μου έντονο πόνο που με έκανε να σταματάω το πλύσιμο. Τις απελευθέρωνε για λίγο, ίσα-ίσα για να τις πιάσει ξανά με δύναμη και να τις στρίψει μέχρι να με ακούσει να κλαψουρίζω. Όταν ο πόνος γινότανε δυνατός, ενστικτωδώς πετούσα προς τα πίσω την λεκάνη μου για να ξεφύγω, Μα αυτός, με μία δυνατή κίνηση, με πίεζε με τον καβάλο του πίσω στην θέση μου. Η όλη στάση μου προκαλούσε ένα υποφερτό μαρτύριο, ανάμικτο όμως με απίστευτη καύλα. Ένιωθα εντελώς ανυπεράσπιστος και αφημένος στα χέρια και τις ορέξεις του κυρίου Θανάση.

«Συνέχισε να πλένεις μικρό πουτανάκι», μου ψιθύρισε στο αυτί. «Δεν θέλω να την βγάλουμε εδώ όλη νύχτα. Όσο καθυστερείς, τόσο θα σε πονάω τα βυζιά. Στο τέλος θα στις ματώσω τις ρόγες... Στο υπόσχομαι αυτό... Γι’ αυτό τελείωνε γιατί θέλει και το κάτω κεφαλάκι να φάει μεζέ...»
«Μάλιστα... Αχ... Ναι, κύριε... Α!...»
«Έχεις σκυλοκαυλώσει παλιοπουστράκι βλέπω... Ε;»
«Μα-μάλιστα, κύριε», βόγκηξα σχεδόν.
«Σ’ αρέσει μωρή να σε βάζουν κάτω και να σε ιππεύουν! Το βλέπω από τον τρόπο που κουνάς το κωλαράκι σου μικρέ μου... Ε;»
«Μάλιστα κύριε...»
«Τότε τε-λεί-ω-νε!!»
«Μάλιστα, κύριε».

Με χίλια ζόρια κατάφερα να τελειώσω το πλύσιμο των πιάτων. Αλλά το θέμα ήτανε πως ο κύριος Θανάσης με είχε φτάσει στα πρόθυρα του οργασμού. Η συνεχής πίεση από πίσω, ο τρόπος που ο πούτσος μου τριβότανε πάνω στον νιπτήρα και τα χέρια του να έχουν ματώσει τις ρόγες μου, με είχανε φέρει στα όριά μου. Ήθελα να με γαμήσει εδώ και τώρα. Δεν δίστασα να το του αναφέρω.

«Κύριε;»
«Ναι, κουτάβι;»
«Σας ικετεύω κύριε... Γαμήστε με!»
«Ώπα! Τι έχουμε εδώ; Τι είπες;»
«Σας παρακαλώ κύριε, γαμήστε με! Σας εκλιπαρώ».
«Αχ, πως μ’ αρέσεις που το παραδέχεσαι επιτέλους! Συνέχισε αγοράκι. Μ’ αρέσει να σ’ ακούω να με παρακαλάς».
«Σας παρακαλώ κύριε. Δεν αντέχω άλλο. Είμαι δικός σας. Σας ανήκω. Το μόνο που θέλω είναι να με βάλετε κάτω και να με ξεσκίσετε με τον βαρβάτο πούτσο σας. Να γίνω το πουτανάκι σας. Να γίνω αποκλειστικά δικός σας κύριε. Θέλω να με γαμήσετε σαν πουστράκι που είμαι...»
«Ω, ναι!!! Έτσι μπράβο αγοράκι! Τώρα μιλάς σωστά!»

Ο κύριος Θανάσης τραβήχτηκε λίγο, με γράπωσε και με γύρισε απότομα μπροστά και με κοίταξε στα μάτια.

«Τι είπες πως θέλεις μικρέ;»
«Τον πούτσο σας κύριε. Τον θέλω μέσα στον κώλο μου να με ξεσκίζει. Τον θέλω πολύ, κύριε».
Με κοίταξε για λίγο με έναν τρόπο σαν να σκεφτότανε τι να κάνει μαζί μου. Ήταν λες και ήθελε να με δείρει ή να με ξεσκίσει. Τελικά, διάλεξε να κάνει και τα δύο.
«Πάμε στο κρεβάτι μικρέ... Πάμε είπα!»

Μπήκαμε στην κρεβατοκάμαρα με βιάση. Σχεδόν με έσπρωξε. Έπεσα με τα μούτρα πάνω στο κρεβάτι. Πριν προλάβω να ανασηκωθώ ήρθε και στάθηκε ανάμεσα στα πόδια μου. Μου έριξε δυό γερά χαστούκια στα κωλομέρια.

«Έτσι! Ν’ ανάψουν τα αίματα κωλόπαιδο! Θα στον σκίσω τον κώλο σήμερα!»
«Μάλιστα, κύριε! Σας ευχαριστώ, κύριε».
«Έτσι...»

Με γράπωσε από τα μαλλιά και με τράβηξε με δύναμη. Τσίριξα. Με έσπρωξε πάνω στο κρεβάτι και αφού με γύρισε λίγο στην θέση που ήθελε, ήρθε και ξάπλωσε επάνω μου. Ένοιωσα όμορφα νιώθοντας το βάρος ενός άντρα πάνω μου. Και το κυριότερο, ενός αυταρχικού άντρα που ήλεγχε την κατάσταση.

Έχωσε τα χέρια του κάτω και γράπωσε πάλι τις ρόγες μου. Ερεθισμένες ήδη από το προηγούμενο μαρτύριό τους ο πόνος με έκανε αμέσως να βγάλω μερικές ψιλές τσιρίδες.

«Μ’ αρέσει που κάτι παλικάρια σαν και σένα μπορούν με την κατάλληλη δουλειά να βγάλουν τέτοιες κοριτσίστικες τσιρίδες μικρέ μου... Θα σε κάνω να κελαηδήσεις απόψε...»
«Μάλιστα... κύριε...»

Και, σαν για επιβεβαίωση, έσφιξε με όλη του την δύναμη τις ρόγες μου. Ούρλιαξα και τινάχτηκα προς τα πάνω, αλλά το βάρος του σώματος του κυρίου Θανάση με κράτησε κάτω. Δάκρυσα από τον πόνο.

«Κάτω μικρέ! Κάτω!...»
«Με πονέσατε κύριε...» κλαψούρισα.
«Και τι θέλεις; Ρεπό; Αυτό ήθελα... Αλλά το καλό που σου θέλω να σκάσεις και να μ’ αφήσεις να κάνω την δουλειά μου. Το ξέρεις κι εσύ κατά βάθος πως το γουστάρεις... Κι άμα αμφιβάλεις νιώσε αυτό που νιώθω κι εγώ».

Με ταχύτητα απελευθέρωσε τις ρόγες μου και έχωσε το χέρι του στο καβάλο μου. Ένοιωσα τα δάχτυλά του να σφίγγονται με δύναμη γύρω από τον σκληρό σαν πέτρα πούτσο μου. Πόσο δίκιο είχε! Η στύση μου δεν έλεγε ψέματα. Ήμουνα στα όριά μου.

«Κατάλαβες μικρέ;» ρώτησε.
«Μάλιστα, κύριε. Όπως πάντα έχετε δίκιο, κύριε».
«Το ξέρω πως έχω δίκιο κουτάβι... Να δω εσύ πότε θα το μάθεις και θα πάψεις να με αμφισβητείς... Τώρα σκάσε κι άσε με να κάνω αυτό που θέλω!»
«Μάλιστα, κύριε. Είμαι όλος δικός σας, κύριε».

Μου πάτησε το κεφάλι πιέζοντας το στο στρώμα. Πασπάτεψε την πλάτη, τα κωλομέρια και τους μηρούς μου με αντρικά σκληρά πιασίματα, ενώ ταυτόχρονα μουρμούριζε διάφορα πράγματα που μόνο καύλα μου προκαλούσανε. Μόνο εγώ ήξερα πόσο πολύ ήθελα να πάρω τον κύριο Θανάση μέσα μου. Λίγο-πολύ, είχε καταφέρει να με υποτάξει με τον τσαμπουκά του. Κι εγώ... το απολάμβανα!

«Σήκωσε την λεκάνη μικρέ...» με διέταξε. Έκανα όπως μου είπε και με ένα πολύ απότομο τράβηγμα μου κατέβασε το σλίπ στα γόνατα. Βάρεσε ξανά δυό χαστούκια στα γυμνά καπούλια μου. «Γαμώ την κωλότρυπά σου τσογλάνι!» φώναξε με καύλα. «Ακόμη ανοιχτή είναι από την ψώλα του πακιστανού... Αυτή η τρυπούλα με προκαλεί να την ξεσκίσω!»
«Μάλιστα, κύριε. Η τρύπα μου είναι στην διάθεσή σας κύριε. Σας ανήκει, κύριε».
«Μη μου λες συνέχεια τι μου ανήκει και τι όχι!... Ξέρω τι μου ανήκει... Σκάσε και υπηρέτησέ με!»
«Μάλιστα, κύριε».

Με γράπωσε πάλι, με γύρισε ανάσκελα και σκαρφάλωσε πάνω μου. Κάθισε πάνω στο στήθος μου τρίβοντας τον καβάλο του στα χείλη μου. Η μυρουδιά του δέρματος ανακατεμένη από πολύχρονη βαρβατίλα που το είχε ποτίσει, έκαναν το σώμα μου να σκιρτάει από καύλα. Πόσο ήθελα να τον γλύψω... Αλλά δεν είχα ξεχάσει αυτό που μου συνέβη την τελευταία φορά που τόλμησα να πάρω παρόμοια πρωτοβουλία.

«Κύριε...»
«Ναι, μικρέ;...»
«Κύριε, θέλω πολύ να σας γλύψω τ’ αρχίδια».
«Και εγώ το θέλω μικρέ... Μπράβο σου που κρατήθηκες και ρώτησες πρώτα όπως έπρεπε... Δεν περίμενα να το θυμηθείς».
«Κάνω ό,τι με έχετε μάθει, κύριε. Και σας είμαι ευγνώμων γι’ αυτό, κύριε...»
«Καλά, γάμα την ευγνωμοσύνη και ρούφα μου τ’ αρχίδια αγοράκι», είπε ο κύριος Θανάσης, καθώς με ένα τίναγμα άνοιξε το φερμουάρ και τράβηξε το πέος και τους όρχεις του έξω. Το πέος είχε μισοσηκωθεί και παλλότανε ελαφρά.

Έπιασε με τα δυνατά του χέρια το κεφάλι μου και το κόλλησε πάνω στα αχαμνά του. Άνοιξα το στόμα μου κι άρχισα να του μουσκεύω τα αρχίδια με την γλώσσα μου. Τι μεγάλα αρχίδια που είχε ο κύριος Θανάσης!... Με το ζόρι τα έπαιρνα και τα δυο στο στόμα μου.

«Έτσι... Να μουλιάσουνε στο στοματάκι σου κωλόπαιδο... Να πλύνεις τα σπερματοζωάρια ένα-ένα!»

Μπουκωμένος από τα αρχίδια δεν μπορούσα να απαντήσω. Αν και φαινομενικά, οι κανόνες ομιλίας είχαν προσωρινά ανασταλθεί.

Αφού μούσκεψα για ώρα και έπλυνα στην κυριολεξία τους βαρβάτους και γεμάτους καυτό ψωλόχυμα όρχεις του κυρίου Θανάση, είχε έρθει η ώρα να περάσω ένα χέρι και το πέος του. Μου τράβηξε το κεφάλι γραπώνοντας μου τα μαλλιά, ήρθε λίγο πιο μπροστά και μου το τράβηξε πάλι κάτω παλουκώνοντας το στόμα μου με τον πούτσο του. Πειθήνια και με χαρά το πήρα όλο μέσα μου μέχρι να ακουμπήσει πίσω στον λάρυγγα. Με μπούκωσε, αλλά έβαλα τα δυνατά μου να πάρω όσο γινότανε περισσότερο πούτσο μέσα μου.

Έβαλε τα χέρια του στο κεφάλι μου και το πίεζε απαλά συγχρονίζοντάς την λεκάνη με το στόμα μου. Λίγο μέσα, λίγο έξω, ξανά και ξανά. Μου γαμούσε το στόμα. Θα πρέπει να έφτασε κοντά σε σημείο οργασμού όμως, γιατί μου τράβηξε απότομα ξανά το κεφάλι για να απομακρύνει το πεινασμένο στόμα μου από τον πούτσο του. Χωρίς λόγο, μου έριξε δυό χαστούκια στα μάγουλα. Αντί να στεναχωρηθώ έβγαλα ένα λαρυγγισμό ηδονής.

«Σ’ αρέσει μωρή ανώμαλη καριόλα! Γαμώ το στανιό σου γαμώ! Πουτάνα είσαι! Σκέτη πουτάνα, που να σε πάρει πούστη!» φώναξε ικανοποιημένος. «Ετοιμάσου να σκίσω το κωλί σου!»
«Μάλιστα, κύριε. Ευχαριστώ, κύριε», είπα και γύρισα τουρλώνοντας τον κώλο μου.
«Μμμ... Τι κώλο θα γαμήσω ’γω απόψε!» είπε.
Έριξε ένα γερό φτύσιμο στην σούφρα μου. Έβαλε δάχτυλο και σιγά σιγά άρχισε να λιπαίνει την τρύπα μου. Έφτυνε στα δάχτυλά του και τα βύθιζε μέσα μου. Όλο και πιο βαθιά, όλο και πιο δυνατά. Εγώ απλά βογκούσα αδημονώντας να μου χώσει επιτέλους το τελευταίο και μακρύτερο απ όλα τα δάχτυλά του. Τον πούτσο του!

«Έχει ανοίξει αρκετά μπορώ να πω», είπε ο κύριος Θανάσης. «Δεν είμαι έτοιμος γι’ απόψε, αλλά κάποια στιγμή θα σε γαμήσω με την γροθιά μου. Ω, ναι! Σίγουρα θα σε γαμήσω! Θα σου μπουνίσω το κωλάντερο παλιοπουστράκι!»
«Μάλιστα, κύριε. Στις υπηρεσίες σας κύριε», είπα μεθυσμένος από ηδονή.

Ο κύριος Θανάσης σύρθηκε πιο κοντά μου και κόλλησε πίσω στον κώλο μου.

«Έχεις έτοιμες τις καπότες μικρέ;» μου είπε.
«Μάλιστα, κύριε. Έχω εδώ δίπλα στο συρτάρι κύριε».
«Τι περιμένεις; Φέρε μιά αμέσως!»

Του έδωσα μία και την φόρεσε με γρήγορες κινήσεις στον πρησμένο από την καύλα πούτσο του.

Με τράβηξε πάλι από τον λαιμό και τον έχωσε στο στόμα μου.
«Βρέξ’ τον καλά...» είπε.

Τον πήρα μερικές φορές στο στόμα μου, νιώθοντας την περίεργη γεύση που αφήνει το λιπαντικό της καπότας. Ο εγκέφαλός μου δεχότανε τρελά σήματα καύλας από τον πούτσο και τον κώλο μου. Ο κύριος Θανάσης με είχε τρελάνει. Έτσι και με παρατούσε σύξυλο όπως ήμουνα εκείνη την στιγμή, μπορεί και να έκανα καμιά τρέλα. Ευτυχώς, δεν το έκανε.

«Ωραία, φτάνει», διέταξε. «Στήσου μικρέ!»

Γύρισα πάλι και στήθηκα στα τέσσερα περιμένοντας τον επιβήτορα να με σκίσει με το εργαλείο του.

Τον ένοιωσα να πλησιάζει. Γράπωσε με τα δυό του χέρια τα κωλομάγουλά μου και τα άνοιξε. Ακούμπησε τον πουτσοκέφαλό του στην τρύπα μου και... έμεινε εκεί ακίνητος. Δεν καταλάβαινα τι είχε συμβεί. Τα δευτερόλεπτά περνούσανε, και πάνω που ήμουνα έτοιμος να ρωτήσω τι είχε συμβεί, με πρόλαβε.

«Έτοιμος ρε πούστη;»
«Ε;... Ναι, μάλιστα... κύριε».
«Τότε πάρ’ τον μωρή πουστάρα!» φώναξε, και με μια απότομη κίνηση τον κάρφωσε κυριολεκτικά όλο μέσα μου.

Με βρήκε εντελώς απροετοίμαστο. Μπορεί να με είχε λιπάνει, μπορεί να με είχε ανοίξει κάπως με τα δάχτυλά του, μπορεί να με είχε γαμήσει ο Φαρούκ πριν λίγες ώρες... αλλά ο κώλος είναι κώλος, και δεν είναι λάστιχο! Πόνεσα τόσο πολύ που ούρλιαξα και προσπάθησα να τραβηχτώ. Τα μάτια μου γέμισαν σε κλάσματα του δευτερολέπτου με δάκρια πόνου.

Ο κύριος Θανάσης ήταν προετοιμασμένος. Είχε γραπώσει δυνατά τους ώμους μου, αποτρέποντάς με να ξεφύγω, ενώ ταυτόχρονα με έσπρωξε κάτω και με πλάκωσε με το βάρος του. Στην κυριολεξία κάρφωσε τον πούτσο του στο κώλο μου και έμεινε εκεί ακίνητος καταπνίγοντας με την δύναμη του τις σπασμωδικές κινήσεις μου.

«Μη κουνιέσαι πουστράκι γιατί έτσι και βγει ο πούτσος μου από μέσα σου θα φτύσεις το κωλόγαλο της μάνας σου που να σε πάρει!»
«Πονάω!» ούρλιαξα κλαίγοντας.
«Στ’ αρχίδια μου ρε μαλάκα! Σου είπα πως θα σε γαμήσω και θα σε γαμήσω! Με τον δικό μου τρόπο! Γι’ αυτό σκάσε μωρή λούγκρα και κοίτα να το συνηθίσεις γιατί έτσι γαμάει ο Θανάσης!»

Με μικρές παλινδρομήσεις, ο κύριος Θανάσης παίδευε την τρύπα μου, που σιγά σιγά άρχισε να ξεπερνάει το σόκ. Όσο περνούσαν τα λεπτά, τόσο χαλάρωνε ο σφικτήρας και ο πόνος γινότανε πιο υποφερτός. Αργά άλλα σταθερά, οι κραυγές πόνου που έβγαζα έπεφταν σε ένταση, η αναπνοή μου λιγότερο κοφτή, οι μύες και το σώμα μου γενικότερα χαλάρωνε. Δεν άργησε η ώρα που ακούστηκε το πρώτο μουγκανητό καύλας.

«Ηρέμησε το πουστράκι μου;» ρώτησε ο κύριος Θανάσης καθώς χαλάρωνε σιγά σιγά την άρπαγά του και επιτάχυνε τις παλινδρομήσεις του πούτσου του μέσα στην πληγωμένη κωλοτρυπίδα μου.
«Αχ... Ωχ... Μμμμ... Μάλιστα, κύριε».
«Έτσι μωρή πούστρα! Στο ’πα πως θα χαλάρωνες και θα τ’ απολάμβανες. Αλλιώς, τι σόι πουστράκι είσαι;»
«Μάλιστα... ΑΧ!... κύριε!»

Πέσανε μερικές γρήγορες "καρφωτικές" στο κωλί μου που με κάνανε να ουρλιάξω με ανάμικτα αισθήματα καύλας και πόνου. Ήταν ένα παράξενο είδος πόνου. Αρκετά έντονου ώστε να μην αφήνει την προσοχή μου να αποσπαστεί από αυτόν, αλλά όχι τόσο δυνατού που να με κάνει να θέλω να σταματήσει το μαρτύριο, για χάρη της καύλας που ένοιωθα ψυχή τε και σώματι από την κατακτητική ορμή του κυρίου Θανάση.

Δεν ξέρω πόση ώρα κράτησε το ξεκώλιασμα της ζωής μου. Νομίζω πως για κάποιο χρονικό διάστημα είχα εκτοξευθεί σε κάποια άλλη διάσταση, ίσως λόγω τον ενδορφινών που είχαν κατακλείσει για άλλη μια φορά το σώμα μου. Ο κύριος Θανάσης είχε επιταχύνει κατά πολύ τον ρυθμό του ενώ έβγαζε κοφτές κραυγές καύλας κοντά στο αυτί μου.

«Αχ! Παλιόπουστρα!! Μ’ έχεις τρελάνει γαμώ το στανιό σου! Κοντεύω μωρή πούστρα! Αχ!... Κοντεύω...»
Ναι, κύριε! Χύστε! Χύστε όσο θέλετε στο κωλί μου! Δικό σας είναι κύριε! Αποκλειστικά και μόνο δικό σας!»
«Αχ... Κοντεύω! Γαμώ το! Θα χύσω!»

Ο ρυθμός έγινε απότομα βίαιος. Με γράπωσε από την μέση και με τραβούσε με δύναμη κατά πάνω του. Ανασηκώθηκε κάπως και επιτάχυνε τον ρυθμό του στο μέγιστο. Στο δωμάτιο ακούγονταν δυνατά οι ανάσες και οι κραυγές μας, μα πάνω απ’ όλα το συνεχές πατ-πατ-πατ, κάθε φορά που κάρφωνε τον πούτσο του μέσα μου και τα αρχίδια του σκάγανε πάνω στο περίνεό μου.

«Χυ... Χυ... Χύνω!» ούρλιαξε ο κύριος Θανάσης, που κάρφωσε ολόκληρο τον πούτσο του μέσα στην τρύπα που. Πίεσε με όλο του το βάρος ανασηκώνοντας την λεκάνη μου εντελώς στον αέρα.

Αναστεναγμός! Τίναγμα και ξανά αναστεναγμός... Μερικά ακόμα απότομα τινάγματα ανάμικτα με πιο ξέπνοους αναστεναγμούς. Τέλος, ένα τελειωτικό τίναγμα και ο κύριος Θανάσης αφέθηκε να με πλακώσει με το βαρβατίσιο σώμα του. Αναστέναξε δίπλα στο αυτί μου και έμεινε έτσι ξαπλωμένος, ακίνητος, να βαριανασαίνει δίπλα στο αυτί μου.

Εγώ, από κάτω, με τον πούτσο του κύριου Θανάση ακόμη μέσα μου, να τον νιώθω σιγά σιγά να χάνει την μεγαλοπρέπειά του. Απολάμβανα τον πόνο που εξακολουθούσε να τυραννάει καυλοτικά τον σφικτήρα μου, καθώς και το πλάκωμα που ένιωθα υπό το βάρος του γαμιά μου. Περάσανε έτσι ήσυχα μερικά λεπτά μέχρις ότου να συνέλθουμε και οι δυο.

«Μμμ... Γαμώ το κωλί σου πούστη», είπε τελικά ο κύριος Θανάσης.
«Το γαμήσατε ήδη κύριε», απάντησα.
«Το ξέρω μικρέ... Στο ξέσκισα σαν καλή πουστάρα που είσαι».
«Ο κύριος έχει δίκιο. Μου το ξέσκισε. Σας είμαι υπόχρεος κύριε».
«Ευγνώμων μικρέ, ευγνώμων να είσαι... τώρα όμως φτάνει... σήκω απ’ το κρεβάτι κι έλα μαζί μου στο μπάνιο».
«Μάλιστα, κύριε», είπα και σηκώθηκα μαζί με τον κύριο Θανάση.

Μόλις μπήκαμε στο μπάνιο γύρισε και με διέταξε: «Βγάλε μου με προσοχή την καπότα». Έκανα όπως με πρόσταξε. «Ωραία, και τώρα έλα πλύνε μου λίγο τον πούτσο. Πάρε το σφουγγάρι, νότισέ το με χλιαρό νερό και πλύν’ το να».

Έκανα όπως με πρόσταξε και καθάρισα το πέος που τώρα είχε μαλακώσει και τον ένοιωθα στα χέρια μου ζεστό και απαλό και ζυμάρι.

«Ωραία», είπε όταν τέλειωσα το καθάρισμα. «Πάνε στο δωμάτιο και περίμενέ με σκυλί».
«Μάλιστα, κύριε».

Εμφανίσθηκε σχεδόν αμέσως κρατώντας μία ακόμη αλυσίδα. Με μια κίνηση του χεριού του κατάλαβα πως ήθελε να ανασηκώσω το κεφάλι μου. Με ένα μικρό λουκέτο την κλείδωσε γύρω στον χαλκά του κολάρου που φορούσα. Την τράβηξε ελαφρά για να την δοκιμάσει.

«Πολύ ωραία», είπε με ένα πονηρό χαμόγελο στα χείλη. «Τώρα μικρό μου σκυλί θα την πέσουμε για ύπνο. Εγώ φυσικά, σαν άνθρωπος που είμαι, θα κοιμηθώ στο κρεβάτι. Εσύ από την άλλη, σαν υπάνθρωπο ζώο που είσαι, θα κοιμηθείς στο πάτωμα σαν όλα τα καλά εκπαιδευμένα σκυλιά... Έτσι δεν είναι;...»

Δεν απάντησα αμέσως. Η αλήθεια είναι πως η σκέψη να βγάλω την νύχτα στο πάτωμα καθόλου δεν μου άρεζε. Σύντομα όμως η εκπαίδευση της ημέρας φάνηκε επάνω μου, μιας και συγκατένευσα σιωπηλά με μια σχεδόν ανεπαίσθητη κίνηση του κεφαλιού μου. Μια ανεπαίσθητη κίνηση που ο κύριος Θανάσης και την αντιλήφθηκε, αλλά και την περίμενε.

«Τό ’ξερα πως είσαι καλό σκυλί...» είπε με ικανοποίηση στην φωνή. «Τώρα ξάπλα κάτω στο πάτωμα με το κεφάλι δίπλα στο πόδι του κρεβατιού, στην άκρη που ξαπλώνω τα πόδια μου ». Έκανα όπως με διέταξε. «Έτσι μπράβο... μην κουνιέσαι σκυλί».

Έκατσε οκλαδόν και έκανε μια γύρα την αλυσίδα από το πόδι του κρεβατιού. Μέτρησε λίγο το μήκος που δεν ήτανε παραπάνω από ένα μέτρο και την κλείδωσε στο μήκος αυτό με άλλο ένα λουκετάκι.

«Για κάνε πως σηκώνεσαι κόπρε», διέταξε. Έκανα να σηκωθώ μα ήτανε αδύνατον. Έμεινα με τα πόδια τεντωμένα και την μέση λυγισμένη, προσπαθώντας ταλαντευόμενος να διατηρήσω την ισορροπία μου.

«Εξαιρετικά», είπε ο κύριος Θανάσης. «Εντάξει σκυλί, μπορείς να ξαπλώσεις. Λοιπόν, εγώ την πέφτω για ύπνο. Είμαι ψόφιος... Με κούρασε λίγο σήμερα η εκπαίδευσή σου. Εσύ, κάνε ό,τι καταλαβαίνεις... Μονάχα μην διανοηθείς να με ξυπνήσεις για οποιονδήποτε λόγο! Κατάλαβες! Γιατί τότε θα σε χτυπήσω τόσο πολύ που το αίμα σου θα φτάσει για να βάψεις το δωμάτιο κόκκινο, κατάλαβες σκυλί;»
«Μά... Μάλιστα, κύριε. Κατάλαβα...»
«Άμα σε πιάσει τσιρλί ή κόψιμο, να κανονίσεις να τα κρατήσεις μέσα σου, γιατί έτσι και τα κάνεις στο πάτωμα σαν σκυλί που είσαι, θα σε βάλω να τα γλύψεις με την γλώσσα σου, κι έτσι και κάνεις καμιά κουράδα, θα σου χώσω την μούρη μέσ’ τα σκατά... Γιατί έτσι κάνω εγώ με τα σκυλιά! Και πίστεψέ με... Είμαι καλός εκπαιδευτής».

Έμεινε ακίνητος για λίγο κοιτάζοντας με στα μάτια, ερευνώντας με. Τελικά φάνηκε να ικανοποιείται από την στωικότητα μου και γύρισε την πλάτη του. Ξάπλωσε στο κρεβάτι και αφού έβγαλε μερικούς αναστεναγμούς ανακούφισης, γύρισε πλευρό.

Όσο για μένα... Έμεινα ξαπλωμένος στο πάτωμα, προσπαθώντας να βρω μια θέση που να με βολέψει κάπως, ευελπιστώντας πως τα κρύα πόδια μου δεν θα με ανάγκαζαν σύντομα να πιεστώ να ελέγξω την κύστη μου. Δεν ξέρω πόση ώρα είχε περάσει, μα κάποια στιγμή άκουσα ένα ελαφρύ ροχαλητό.

Τελικά ο κύριος Θανάσης ήτανε πολύ καλός εκπαιδευτής. Να που βρισκόμουνα στο πάτωμα, δεμένος με αλυσίδα σαν σκυλί, άγρυπνος, να αφουγκράζομαι με προσοχή την ανάσα του κυρίου μου... Κι όλα αυτά σε μία μόλις ημέρα... Με φόβο, άλλα και με έναν υποβόσκοντα ενθουσιασμό, διερωτόμουνα για το τι άραγε με περίμενε την επόμενή ημέρα...

[Αν σας αρέσει και πιστεύετε πως αξίζει να συνεχίσει, παρακαλώ αφήστε το σχόλιό σας, έστω και ανώνυμο, για να ξέρω αν θέλετε να το συνεχίσω]

(συνεχίζεται;...)

...σας προσκυνώ, ο ταπεινός κι ανάξιος δούλος σας, Faunlet

14. Τσιφλικάς για... Κλάματα [Μέρος 5ο]

2009-10-29T20:45:00.000+02:00

ΕΙΔΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

Αφεντάδες μου καλοί. Ζητάω ταπεινά συγγνώμη για την μεγάλη καθυστέρηση της δημοσίευσης της συνέχειας. Δυστυχώς ο υπολογιστής μου χάλασε το καλοκαίρι και χάθηκαν όλα μου τα αρχεία, και επίσης, δεν είχα και σύνδεση στο Internet.

Ξέρω πως καμία δικαιολογία δεν υπάρχει για έναν σκλάβο (πραγματικά ντρέπομαι), αλλά ένιωθα πως όφειλα να απολογηθώ. Δυστυχώς τα οικονομικά μου δεν μου επιτρέπουν ακόμη την αγορά ενός νέου υπολογιστή, και αναγκαστικά θα κάνω ό,τι μπορώ μέσω των υπολογιστών που υπάρχουν στην σχολή μου (πάντα με διακριτικότητα από τους συσπουδαστές μου λόγω ευνόητων λόγων).

Οφείλω να ομολογήσω πως απογοητευτικά από την συμπεριφορά μερικών αναγνωστών, οι οποίοι έφτασαν σε σημείο να απειλήσουν την ζωή μου μέσω μηνυμάτων. Απόδειξη πως δυστυχώς στην Ελλάδα οι αληθινοί και ώριμοι αφέντες είναι λίγοι...

Αλλά έστω... Αφήνω πίσω τα παλιά και με ταπεινή ευχαρίστηση σας παρουσιάζω την συνέχεια της ιστορίας. Εύχομαι να την απολαύσετε.

Είχε περάσει αρκετή ώρα και ο κύριος Θανάσης συνέχιζε να παρακολουθεί τηλεόραση με το πάσο σου. Εγώ από την άλλη πονούσα σχεδόν σε όλο το σώμα. Αυτό είχε μία περίεργη επίδραση στην ψυχολογία μου. Είχα αρχίσει να σκέφτομαι περισσότερο τον κύριο Θανάση παρά τον εαυτό μου. Το βλέμμα μου, με τρόπο πλάγιο, ήταν σχεδόν συνεχώς στραμμένο πάνω του, ενώ η τηλεόραση με άφηνε εντελώς αδιάφορο. Ίσως να είχε δίκιο τελικά. Ο πόνος που ένιωθα λειτουργούσε σαν υπενθύμιση για το ποιος είμαι και ποια η δουλειά μου. Ο κύριος Θανάση το παρατηρούσε μάλλον και ξαφνικά γύρισε να μου μιλήσει.

«Ήσυχος είσαι μικρέ, και βλέπω πως με κοιτάζεις συνέχεια...»
«Συγνώμη κύριε», είπα, «δεν ήξερα πως σας ενοχλεί, κύριε».
«Ώ, όχι, δεν μ’ ενοχλεί. Το αντίθετο. Έτσι πρέπει να είναι τα καλά κουτάβια», είπε με αυταρέσκεια. «Βλέπω πως σιγά-σιγά στρώνεις. Έτσι είναι. Με το ξύλο όλοι στρώνουνε στο τέλος. Θα γίνεις ένα πολύ καλό κουτάβι, ακόμη κι αν σε κάνω μπλε στο ξύλο και μοιάζεις με στρουμφάκι».
«Μάλιστα, κύριε».

Φάνηκε να ικανοποιείται και έστρεψε πάλι το ενδιαφέρον του στην τηλεόραση. Εγώ από την άλλη, είχα την προσοχή μου στραμμένη όλη πάνω του. Μετά από λίγη ώρα τέλειωσε το έργο και έβαλε διαφημίσεις. Ο κύριος Θανάσης πάτησε το αθόρυβο και το δωμάτιο ησύχασε.

«Θέλω μια μπύρα», είπε χωρίς να γυρίσει να με κοιτάξει.
«Μάλιστα κύριε», είπα. «Μου επιτρέπετε να πάω να σας την φέρω, κύριε;»
«Σου επιτρέπω...»
«Μάλιστα, κύριε».

Σηκώθηκα και με γρήγορες κινήσεις εκτέλεσα την επιθυμία του. Επέστρεψα κρατώντας το μπουκάλι και ένα ποτήρι στα χέρια μου. Του τα πρόσφερα.

«Την επόμενη φορά που θα έρθω θέλω να έχει μερικά ποτήρια στην κατάψυξη κουτάβι», είπε. «Ο κύριός σου θέλει την μπύρα του πολύ παγωμένη. Τώρα, για πρώτη φορά, σε συγχωρώ».
«Ευχαριστώ κύριε. Είστε πολύ καλός κύριε».
«Αχού, το καλό μου», είπε με χαρά. «Καλέ κοίτα να δεις τι καλά που έμαθε να μιλάει το κουταβάκι μου. Μπράβο. Αρχίζεις και στρώνεις πολύ καλά».

Θα ακουστεί χαζό και ίσως λιγάκι παράλογο αυτό που θα πω, αλλά αυτά του τα λόγια με έκαναν να νιώσω περηφάνια. Για κλάσματα δευτερολέπτου ένιωσα σαν να βρισκόμουν και πάλι στα γόνατα του παππού μου, που μετά από ένα γερό χέρι ξύλο με κανάκευε και με συνέχαιρε για την βελτιωμένη συμπεριφορά μου.

Αυτός ο άνθρωπος είχε κατά κάποιον τρόπο έρθει απρόσκλητος στο σπίτι μου, με είχε προσβάλει, με είχε δέσει, με είχε δείρει, με είχε υποβιβάσει σε υπάνθρωπο, και εγώ, αντί να κάνω κάτι, χαιρόμουνα που μου είπε ένα μπράβο. Μήπως τελικά είχε δίκιο ο κύριος Θανάσης; Μήπως πραγματικά είχα ανάγκη από έναν αυταρχικό κύριο να με ορίζει; Παραλίγο να αφαιρεθώ ξανά στις σκέψεις μου όταν η φωνή του κύριου Θανάση με επανέφερε στην πραγματικότητα.

«Σου μιλάω σκυλί, δεν ακούς;»
«Ε;... Σας ακούω κύριε. Στις υπηρεσίες σας κύριε!»
«Πού ταξίδευες πάλι; Θες ξανά επανάληψη το μάθημα;»
«Όχι κύριε. Παρακαλώ συγχωρέστε με. Ένα λεπτό ήταν μόνο. Δεν θα επαναληφθεί».
«Σκύψε να φας το χαστούκι σου, έτσι για το καλό».
Έσκυψα και έφαγα το χαστούκι μου. Ένοιωσα το πέος μου να σκληραίνει.
Είμαι πολύ ανώμαλος τελικά, σκεφτικά από μέσα μου. Πρέπει να είμαι πραγματικά μαζόχας.
«Λοιπόν...» είπε ο κύριος Θανάσης. «Λέω να γαμήσουμε λίγο αυτό το κωλαράκι που τ’ αφήσαμε παραπονεμένο. Τι λες; Θέλεις;»
«Ό,τι θέλει ο κύριος, κύριε».
«Α! Εσύ τα πας πολύ καλά! Καλό κουτάβι. Λοιπόν, άκου τι θα κάνουμε. Θα σε πάρω και θα σου δέσω τα χέρια στα πόδια του μεγάλου καναπέ. Θα είσαι το πάτωμα. Θα σου τουρλώσω το κωλαράκι και μετά θα στο ξεσκίσω. Αλλά για αρχή θα σου δέσω τα μάτια για να μην βλέπεις. Κατάλαβες μικρέ;»
«Μάλιστα κύριε. Στις διαταγές σας κύριε».
«Εύγε. Σκύψε όπως είπαμε και πάρε θέση».

Ξάπλωσα στο πάτωμα και τέντωσα τα χέρια μου. Ο κύριος Θανάσης μου τα έδεσε με αλυσίδες όπως είχε πει, και μετά από λίγο μου έσφιξε ένα πανί γύρω από τα μάτια για να μην βλέπω. Με πρόσταξε να ανασηκώσω την λεκάνη μου και το έπραξα.

«Μην κουνηθείς σκυλί, επιστρέφω αμέσως» είπε. Τον άκουσα να απομακρύνεται και να ξεκλειδώνει την πόρτα, να την ανοίγει και να βγαίνει έξω.

Υπολόγισα πως θα είχαν περάσει περίπου δέκα λεπτά μέχρι να επιστρέψει ο κύριος Θανάσης, αλλά μπορώ να σας διαβεβαιώσω πως μου φάνηκαν αιώνες.

«Να σου το καλό μου το σκυλάκι. Με περίμενες μικρέ;»
«Μάλιστα, κύριε».
«Λοιπόν; Πως νιώθεις; Έχει χαλαρώσει καθόλου οι τρυπούλα σου;»
Δίστασα λίγο.
«Στον κύριό σου θα λες πάντα την αλήθεια κουτάβι, ακόμη κι αν δεν είναι αυτό που θέλω ν’ ακούσω».
«Μάλιστα κύριε».
«Λοιπόν;»
«Δεν νομίζω κύριε. Με αγχώσατε που ξεκλειδώσατε την πόρτα και βγήκατε έξω. Νομίζω πως αντί να χαλαρώσω έχω σφιχτεί παραπάνω».
«Χμμ... Αυτό δεν είναι και τόσο κακό. Το αντίθετο. Νομίζω πως θα είναι πιο απολαυστικό. Λοιπόν... Ας μην χρονοτριβούμε...»

Τον ένιωσα να κάθεται στα γόνατα από πίσω μου και να απλώνει τα χέρια του πάνω στα καπούλια μου. Η αλήθεια είναι πως μετά από τόση προσμονή, ένοιωθα πως η επικείμενη διείσδυση θα ήταν ένα πραγματικά ευχάριστο διάλειμμα μετά από τόσο ξύλο που είχα φάει. Έβγαλα ένα μουγκανητό καύλας. Με πασπάτευε σε όλη την πίσω περιοχή. Έσφιγγε, χάιδευε, έδινε μικρές μπατσιές.

Ξαφνικά γράπωσε με τα δυο του χέρια το λάστιχο του σλίπ και μου το κατέβασε στα γόνατα. Ένιωθα τα κωλομάγουλά μου ανοιχτά και τον πρωκτό μου πλήρως εκτεθειμένο. Ήθελα όσο τίποτα να νιώσω τον κύριο να μπαίνει με ορμή μέσα μου.

«Έτοιμος μικρέ να φας τον πούτσο που σου αξίζει;»
«Μάλιστα κύριε», απάντησα.
«Πες στον κύριό σου πόσο πολύ τον θέλεις...»
«Σας θέλω πολύ κύριε. Θέλω να πάρετε τον πούτσο σας και να τον χώσετε μέσα μου. Θέλω να με γαμήσετε κύριε».
«Ακριβώς!» φώναξε με ικανοποίηση. «Και γιατί θα σε γαμήσω μικρέ;»
«Γιατί είμαι ένα σκουπίδι κύριε. Ένα ανδρείκελο είμαι. Δεν αξίζω να έχω τ’ αρχίδια και τον πούτσο που έχω στα σκέλια μου κύριε. Είμαι ένα τίποτα».
«Ακριβώς κουτάβι! Είσαι ένα τίποτα! Και είναι μεγάλη σου τιμή που ένας αληθινός άνδρας σαν και του λόγου μου κάθεται κι ασχολείται μαζί σου. Κατάλαβες;»
«Μάλιστα κύριε. Πραγματικά είναι τιμή μου και σας είμαι ευγνώμων κύριε. Σας εκλιπαρώ να με γαμήσετε χωρίς έλεος. Χρησιμοποιήστε με όπως θέλετε».
«Αυτό ακριβώς περίμενα ν’ ακούσω! Και αυτό ακριβώς θα κάνω!» ούρλιαξε.

Ένοιωσα τα δυο του χέρια να γραπώνουν και να ανοίγουν τα κωλομάγουλά μου για να εκτεθεί η τρύπα μου όσο γινότανε περισσότερο. Μου έφτυσε τον πρωκτό και μου έβαλε δάχτυλο. Ήμουν σφιχτός και έβγαλα ένα βογκητό πόνου. Συνέχισε να φτύνει και να σαλιώνει με τα δάχτυλά του τον πρωκτό μου ώσπου σιγά-σιγά άνοιξα αρκετά ώστε να μου βάλει και τρίτο δάχτυλο. Ένοιωσε πως ήμουν έτοιμος.

Σύρθηκε κοντά μου και κόλλησε πίσω μου. Ένοιωσα τον ζεστό παλλόμενο πουτσοκέφαλό του να ακουμπάει στον υγραμένο με σάλιο πρωκτό μου. Από την υφή κατάλαβα πως φορούσε προφυλακτικό. Αυτό με καθησύχασε, μιας και μου έδωσε να καταλάβω πως πάνω από όλα έβαζε την δική του και την δική μου ασφάλεια. Ο κύριος ήτανε πολύ καλός.

Πίεσε την λεκάνη του μπροστά και τον ένιωσα να μπαίνει μέσα μου. Ήταν μεγάλος! Με πονούσε. Βόγκηξα και ακούσια σφίχτηκα. Δεν πτοήθηκε και συνέχισε να σπρώχνει. Έμπαινε με βία μέσα μου και πονούσα. Κλαψούρισα και έβγαλα πονεμένους λαρυγγισμούς. Αλύπητος. Συνέχισε να σπρώχνει. Επιτέλους πέρασε το δύσκολο σημείο και τώρα γλιστρούσε βαθιά μέσα μου. Πονούσα, αλλά σιγά-σιγά ο πόνος γινότανε υποφερτός. Άρχισε τις παλινδρομήσεις. Αργά στην αρχή, επιταχύνοντας όμως σταθερά. Σύντομα είχε βρει τον ρυθμό του και ξέσκιζε με ορμή τον πάτο μου.

Ήμουνα στα ουράνια. Ο κύριος ήτανε εκπληκτικός γαμιάς. Άλλαζε ρυθμό, γράπωνε τον κώλο μου και τον ζουλούσε, βάραγε δυνατά χαστούκια, με άρπαζε δυνατά από την μέση και με τραβούσε πάνω στο προικισμένο πέος του. Αυτό είναι αληθινό αρσενικό, σκέφτηκα από μέσα μου. Όλα ήτανε τέλεια, ώσπου ένιωσα μια ανάσα δίπλα στο αυτί μου. Πριν προλάβω να συνειδητοποιήσω τι συνέβαινε η φωνή του κυρίου ακουστικέ.
«Το απολαμβάνουμε μικρέ;»

Πάγωσα. Η στάση του σώματος που βρισκότανε πίσω μου δεν συμφωνούσε με την φωνή που άκουσα δίπλα στο αυτή μου. Τα πόδια του, τα χέρια του γύρω από την μέση μου, το βάρος όπως το ένιωθα πάνω μου... Το κεφάλι του κυρίου δεν θα μπορούσε να είναι τόσο κοντά στο αυτί μου.

«Τι έγινε; Γιατί κοκάλωσες κουτάβι;»
«Κύριε;»
«Ναι κουτάβι;»
«Είστε... δίπλα μου;»

Ένιωσα ένα δυνατό σκαμπίλι. Τώρα ήμουνα βέβαιος. Απ’ όσο θυμόμουν, ο κύριος δεν είχε τρία χέρια. Ένιωθα σταθερά δυο χέρια γραπωμένα στα πλάγια της λεκάνης μου και το πέος του άντρα στον οποίον άνηκαν να συνεχίζει ακάθεκτα τις συνεχείς παλινδρομήσεις μέσα στον πρωκτό μου. Το τρίτο που με χαστούκισε ανήκε σε κάποιον άλλο.

Όχι! Όχι! Το θολωμένο μου μυαλό τα μπέρδεψε. Αυτό που με χαστούκισε ήταν το χέρι του κύριου Θανάση. Τα χέρια τυλιγμένα γύρω μου και το πέος που με γαμούσε ανήκανε σε άλλον άνθρωπο!! Μα... Ποιος μου γαμούσε τον κώλο;!

«Σε απασχολεί τίποτα, κουτάβι;» ρώτησε η φωνή του κύριου Θανάση δίπλα στο αυτί μου.
Άρχισα να κλαψουρίζω από φόβο και αγωνία.
«Σας παρακαλώ κύριε. Ποιος είναι μαζί σας; Τι συμβαίνει; Πόσοι είστε στο δωμάτιο και τι μου κάνετε;»
«Καλά... Χαζό είσαι παιδάκι μου;» απάντησε ο κύριος Θανάσης με ειρωνικό τόνο στην φωνή του. «Σου ξεσκίσουμε τον κώλο. Αυτό κάνουμε».
«Σας παρακαλώ κύριε. Ξέρετε τι εννοώ... Ποιος είναι πίσω μου; Τι συμβαίνει;»

Ο άντρα πίσω μου συνέχιζε ακάθεκτος το έργο του. Παρόλο το άγχος μου, ο πρωκτός μου είχε χαλαρώσει τελείως και δεχότανε ακάθεκτα τα συνεχή σφυροκοπήματα του πέους του άγνωστου πίσω μου.

«Α... Αυτός είναι ένας φίλος μου. Είναι πολύ ταλαιπωρημένος ο καημένος και είχε πολύ καιρό να γαμήσει. Του πρότεινα λοιπόν να έρθει το βράδυ από δω να ξεχαρμανιάσει και να χαρεί κι αυτός λιγάκι. Καλά δεν έκανα;»
«Για όνομα του Θεού!» φώναξα. «Υποτίθεται πως ό,τι κάνουμε είναι μυστικό και το κάνουμε αναμεταξύ μας! Δεν είμαι καμιά πουτάνα!» ξέσπασα.

Δέχτηκα απανωτά δυο δυνατά χαστούκια σε κάθε μάγουλο. Ζαλίστηκα ελαφρά και έπεσα με τα μούτρα στο πάτωμα. Αδιάφορος ο από πίσω μου δεν σταμάτησε να διακορεύει τον πάτο μου.

«Είσαι εδώ για να κάνεις ό,τι σου πω εγώ!!» Ούρλιαξε δυνατά ο κύριος Θανάσης. Είσαι εδώ για να εκτελείς τις επιθυμίες μου, όποιες κι αν είναι αυτές! Και απαιτώ να μου έχεις απόλυτη εμπιστοσύνη, σκουλήκι! Άμα γουστάρω φέρνω όλο τον λόχο να σε γαμήσει παλιόπουστρα! Γιατί αυτή είναι η επιθυμία μου και θα κάνεις ό,τι σου πω εγώ! Το κατάλαβες μωρή ξεφυλλισμένη πούστρα;!»

Κλαψούρισα. Είχα φοβηθεί. Όλη η εμπιστοσύνη που είχα στο άτομό του είχε εξανεμισθεί στην στιγμή. Επιτέλους! Ποιος είναι αυτός ο άλλος πίσω μου;

«Σας παρακαλώ κύριε... Μη μου το κάνετε αυτό... Φοβάμαι...»
«Φοβάσαι;»
«Φοβάμαι... πολύ!»
«Αχ... χαζό κουτάβι. Δεν είπαμε πως δεν πρέπει να με φοβάσαι. Πως εγώ είμαι εδώ για να διευρύνω τα όριά σου και να σε κάνω ευτυχισμένο με τον τρόπο μου; Εγώ για σένα δουλεύω βρε. Και θα στο αποδείξω τώρα αμέσως», είπε.

Ένιωσα τα χέρια του πίσω στο κεφάλι μου μα λύνουν τον κόμπο του μαντιλιού που σκέπαζε τα μάτια μου και με μια κίνηση μου το έβγαλε.
«Ορίστε, δες και μόνος σου ποιος σε γαμάει», είπε.

Γύρισα το κεφάλι μου όσο μπορούσα, για να μάθω την ταυτότητα του ανθρώπου που τόση ώρα γαμούσε ασταμάτητα τον κώλο μου. Χρειάστηκα λίγα δευτερόλεπτα για να συνηθίσω το φως και να καταφέρω να εστιάσω σωστά. Αυτό που είδα μου πάγωσε το αίμα. Ο άντρα που γαμούσε των κώλο μου ήτανε ο Φαρούκ!

Το όλο αίσθημα παγομάρας που ένιωσα εκείνη την στιγμή δεν μπορώ να το περιγράψω με λέξεις. Ένα κύμα μεγάλης ντροπής με σκέπασε, μόνο και μόνο για να ακολουθήσει κι ένα μεγάλο κύμα θυμού. Από την μία είχα έναν σαραντάχρονο νταβραντισμένο αλλοδαπό εργάτη, δικό μου εργάτη, να με γαμάει με ένα μεγάλο χαμόγελο στο πρόσωπό του, και από την άλλη είχα δίπλα μου τον κύριο Θανάση να με κοιτάζει με παρόμοιο βλέμμα, τον κύριο Θανάση που ένιωσα πως με πρόδωσε με τον χειρότερο τρόπο.

Ο Φαρούκ συνέχιζε ακάθεκτος, αστράφτοντάς μου πού και πού μερικά γερά σκαμπίλια στον κώλο.

«Τι έχεις;» με ρώτησε ο κύριος Θανάσης. «Δεν απολαμβάνεις το γαμησάκι σου;»
«Νιώθω πως θα κάνω εμετό...»
Μου άστραψε το καθιερωμένο χαστούκι. «Ξέχασες να πεις την μαγική λέξη μικρέ».
«Για όνομα του Θεού! Δεν είναι ώρα για τέτοια!» φώναξα δείχνοντας επίτηδες ανυπακοή.

Ακολούθησε ένας καταιγισμός από χαστούκια όχι μόνο στα μάγουλα άλλα και σε όλο το κεφάλι. Ο κύριος Θανάσης με χτυπούσε παντού και με έβριζε με τα πιο χυδαία λόγια. Όταν ηρέμησε λίγο πήρε πάλι τον λόγο.

«Αν τολμήσεις ποτέ να μου ξαναμιλήσεις με αυτόν τον τρόπο, σου ορκίζομαι πως σε κάνω να το μετανιώσεις τόσο πικρά που θα παρακαλάς να μην είχες βγει ποτέ από το γαμημένο μουνί της μάνας σου! Κατάλαβες μικρέ;!»
«Μάλιστα, κύριε», κλαψούρισα με τα μούτρα μου κολλημένα στο πάτωμα.
«Έχουμε μια συμφωνία. Θα μ’ εμπιστεύεσαι ό,τι κι αν είναι. Εγώ αποφασίζω τώρα για σένα. Εγώ θα σου λέω με ποιον και πώς θα γαμιέσαι. Το κορμί σου μου ανήκει! Έτσι συμφωνήσαμε. Και αν εγώ γουστάρω να το προσφέρω στον φίλο μας από δω, δικός μου λογαριασμός και όχι δικός σου! Κατάλαβες;»

Ο Φαρούκ είχε μάλλον πιαστεί απροετοίμαστος για τον έντονο ξυλοδαρμό μου και είχε σταματήσει να με γαμάει. Τον ένιωθα ακίνητο, βιδωμένο μέσα μου. Με ένα νεύμα ο κύριος Θανάσης τον προέτρεψε να συνεχίσει σαν να μην συνέβαινε τίποτα. Ο Φαρούκ πήρε πάλι μπρος, διστακτικά στην αρχή, αλλά βρίσκοντας γρήγορα πάλι τον ρυθμό του. Δεν το συνειδητοποίησα τότε, αλλά ο Φαρούκ είχε μεγάλες αντοχές και μπορούσε, όπως διαπίστωσα αργότερα, να κάνει έρωτα για πάρα πολύ ώρα, σε σημείο που καταντούσε κουραστικό.

«Νιώθεις πως μπορείς να ζητήσεις μια συγνώμη;» με ρώτησε ο κύριος Θανάσης.
«Συγνώμη για ποιο πράγμα;» τον ρώτησα.
Άλλο ένα δυνατό χαστούκι με βρήκε στο πρόσωπο.
«Για το γεγονός πως αυθαδιάζεις και πως αμφισβητείς τις αποφάσεις μου».
«Μα... κύριε... Παραβιάσατε την συμφωνία μας, κύριε. Είχατε πει πως δεν θα το λέγατε σε—»
«Υποσχέθηκα πως δεν θα σου καταστρέψω την ζωή κάνοντάς σε βούκινο. Δεν είπα πως δεν μπορώ να σε μοιράζομαι. Μην τολμήσεις να με ξαναποκαλέσεις ψεύτη, γιατί πραγματικά θα σε κάνω να ματώσεις».
«Μάλιστα, κύριε», είπα και υπέκυψα. Στην κατάστασή μου δεν είχα περιθώρια. Ό,τι είχε γίνει, είχε γίνει. Έπρεπε να το πάρω απόφαση. Στο κάτω-κάτω, ο Φαρούκ πάντα δεν μου άρεζε; Καιρό τώρα δεν είχα φαντασιώσεις μαζί του; Γιατί λοιπόν να νιώθω τόσο άσχημα; Κατά κάποιον τρόπο ο κύριος Θανάσης πραγματοποιούσε μια καλά κρυμμένη επιθυμία μου.
«Περιμένω...»
«Τι;... Κύριε;... Α!... Συγνώμη, κύριε».
«Έτσι μπράβο», καλό σκυλί. «Ο κύριός σου νοιάζεται μόνο για το καλό σου. Θ’ αργήσεις ίσως λίγο να το καταλάβεις, αλλά με τον καιρό...»

Ο Φαρούκ πίσω μου άρχισε να βογκάει όλο και πιο δυνατά ενώ ταυτόχρονα οι διεισδύσεις του γινόντουσαν πιο βίαιες. Ήταν ξεκάθαρο πως ετοιμαζότανε να εκσπερματώσει. Πράγματι. Με γράπωσε δυνατά και μπήκε όλος μέσα μου. Με κράτησε βιδωμένο πάνω στο πέος του. Με μερικούς σπασμούς έβγαλε το πολύτιμο υγρό του, εκστομίζοντας ταυτόχρονα μερικές ακαταλαβίστικες λέξεις στην μητρική του γλώσσα.

«Έχυσε ο μασκαράς», είπε ο κύριος Θανάσης. «Αν κρίνω από το χαμόγελό του θα πρέπει να ευχαριστήθηκε πάρα πολύ ο άτιμος. Θα πρεπε να ντρέπεσαι που από την μια τον γούσταρες κι από την άλλη του το στερούσες όλον αυτόν τον καιρό...»
«Δεν καταλαβαίνω κύριε...»
«Με τον φίλο μας είχαμε μια κουβεντούλα στην καρότσα του φορτηγού, αν θυμάσαι. Δεν χρειάστηκε μεγάλη προσπάθεια για να μου πει ο τύπος, πως αυτός και οι φίλοι του, είχαν καταλάβει από καιρό τα γούστα σου από τον τρόπο που τους χαλβάδιαζες. Έτσι του είπα στα ίσα πως αν το βράδυ ερχότανε από δω, θα τα κανόνιζα να σου ρίξει ένα γαμήσι. Φαντάσου την χαρά του, μετά από και γω δεν ξέρω πόσους μήνες αποχής... Κοίτα το χαμόγελό του...»

Έστεψα πάλι το βλέμμα μου και είδα τον ιδρωμένο πρόσωπο του Φαρούκ που είχε στολιστεί από ένα χαμόγελο. Τα λευκά του δόντια έκαναν ισχυρή αντίθεση στο σκουρόχρωμο δέρμα του. Πριν αρχίσει να με ενοχλεί ο λαιμός μου πρόλαβα και θαύμασα για άλλη μια φορά το μυώδες και γεροδεμένο του σώμα.

«Πες μου τώρα την αλήθεια. Σου άρεσε το γαμήσι που σου ριξε; Θέλω την αλήθεια όμως», ρώτησε ο κύριος Θανάσης.
Πάλεψα για λίγο με τον εγωισμό μου. Άνοιξα το στόμα μου για να απαντήσω αλλά με πρόλαβε.
«Την αλήθεια, σε παρακαλώ...»
«Νομίζω πως εάν έλεγα πως δεν το ευχαριστήθηκα θα ήμουν ψεύτης, κύριε. Αλλά...»
«Αλλά σ’ ενοχλεί που είναι Πακιστανός; Που είναι ξένος; Μετανάστης;»
«Μάλιστα κύριε. Νομίζω πως ναι...»
«Το ξέρω. Γι’ αυτό και έκανα ό,τι έκανα. Έπρεπε να σπάσω τον τσαμπουκά σου. Όλα μέσα στο μυαλό είναι. Σύντομα θα διαπιστώσεις και μόνος σου πως είσαι απλώς μια τρύπα για να γαμάνε οι άντρες. Άντρες αληθινοί, με πούτσα και αρχίδια που ξέρουν να τα χρησιμοποιούν. Όχι πουστράκια σαν και σενα...»

Τα λόγια του με πονούσαν. Με χτυπούσαν στην ευαίσθητη χορδή του εγωισμού μου. Αλλά είχε τόσο άδικο; Δεν γούσταρα τους άντρες; Δεν γούσταρα τον Φαρούκ; Δεν καύλωσα όταν ο κύριος Θανάσης με είχε δεμένο και με τσάκιζε στο ξύλο; Ήμουν μπερδεμένος, αλλά δεν ένιωθα και πως ήθελα να πεθάνω από την ντροπή μου.

Ο Φαρούκ, που το πέος του είχε μαλακώσει πλέον, βγήκε από μέσα μου αφήνοντας μου ένα αίσθημα κενού. Σηκώθηκε όρθιος. Ο κύριος Θανάσης του είπε χρησιμοποιώντας κατανοήσιμα αγγλικά να κάτσει στον καναπέ μπροστά μου.

«Πες ένα ευχαριστώ του ανθρώπου βρε ζώο», είπε έντονα ο κύριος Θανάσης.
«Θανκ γιου σερ», ευχαρίστησα τον Φαρούκ στα αγγλικά. Έσκασε ένα μεγάλο χαμόγελο.
«Είδες βρε πόσο καλό είναι να προσφέρεις λίγη χαρά στον κόσμο; Αφού έχεις τέτοιο καλό κωλαράκι, γιατί του το στερούσες τόσον καιρό; Γιατί να πηγαίνει χαμένη μια ζεστή τρύπα σαν την δικιά σου και να μην προσφέρει τις υπηρεσίες της στ’ αρσενικά; Λόγο περηφάνιας;... Τι σκατά περηφάνια να έχει ένα σκυλί σαν και σένα; Έχω άδικο;»
«Όχι, κύριε», απάντησα.
«Πολύ ωραία. Χαίρομαι που συμφωνείς», είπε ο κύριος Θανάσης που σηκώθηκε όρθιος.

Κάτι ψιθύρισε στον Φαρούκ που δεν μπόρεσα να το ακούσω. Ξαφνικά ένιωσα τον προφυλακτικό που φορούσε ως τότε στο πέος του να σκάει στα μούτρα μου. Έμεινε εκεί να κρέμεται στο πρόσωπό μου γαντζωμένο στα μαλλιά μου.

«Τώρα θα σε λύσω κουτάβι», πήρε πάλι τον λόγο ο κύριος Θανάσης. Θα πάς στο μπάνιο να σκουπίσεις την τρύπα σου και θα έρθεις πάλι εδώ μπροστά μας. Θα ξαπλώσεις στο πάτωμα μπροστά στον καναπέ για να χουμε κάπου ν’ ακουμπάμε τα πόδια μας. Το καλό που σου θέλω να κάνεις γρήγορα».
«Μάλιστα, κύριε».
Σηκώθηκα και έτρεξα στο μπάνιο να εκτελέσω της διαταγές του κύριου Θανάση.

Όταν επέστρεψα μετά από δυο λεπτά, βρήκα τους άνδρες να κάθονται δίπλα-δίπλα στον καναπέ και να συζητάνε μεταξύ τους σε χαμηλούς τόνους. Φαινόντουσαν σαν δύο φίλοι που απλώς κάθονταν και τα λέγανε. Ο κύριος Θανάσης μου έριξε ένα πλάγιο βλέμμα που μου θύμισε τις εντολές που μου είχε δώσει. Χωρίς δεύτερη σκέψη πλησίασα και ξάπλωσα μπρούμυτα μπροστά τους. Ο κύριος Θανάσης σήκωσε τα πόδια του και τα ακούμπησε στην πλάτη μου και προέτρεψε το Φαρούκ να κάνει το ίδιο.

«Λοιπόν κουτάβι; Ευχαριστημένη η τρυπούλα σου;» ρώτησε ο κύριος Θανάσης.
«Μάλιστα, κύριε. Σας ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σας, κύριε», απάντησα.
«Δεν χρειάζεται να μ’ ευχαριστείς κουτάβι. Ευχαρίστησή μου». Γύρισε και κοίταξε τον Φαρούκ. «Ο φίλος μας από δω έχει κατευχαριστηθεί μαζί σου. Κι ανυπομονεί να του ξαναπροσφέρεις τις υπηρεσίες σου...»
«Μάλιστα, κύριε».
«Ο Φίλος μας θα πρέπει να φύγει σε λίγο, αλλά πρώτα θέλω να σ’ ενημερώσω για την κατάσταση.
»Ο Φαρούκ γίνεται κάτι σαν επιστάτης μου στο σπίτι σου για όσο διάστημα θα λείπω. Θα είναι υπεύθυνος για την εκπαίδευσή σου, και εσύ θα τον ανταμείβεις προσφέροντας τις υπηρεσίες σου...»
Έκανε μία επιδεικτική παύση για να εξετάσει τις αντιδράσεις μου που ήταν μάλλον απαθείς. Η όλη εμπειρία είχε αρχίσει να επιδρά στην ψυχολογία μου που γινότανε πολύ πιο δεκτική και παθητική.

«Όταν εγώ θα λείπω λοιπόν», ξαναπήρε τον λόγο ο κύριος Θανάσης, «θα φέρεσαι στον Φαρούκ σαν να είναι εγώ. Μην ταράζεσαι όμως... Του εξήγησα και του ξεκαθάρισα πως ό,τι γίνεται θα γίνεται μέσα στους τοίχους αυτού του σπιτιού. Στα χωράφια θα εξακολουθεί να είναι στο πόστο του, και μπροστά σε άλλους θα φέρεστε μεταξύ σας όπως και τώρα.
»Μέσα στο σπίτι όμως τα πράγματα θα είναι διαφορετικά. Θα έρχεται και θα φεύγει ό,τι ώρα θέλει. Θα σου ζητάει και θα του κάνεις ό,τι σου ζητάει. Μαγείρεμα, πλύσιμο, σέξ, ό,τι θέλει. Θα έχει και το δικαίωμα να σε τιμωρεί, όπως του εξήγησα. Θα σου ρίχνει χαστούκια, κι’ αν είσαι πολύ κακό παιδί, θα σε μαστιγώνει με τα εργαλεία που έχω στην τσάντα και που θ’ αφήσω εδώ στο σπίτι σου. Καταλαβαίνεις τι σου λέω;»

«Μάλιστα, κύριε».
«Έχεις καμία απορία ως εδώ;»
«Μάλιστα, κύριε».
«Μπορείς να ρωτήσεις».
«Ο Φαρούκ θα κρατήσει τον λόγο του; Μπορούμε να τον εμπιστευτούμε;»
Ο κύριος Θανάσης μετέφρασε στα αγγλικά τα λόγια μου.
Ο Φαρούκ σηκώθηκε από τον καναπέ, έσκυψε μπροστά μου, και αφού μου ανασήκωσε το κεφάλι, μου άστραψε ένα πολύ δυνατό χαστούκι στο μάγουλο.
«Όταν ο Μουσουλμάνος δίνει τον λόγο του, τον κρατάει κύριε», μου είπε με τα άπταιστα αγγλικά του.
«Είδες κουτάβι τι καλά που ξέρει και σε χειρίζεται;» πήρε πάλι τον λόγο ο κύριος Θανάσης. «Άλλη φορά μην τον προσβάλεις έτσι. Ευχαρίστησέ τον για την καλοσύνη του και τον κόπο που έκανε να σε σωφρονίσει...»
«Θανκ γιού σερ», είπα πάλι στα αγγλικά.
Ο Φαρούκ έκατσε πάλι στην θέση του.
«Καμία άλλη ερώτηση κουτάβι;»
«Όχι, κύριε».

«Πολύ ωραία. Νομίζω πως τελειώσαμε τότε. Ξεκαθαρίσαμε τα πράγματα. Κάτι τελευταίο. Όταν δεν θα υπακούς τον Φαρούκ, ή κάνεις κάτι που δεν συμφωνεί με όσα είπαμε, θα με παίρνει τηλέφωνο και θα με ενημερώνει. Και όταν θα έρθω την άλλη Παρασκευή το απόγευμα για να περάσω εδώ με το σκυλί μου το σαββατοκύριακο, θα σε τιμωρώ κι εγώ για τα σφάλματά σου.
»Τώρα, σήκω όρθιος και ντύσε τον κύριο Φαρούκ, έτσι θα τον λες από τώρα, και ξεπροβόδισέ τον σαν καλό παιδί. Τα ρούχα του είναι εκεί στην καρέκλα.

Πήρα τα ρούχα από το σημείο όπου μου είχε υποδείξει και επέστρεψα για να ντύσω τον κύριο Φαρούκ που είχε σηκωθεί όρθιος και περίμενε. Του πέρασα στα πόδια τα εσώρουχο, του φόρεσα το παντελόνι και το πουκάμισο, και τέλος του έδεσα τα παπούτσια.

Όπως καθόμουνα στα γόνατα, ο κύριος Φαρούκ μου γράπωσε το κεφάλι με τα δυνατά του χέρια και μου έτριψε τον καβάλο του στο πρόσωπο βγάζοντας σιγανούς γρυλισμούς. Μου έδωσα να καταλάβω πως ήθελε να τον φιλήσω. Του τον φίλησα και τον ευχαρίστησα. Φάνηκε να ικανοποιείται.

Τον συνόδεψα έξω όπου τον καληνύχτισα και τον είδα να χάνεται στο σκοτάδι, περπατώντας προς τους κοιτώνες των εργατών, με φανερά ευχάριστη διάθεση.

Όταν επέστρεψα μέσα, βρήκα τον κύριο Θανάση να με περιμένει όπως τον είχα αφήσει.

«Έχεις τίποτα να πεις;» με ρώτησε.
«Όχι, κύριε».
«Πολύ ωραία... Πλησίασε. Θέλω κι εγώ να εκτονώσω λιγάκι τις ορμές μου πριν πέσω για ύπνο. Έλα και κάτσε μπροστά μου. Θέλω να μου πλύνεις τα πόδια με την γλώσσα σου».

Έπεσα με τα μούτρα στο πάτωμα και άρχισα να του γλύφω τις πατούσες. Ήταν λίγο δύσκολο στην αρχή, μιας και ήταν ψιλοσκονισμένες, αλλά μετά το πρώτο πέρασμα με σάλιο, η γλώσσα μου γλιστρούσε πιο εύκολα.

«Έτσι, πούστη», βόγκηξε με ηδονή. «Γλύψε καλά. Κι ανάμεσα στα δάχτυλα. Θέλω να τα γυαλίσεις...»

Του έγλυφα τις πατούσες και πιπιλούσα τα δάχτυλα του για αρκετή ώρα. Το δερμάτινο εσώρουχο που φορούσε μπορεί να ήταν φτιαγμένο από σκληρό δέρμα, αλλά το είδα να κουνιέται μερικές φορές, προφανώς από μια μεγάλη στύση που έκρυβε μέσα του. Ο κύριος Θανάσης πρέπει να απολάμβανε το πλύσιμο.

«Έτσι μπράβο σκυλί... Τώρα ανέβα πιο πάνω. Γλύψε μου τα μπούτια...»
Έκανα όπως με διέταξε.
«Και από μέσα πούστη», γρύλισε μέσα από τα δόντια του.

Έγλυφα τα σκληρά και μυώδη μπούτια του που καλύπτονταν από σκούρες τρίχες. Μετά βούτηξα ανάμεσα στα σκέλια του γλύφοντας τους εσωτερικούς μηρούς ενώ το κεφάλι μου τριβότανε επάνω στον καβάλο του.

«Γαμώ το στανιό μου! Είσαι τέλειος μικρέ...» είπε.

Με αναπτερωμένο αίσθημα περηφάνιας έβαλα τα δυνατά μου ώστε να γλύψω και να υγράνω με το σάλιο μου κάθε του σπιθαμή, ερεθίζοντας όσο γινότανε περισσότερα νεύρα και να τσιγκλήσω όσο περισσότερους τένοντες μπορούσα. Από τα διάφορα βογκητά του, καταλάβαινα ποια είναι τα σημεία που τον ερέθιζαν πιο πολύ.

Κάποια στιγμή, πάνω στην έξαψή μου, έγλυψα με δύναμη τον καβάλο του πάνω από το δερμάτινο σλιπ που φορούσε. Πριν προλάβω να αντιδράσω, έφαγα ένα χαστούκι στο μάγουλο, μόνο και μόνο για να ακολουθήσει και μια ανάποδη στο άλλο. Βρέθηκα πάλι πεσμένος στο πάτωμα.

«Σου έδωσα άδεια ν’ αγγίξεις τον πούτσο μου μαλακισμένο;» φώναξε δυνατά.
«Όχι, κύριε», απάντησα.
«Τότε γιατί τόλμησες να τον αγγίξεις;»
Έμεινα αμίλητος. Δεν ήξερα τι να απαντήσω.
«Από δω και μπρος να θυμάσαι πως κάποια σημεία του κορμιού μου είναι ιερά για σένα. Απαγορεύεται να τ’ αγγίζεις. Ό,τι κι αν κάνεις, μα ό,τι κι αν κάνεις, δεν θ’ απλώνεις χέρια-πόδια πιο πάνω απ’ τον λαιμό μου. Τ’ ακούς;! Θα με γλύφεις όπου σου λέω εγώ, θα κάνεις ότι λέω εγώ, αλλά ποτέ δεν θα τολμήσεις να γλύψεις ή να φιλήσεις ή ν’ ακουμπήσεις το κεφάλι μου. Κατάλαβες;!»
«Μάλιστα, κύριε».

«Ωραία. Το ίδιο ισχύει για τον κώλο μου. ΜΗΝ διανοηθείς καν ν’ απλώσεις χέρι εκεί πίσω. Δεν είμαι πούστης σαν και σένα γω! Όσο για τον πούτσο μου, θα έχεις δικαίωμα να τον πιάσεις, να τον γλύψεις και να τον χαρείς, μόνο όταν το έχεις κερδίσει με την αξία σου και σου έχω δώσει την άδεια! Κατανοητόν κοπρόσκυλο;»
«Μάλιστα, κύριε».

«Ωραία. Ο γενικός κανόνας είναι΄, πως όποιο σημείο του σώματός μου είναι καλυμμένο με κάτι, δεν είναι γυμνό δηλαδή, δεν είναι για σένα. Γι’ αυτό και φοράω αυτό που φοράω. Το κεφάλι, εννοείται ότι είναι ειδική περίπτωση και γι’ αυτό στο ανέφερα πρώτο-πρώτο... Κατάλαβες ρε τσογλάνι;»
«Μάλιστα, κύριε. Συγνώμη, κύριε. Δεν θα επαναληφθεί κύριε».

«Έτσι μπράβο... Για πρώτη φορά θα σε συγχωρήσω. Τώρα στρώσου πάλι στην δουλειά σαν καλό σκυλί που είσαι».
«Μάλιστα, κύριε», απάντησα και έπεσα πάλι στα τέσσερα να γλύφω και να μουσκεύω τα σκέλια του κύριου Θανάση.
«Ωραία, τώρα την κοιλιά πούστη», είπε ξαφνικά δίνοντας μου σήμα να ανέβω πιο ψηλά.

Χώθηκα μέσα στα βρεγμένα σκέλια του και άρχισα να γλύφω την πεταχτούλικη κοιλιά του. Δεν είχε τρίχες αρκούδας αλλά είχε αρρενωπή τριχοφυΐα που δυσκόλευε την γλώσσα μου. Μέχρι να μουσκέψει βέβαια, γιατί μετά γλιστρούσε πάνω-κάτω από μόνη της.

«Έτσι κοπρόσκυλο, έτσι... Γλύφε τον κύριό σου τσογλάνι», βόγκηξε.

Τον έγλυφα παντού. Γύρω από τον αφαλό, πάνω-κάτω, την μέση, τα πλάγια.
Μετά από λίγο μου έδωσε την εντολή-άδεια να γλύψω τις ρόγες του.

«Απαλά όμως ε; Χωρίς δόντια και μαλακίες. Αλλιώς θα σου γαμήσω ό,τι έχεις και δεν έχεις», διευκρίνισε.

Ήξερα πλέον αρκετά ώστε να μην τολμήσω να παραβώ τις οδηγίες του. Γιατί πράγματι θα με γαμούσε, αλλά όχι όπως μου άρεζε, αλλά στο ξύλο. Και μάλιστα άγρια.

Όταν μετά από μερικές ακόμη εντολές του έπλυνα και τα χέρια, μου έδωσε εντολή να σταματήσω και να κάτσω μπροστά του στα γόνατά μου.

«Για πές μου τώρα μικρέ... Θέλεις να γλύψεις τ’ αρχίδια και τον πούτσο μου;» ρώτησε.
«Μάλιστα, κύριε. Αν αυτή είναι η επιθυμία σας», απάντησα.
«Δεν ρώτησα ποια είναι η επιθυμία μου μικρέ εξυπνάκια... Σε ρώτησα αν θέλεις να γλύψεις τ’ αρχίδια και τον πούτσο μου. Τόσο απλή η ερώτηση».

Κώλωσα... Δεν μπορούσα να καταλάβω αν εννοούσε αυτό που έλεγε ή αν ήτανε κάποιο τεστ.

«Δεν θα περιμένω όλη μέρα μικρέ... Θές να γλύψεις τον πούτσο και τ’ αρχίδια μου, ναι ή όχι;!»
«Θέλω!... Κύριε!»
«Έτσι μπράβο! Άντε και μας έσκασες. Άλλα θέλω να το κάνεις χωρίς τα χέρια. Ό,τι είναι να κάνεις θα το κάνεις μονάχα με το στόμα σου... Σαν σκυλί που είσαι...»
«Μάλιστα, κύριε».
«Τι μάλιστα και ξεμάλιστα; Ξεκίνα».

Έπεσα στα τέσσερα και πλησίασα τον φουσκωμένο καβάλο. Την πρόσβαση μου στο πλούσιο πακέτο του κυρίου Θανάση την εμπόδιζε μια στρώση από χοντρό δέρμα που έκλεινε με ένα φερμουάρ. Άνοιξα το στόμα μου και δάγκωσα διερευνητικά την μεταλλική γλώσσα. Βρήκα το σημείο και δάγκωσα απαλά. Έβαλα δύναμη και για μεγάλη μου τύχη γλίστρησε προς τα κάτω με σχετική ευκολία. Αμέσως πετάχτηκε μπροστά μου ένας πυκνός θάμνος από σκούρες τρίχες.
«Καλά τα πας», με ενθάρρυνε ο κύριος Θανάσης.

Ανέβηκα ξανά ψηλά για να δαγκώσω το ένα φύλλο και να το κατεβάσω κάτω για να ανοίξει όσο γινότανε. Επανέλαβα την διαδικασία και για το άλλο. Μπροστά μου τώρα είχα ένα τρίγωνο λευκής σάρκας που σκούραινε στην μύτη του από έναν θάμνο.

Με μερικές σπρωξιές με την μύτη μου, ελευθερώθηκε το χοντρό εργαλείο του κυρίου Θανάση που πετάχτηκε όρθιο με ορμή σκληρού ελατηρίου. Επιτέλους, ο πούτσος του κυρίου ήτανε έτοιμος για να λάβει τις ταπεινές υπηρεσίες μου. Πήρα την πιο βολική θέση που μπορούσα και κατέβασα το κεφάλι μου για να πάρω τον γλυκό καρπό του μέσα στο στόμα μου.

(συνεχίζεται;...)

...έγραψε ο ταπεινός δούλος Faunlet

13. Αφεντάδες μου καλοί...

2009-07-12T19:44:00.005+03:00

Αφεντάδες μου καλοί.

Σας ζητώ ταπεινά συγνώμη για την μεγάλη καθυστέρηση, αλλά οι καθημερινές που ασχολίες δεν μου επέτρεψαν να γράψω στο blog για αρκετό καιρό. Θέλω να ξέρετε πάντως πως η σκέψη μου είναι μαζί σας.

Σας υπόσχομαι πως πολύ σύντομα θα ακολουθήσει η συνέχεια της ιστορίας. Μετά θα ακολουθήσουν και νέες ιστορίες, ακόμη πιο σκληρές και πιπεράτες.

...σας προσκυνώ, ο ταπεινός κι ανάξιος δούλος σας, Faunlet

12. Τσιφλικάς για... Κλάματα [Μέρος 4ο]

2009-03-29T15:19:00.007+03:00

Ο κύριος Θανάσης είχε ένα πλατύ πρόστυχο χαμόγελο στο πρόσωπό του και με κοιτούσε αφ’ υψηλού. Όπως ήμουν καθισμένος στα γόνατα, έβαλε το χέρι του στο κεφάλι μου και γράπωσε τα μαλλιά. Το κούνησε πέρα-δώθε με ηδονική διάθεση.

«Τώρα είσαι δικός μου μικρέ...» είπε. «Τώρα θα κάνεις ότι σου λέω εγώ. Όποια εντολή κι αν σου δίνω, για σένα θα είναι σκοπός της ζωής σου. Αυτό εδώ, σήμερα, δεν είναι μια σκηνή έρωτα, αλλά υποταγής. Δεν θέλω να μ’ αγαπάς. Χέστηκα αν μ’ αγαπήσεις. Από σένα απαιτώ να με υπηρετήσεις! Κάθε σου υπηρεσία που προσφέρεται σωστά, θα φέρνει αμοιβές», συνέχισε, και έτριψε με το ελεύθερο χέρι τον καβάλο του. «Κάθε σου ανυπακοή όμως, θα φέρνει σκληρή τιμωρία».
«Μάλιστα κύριε», απάντησα. Είχα μάθει το μάθημά μου. Τρεις ήταν οι βασικές εντολές. Η λέξη "κύριε", η φράση "μάλιστα κύριε" μετά από ό,τι κι αν πει, και να πραγματοποιώ ό,τι με διατάζει. Θα τα κατάφερνα όμως ως το τέλος;

«Πάνε και κλείσε όλα τα παράθυρα που νομίζεις πως μπορεί να αφήσουν τον θόρυβο ν’ ακουστεί παραέξω, κλείδωσε τις πόρτες και τράβα τις κουρτίνες. Τσακίσου!» Έκανα όπως με πρόσταξε και επέστρεψα.
«Όταν δεν υπάρχει κάποια σαφή εντολή, θα κάθεσαι πάντα στα γόνατα σκύλε», είπε με απότομη φωνή, δείχνοντας το πάτωμα με το δάχτυλο. Αμέσως έκατσα πάλι στα γόνατα.

Έκατσε αναπαυτικά στον καναπέ και άνοιξε την τηλεόραση με το τηλεκοντρόλ. Ζάπαρε λίγο στα κανάλια και το άφησε σε ένα που έπαιζε μια ξένη ταινία.

Υπέθεσα πως θα μου ζητούσε να του προσφέρω κάποιες υπηρεσίες, αλλά όσο περνούσε η ώρα, τόσο ένιωθα κατάπληκτος από την αδιαφορία του. Δεν με κοίταζε καν. Παρόλο που ήμουνα δυο μέτρα μακριά του, καθισμένος στα γόνατα, να κοιτάζω προς το μέρος του. Είδα με στην άκρη του ματιού μου το ρολόι που έδειχνε πως είχε περάσει ήδη ένα μισάωρο. Γιατί δεν ασχολιόταν μαζί μου;

Γύρισα λίγο το βλέμμα μου και έστρεψα την προσοχή μου στην τηλεόραση. Χωρίς να το καταλάβω αφαιρέθηκα και έμεινα για λίγο να την κοιτάζω. Δεν κατάλαβα πως κατάφερε να σηκωθεί τόσο αθόρυβα, να έρθει πίσω μου και να μου αστράψει το πιο δυνατό χαστούκι που μου είχαν δώσει ποτέ. Ήμουν εντελώς απροετοίμαστος και έπεσα στο πλάι.

«Γαμώ το μουνί που σε πέταγε!» ούρλιαξε. «Σου είπε κανείς ρε αρχίδι να κοιτάξεις τηλεόραση; Σου έδωσα την άδεια; Με ρώτησες; Λέγε!»
«Όχι, κύριε», ψέλλισα προσπαθώντας να κατακρατήσω την οργή μου.

Ποιος σκατά νόμιζε πως ήτανε; Και στο κάτω-κάτω, τι σκατά καθότανε εκεί χωρίς να κάνει τίποτα; Τι να έκανα δηλαδή για να περάσει η ώρα; Με είχε μπερδέψει και είχε αρχίσει να μου την δίνει αυτή η κατάσταση.

«Τότε γιατί ρε τσογλάνι; Γιατί γύρισες το κεφάλι σου να δεις τηλεόραση; Απάντησε σκουλήκι!»
«Γιατί δεν κάναμε τίποτα. Απλά έκατσες εκεί πέρα και—»

Άλλο ένα χαστούκι έσκασε το ίδιο μάγουλο όπου είχε χτυπήσει και το προηγούμενο.

«Σκουλήκι! Μου μιλάς και τον ενικό τώρα; Ποιος είμαι; Ο γκόμενος σου ρε αρχίδι;! Μήπως θες να δούμε την ταινία αγκαλίτσα τρώγοντας ποπ-κόρν; Τι σκατά νομίζεις πως κάνουμε εδώ πέρα;»
«Συγνώμη... δεν ξέρω... μ’ έχεις μπερδέψει... Τι θες από μένα;»

Σήκωσε το χέρι του να με χτυπήσει ξανά αλλά το κράτησε στο αέρα. Έμεινε για λίγο ακίνητος, και τελικά το κατέβασε αργά στο πλάι. Άρχισε να περπατάει πάνω-κάτω μουρμουρίζοντας στον εαυτό του. Υπέθεσα πως προσπαθούσε να ηρεμίσει. Δεν τολμούσα να σηκωθώ και παρέμενα κάτω βάζοντας και ξαναβάζοντας το δάχτυλο στο αυτί μου προσπαθώντας να σταματήσω το σφύριγμα, συνέπεια από τα δυο δυνατά χαστούκια.

Τελικά, με πλησίασε και έκατσε με βαθύ κάθισμα μπροστά μου. Μου έπιασε το σαγόνι. Σφίχτηκα. Φοβήθηκα πως θα έπεφταν και άλλα χαστούκια. Με κράτησε σταθερά όμως μη αφήνοντας με να τραβηχτώ.

«Κουτάβι... Πρώτ’ απ’ όλα, μου μίλησες στον ενικό, ενώ είμαι ο κύριός σου. Δεύτερον, άρχισες να ξεχνάς να με αποκαλείς "κύριο", και τρίτον, λες και κάνεις μαλακίες. Τα δυο πρώτα παραπτώματα σου είναι γνωστά και θα τιμωρηθείς πιο σκληρά απ’ ό,τι συνήθως. Το τρίτο θα στο εξηγήσω γιατί είσαι ακόμη ένα ανεκπαίδευτο κουτάβι.

»Ο σκοπός του σκύλου είναι να υπηρετεί και να διασκεδάζει τον αφέντη του. Δες τα σκυλιά πως παρακολουθούν τους κυρίους τους και σηκώνουν το κεφάλι τους σε κάθε τους κίνηση. Τα μάτια τους και η προσοχή τους είναι πάντα στραμμένη προς τον κύριό τους. Έτοιμοι να υπακούσουν σε κάθε πρόσταγμα. Έτσι κι’ εσύ. Μπορεί εγώ να έκατσα να δω τηλεόραση, αλλά εσένα η προσοχή πρέπει να είναι στραμμένη επάνω μου, και όχι στο να γυρίσεις να δεις τηλεόραση. Κατάλαβες κουτάβι;»
«Νομίζω...»
«Ξαναπές την πρόταση σωστά κουτάβι».
«Νομίζω πως ναι, κύριε».

«Έτσι μπράβο... Τώρα βέβαια, όπως ξέρεις, πρέπει να σε τιμωρήσω, γιατί αυτός είναι ο νόμος της εκπαίδευσης. Έσφαλες και οφείλεις να δεχτείς την τιμωρία σου. Το καταλαβαίνεις αυτό;»
«Μάλιστα, κύριε».
«Πολύ ωραία. Για πρώτη φορά θα είμαι επιεικής μαζί σου. Θα φας δώδεκα βουρδουλιές στην πλάτη με την ζώνη για το παράπτωμα της αντίδρασης και δώδεκα ραβδισμούς στα κωλομέρια για το παράπτωμα να γυρίσεις να δεις τηλεόραση».

Με έλουσε κρύος ιδρώτας. Σοβάρευε πολύ το "παιχνίδι".

Ο κύριος Θανάσης έκανε το σπίτι έναν γύρο με το μάτι του. Είδε την ξύλινη κολόνα που οδηγούσε στην κουζίνα.

«Αυτή η κολόνα αντέχει ή είναι σάπια;» με ρώτησε.
«Όχι, κανονική είναι. Είναι παλιό αλλά γερό ξύλο... Κύριε!»
«Το ’σωσες μικρέ», είπε. «Εκεί θα σε δένω για τις τιμωρίες σου. Έχει κι’ εκείνο το άνοιγμα πάνω απ’ το οποίο θα περάσει η αλυσίδα. Τέλεια...»
«Πιστεύετε πως είναι απαραίτητο κύριε;»
«Δεν είπαμε ρε βλαμμένο πως θα μου ζητάς τον λόγο πρώτα; Λοιπόν, οι ραβδισμοί τον κώλο γίνονται είκοσι τέσσερις».

Πήγα να διαμαρτυρηθώ, αλλά κατάλαβα πως θα τα έκανα χειρότερα και έβγαλα τον σκασμό. Έπρεπε να υποταχτώ στην μοίρα μου. Δεν είχα την δύναμη να τα βάλω με αυτόν τον άντρα.

Έβγαλε από την βαλίτσα του μια αλυσίδα, αρκετά γερή για να δέσει έναν άνθρωπο. Πλησίασε την κολόνα και πατώντας επάνω σε μία καρέκλα την πέρασε μέσα από την τρύπα.

«Τζάμι!» φώναξε μ’ ενθουσιασμό.

Γύρισε και με κοίταξε. Προφανώς είδε την έκφραση απορίας στο πρόσωπό μου και μου εξήγησε χωρίς να το ζητήσω.

«Στα διαμερίσματα και στις πόλης γενικότερα είναι που είναι δύσκολο να δέρνεις τον άλλον και να σκούζει χωρίς να καλέσουν την αστυνομία, το να χρησιμοποιήσεις αλυσίδες είναι απλά αδιανόητο. Αλλά ’δώ στην ερημιά μπορώ άνετα να τις χρησιμοποιώ χωρίς να φοβόμαστε τους περίεργους και τους μπάτσους. Μη κοιτάς... Είναι άλλο πράγμα η αλυσίδα. Είσαι τυχερός που θα ξεκινήσεις μ’ αυτές μικρέ. Θα σ’ αρέσει... Θα δεις...»

Έστεψε πάλι την προσοχή του στην αλυσίδα. Την ζύγισε και την κλείδωσε στην θέση της μ’ ένα λουκέτο, ώστε να μην μπορεί να τραβηχτεί προς την μία ή την άλλη μεριά.

«Σήκω σκυλί κι έλα ’δω», πρόσταξε απότομα.

Σηκώθηκα και με δρασκελιές έφτασα κοντά του. Μου έπιασε τον καρπό και τον σήκωσε ψηλά. Πήρε την μια άκρη της αλυσίδας και την έφερε μια γύρα γύρω από τον καρπό μου. Μέτρησε με το μάτι και την κλείδωσε πάλι με ένα λουκέτακι. Τότε πρόσεξα πως τα λουκέτα ήταν από αυτά με τους τετραψήφιους κωδικούς και όχι με κλειδάκι. Προφανώς τα πολλά λουκέτα θα ήταν σκέτο μπέρδεμα με τόσα διαφορετικά κλειδιά. Επανέλαβε το ίδιο και με το άλλο μου χέρι, αφού πρώτα με υποχρέωσε να σηκωθώ στις μύτες των ποδιών μου. Όταν τέλειωσε μου επέτρεψε να χαλαρώσω. Όταν όμως προσπάθησα να ακουμπήσω πάλι τα πόδια μου κανονικά στο πάτωμα, ένοιωσα τους μύες των χεριών, του στήθος και της ωμοπλάτης μου να τεντώνονται. Επέφεραν ένα αισθητό, αλλά υποφερτό πόνο. Ένιωθα σαν να με κρέμασαν για να τεντώσουν οι μύες και να εξαρθρωθούν οι κλειδώσεις.

«Είσαι στο τέλειο ύψος», είπε ο κύριος Θανάσης. «Για κάτσε να το συνηθίσεις μικρέ, γιατί θα την βγάζεις συχνά εκεί».

Αποφάσισα να μην απαντήσω, αλλά διαπίστωσα πως έκανα λάθος. Όπως ήμουν δεμένος με την κοιλιά μου να ακουμπάει στην κολόνα, ήρθε από πίσω μου και μου γράπωσε δυνατά τα μαλλιά, τράβηξε προς τα πίσω το κεφάλι μου και μου φώναξε : «Ξέχασες τα λόγια σου κοπρόσκυλο;! Τι σκατά θα κάνω ’γω με σένα; Τόσο εύκολα ξεχνάς την εκπαίδευσή σου; Τι σκατά είπα πριν; Τι ξέχασες;»
«Μάλιστα κύριε», φώναξα.

«Ακριβώς! "Μάλιστα κύριε"! Δεν θα με αγνοείς όταν σου μιλάω σκυλί! Να θυμάσαι τι σου είπα πριν. Άμα θελήσω να μου τραγουδήσεις το "Θάλασσα πλατιά" και στο πω, θα πρέπει να τ’ ακούσεις. Πως θα ικανοποιήσεις τις επιθυμίες του κυρίου όταν όλη η προσοχή σου δεν είναι στραμμένη πάνω του;
«Έχετε δίκιο κύριε. Θα είμαι προσεχτικός τώρα, σας το υπόσχομαι κύριε».
«Αυτό θα το δούμε», είπε. «Θα κάνω ό,τι περνάει απ’ το χέρι μου για να σ’ εκπαιδεύσω σωστά. Τώρα, ετοιμάσου. Θα φας το ξύλο που σου χρειάζεται. Σκυλί!»

Τον άκουσα να απομακρύνεται και να παίρνει από την βαλίτσα τα σύνεργα που χρειαζότανε για την τιμωρία μου. Με πλησίασε και μου επανέλαβε την προειδοποίηση. Θα ξεκινούσε από το μαστίγωμα στην πλάτη.

Κόλλησε σχεδόν πίσω μου και ξαφνικά έβαλε την ζώνη τεντωμένη μπρος στα μούτρα μου. Μου προκάλεσε έκπληξη.

«Φίλα την, κι ευχαρίστησέ με για την τιμωρία που θα σου δώσω μικρέ».
Φίλησα την ζώνη και είπα: «Ευχαριστώ για την τιμωρία κύριε».
«Έτσι μπράβο μικρέ μου. Και τώρα... Ετοιμάσου!»

Άκουσα το σφύριγμα της ζώνης καθώς ο κύριος Θανάσης ετοιμαζόταν να μου δώσει το πρώτο χτύπημα. Σφίχτηκα και ένοιωσα τις αλυσίδες να χώνονται βαθιά στο δέρμα μου καθώς από ένστικτο τράβαγα τους καρπούς μου για να ελευθερωθώ. Οι αλυσίδες όμως εφάρμοζαν τέλεια στους καρπούς μου, και ο μόνος τρόπος για να ελευθερωθώ θα ήταν να έσπαζα τους αντίχειρές μου, πράγμα αδύνατον. Τίποτα δεν θα μπορούσε να με προετοιμάσει για το χτύπημα που δέχτηκα στην πλάτη μου.

Το δέρμα έσκασε με δύναμη πάνω στις ωμοπλάτες μου. Τινάχτηκα προς τα εμπρός μόνο και μόνο για να τσακίσω την μύτη μου πάνω στο σκληρό ξύλο της κολόνας. Έβγαλα μια κραυγή.

«Μία», είπε ο κύριος Θανάσης. «Στο μέλλον θα τις μετράς εσύ μικρέ! Γι’ αυτό κοίτα να μαθαίνεις».

Ακούστηκε πάλι στο σφύριγμα και έσκασε το δεύτερο χτύπημα. Αυτή την φορά κατάφερα να μην χτυπήσω πάνω στην κολόνα, αλλά ένοιωσα κάτι να τρέχει από την μύτη μου. Νόμιζα πως ήταν μύξα, αλλά αμέσως μετά κατάλαβα πως ήταν αίμα. Προφανώς την είχα χτυπήσει αρκετά δυνατά.

«Δύο», συνέχισε ο κύριος Θανάσης.

Το μαστίγωμα συνέχισε μέχρι το δωδέκατο χτύπημα. Όταν έριξε και το τελευταίο, σταμάτησε και με πλησίασε. Έπιασε την πλάτη μου που μάλλον πρέπει να είχε κοκκινίσει. Την ένιωθα να τσούζει και να είναι ζεστή.

«Ωραία, έχει ανάψει... Έτσι μου ’ρχεται να σου ρίξω άλλες τόσες μόνο και μόνο για την πάρτι μου. Θα είχες πρόβλημα μ’ αυτό κουτάβι;»
«Ε... δηλαδή... κύριε...»

«Βασικά... Χέστηκα. Θα φας άλλες δώδεκα μόνο και μόνο επειδή δίστασες. Σου θυμίζω πως δεν είμαι ’δώ για να σου ψήσω κουλουράκια αλλά για να ικανοποιήσω τον εαυτό μου. Αυτός είναι και ο δικός σου σκοπός μικρέ. Και δεν με ικανοποιείς... Δεν με αποκαλείς σωστά, πουλάς τσαμπουκά, κοιτάς τηλεόραση... Τι σκατά! Λοιπόν, πάμε άλλες δώδεκα. Αυτή την φορά θα μετράς εσύ. Άμα χάσεις το μέτρημα, να ξέρεις πως θ’ αρχινάμε από την αρχή».

Σφίχτηκα και προσπάθησα να ετοιμαστώ για την συνέχιση του μαρτυρίου μου. Ξανά ο γνώριμος ήχος με τον γνωστό πόνο.

«Μία!» φώναξα δυνατά από τον πόνο.
«Α... Λάθος στα ’πανε μικρέ», είπε ο κύριος σταματώντας το μαστίγωμα. «Δεν είσαι στο δημοτικό όπου μαθαίνεις να μετράς. Θα λες: "Μία κύριε. Σας ευχαριστώ κύριε," και ούτω καθ’ εξής. Κατάλαβες μικρέ;»
«Μάλιστα, κύριε».
«Ωραία... Πάμε απ’ την αρχή».

Πρώτο χτύπημα. «Μία, κύριε! Ευχαριστώ κύριε».
«Έτσι μπράβο κουτάβι. Συνέχισε».
Δεύτερο χτύπημα. «Δύο, κύριε! Ευχαριστώ κύριε».
Συνέχισα έτσι ως το τελευταίο. «Δώδεκα κύριε! Ευχαριστώ κύριε».

Αυτή την φορά πονούσα πραγματικά. Όταν σταμάτησε να με χτυπάει, διαπίστωσα πως έτρεμα. Όλο το σφίξιμο των μυών, ιδίως της πλάτης επέφεραν μικρούς νευρικούς σπασμούς που τους ένιωθα τώρα να ξεσπούν ανεξέλεγκτα. Το αίμα που έτρεχε από την μύτη μου είχε αρχίσει να ελαττώνεται, παρόλο το όλο σφίξιμο. Είχε τρέξει αρκετό όμως και το στήθος μου ήταν καλυμμένο με παχιές σταγόνες αίματος που έτρεχαν μέχρι το λάστιχο του σλίπ, όπου και τις ρουφούσε το ύφασμα. Κάποιες είχαν περάσει το εμπόδιο και είχαν στάξει στα πόδια και στο πάτωμα.

«Ωραία δουλειά...» είπε ο κύριος Θανάσης όταν ήρθε από τα πλάγια και είδε την κοκκινίλα. «Δεν περίμενα να δω τόσο ωραίο θέαμα από την πρώτη φορά. Βάλθηκες να επανορθώσεις βλέπω... Έ μικρέ;»
«Μάλιστα κύριε», απάντησα.

Μετά από δυο ντουζίνες με την ζώνη στην πλάτη, αρχίζεις να θυμάσαι τον λόγο που τις έφαγες και λαμβάνεις τα μέτρα σου.

«Και βλέπω πως σου άρεσε η όλη διαδικασία...»

Δεν κατάλαβα γιατί το είπε και γύρισα ελαφρώς να δω το πρόσωπό του. Ακολούθησα το βλέμμα του που οδηγούσε στον καβάλο μου. Πρόσεξα τότε πως είχα μία πλήρη στύση που τέντωνε το ύφασμα του σλίπ. Από τον πόνο και την όλη διαδικασία δεν είχα καταλάβει πως είχα καυλώσει. Ένοιωσα τα μάγουλά μου να κοκκινίζουνε από ντροπή.

«Μην ντρέπεσαι κουτάβι», μου είπε. «Αυτή είναι η πραγματική σου φύση. Και τώρα το μαθαίνεις. Απλά σου αρέσει το ξύλο μικρέ... Αποδέξου το. Δεν είναι κάνα έγκλημα. Και είσαι τυχερός, γιατί εμένα μου αρέσει να δέρνω...»
«Μάλιστα, κύριε».
«Τι ωραία που μιλάς τώρα κουτάβι; Αλλά, ξέρεις πως δεν τελειώσαμε ακόμα, έτσι; Έχουμε και το κωλαράκι να τιμωρήσουμε. Πού βρισκόμαστε;»
«Ορίστε;... Δεν κατάλαβα την ερώτηση, κύριε».

Γράπωσε τα μαλλιά μου και με δύναμη κοπάνισε το μέτωπό μου πάνω στην κολόνα. Ίσα που πρόλαβα να στρίψω το κεφάλι λίγο προς τα αριστερά ώστε να σώσω την μύτη.

Πλησίασε το στόμα του στο αυτί μου και είπε: «Στο χρώμα κουτάβι!... Πού βρισκόμαστε; Πιάσαμε κόκκινο; Πρόσεξε τι θα πεις...»

Το σκεφτικά για λίγα δευτερόλεπτα. Πονούσα... Ναι. Αλλά δεν ήμουν του θανατά. Πίστευα πως άντεχα πολύ περισσότερο ξύλο πριν καταρρεύσω ή χάσω τις αισθήσεις μου.

«Πράσινο, κύριε» απάντησα με ειλικρίνεια.
«Πολύ ωραία... Θα απογοητευόμουν αν έλεγες άλλο χρώμα. Μπράβο κουτάβι... Πάμε λοιπόν και στο παρασύνθημα».
«Μάλιστα, κύριε».

Ελευθέρωσε το κεφάλι μου και αφού γράπωσε το σλίπ, μου το τράβηξε απότομα προς τα κάτω, αρκετά για να φανεί ο κώλος και από μπροστά να σκαλώσει με δύναμη στο πέος μου.

Έβγαλα ένα: «Άουτς».
«Τι "άουτς" και "άουτς" μωρέ», γάβγισε ο κύριος Θανάσης. «Σου πόνεσα το πουλάκι μήπως μικρούλι;»
«Όχι κύριε. Μια βλακεία είπα κύριε. Συγνώμη κύριε».
«Έτσι μπράβο. Τι σκατά παλικάρι είσαι άμα αντέχεις τόσο ξύλο με την ζώνη και δεν αντέχεις ένα τίναγμα του πούτσου. Θα ήταν γελοίο, δε νομίζεις;»
«Μάλιστα, κύριε».
«Ωραία... Πάμε παρακάτω λοιπόν...»
«Μάλιστα, κύριε».

Ένοιωσα τα χέρια του κυρίου να χαϊδεύουν τα κωλομάγουλά μου και να τα ζουλάνε σε διάφορα σημεία. Η όλη αίσθηση με διέγειρε περισσότερο, και όσο κι αν δεν το ήθελα, θα έπρεπε να παραδεχτώ πως είχε δίκιο.

Η όλη εμπειρία ως τώρα, μπορεί να προσέβαλε το μυαλό, τον εγωισμό μου δηλαδή, αλλά το σώμα έδειχνε καθαρά τα σημάδια της απόλαυσης. Το τσούξιμο στην πλάτη, ο πόνος στο μέτωπο και στην μύτη από το κοπάνιμα, η αίσθηση του αίματος που στέγνωνε πάνω μου, ο πόνος από τις αλυσίδες στους καρπούς που αργά αλλά σταθερά γινότανε πιο οξύς, σε συνδυασμό με την αίσθηση ανημποριάς λόγω των δεσμών, έδιναν στα χουφτώματα του κυρίου μια πρωτόγνωρη, κατά πολύ μεγεθυνμένη ηδονή.

«Έχεις ωραία κωλομέρια μικρέ», είπε ο κύριος βγάζοντας με από τις σκέψεις μου. «Σκληρά και γυμνασμένα καπούλια... Αν και έχεις κάτι μικρές ραγάδες. Ήσουν λίγο μπούλις όταν ήσουν μικρός;»
«Μάλιστα κύριε, αλλά για ένα μικρό διάστημα της ζωής μου. Συνήθως ήμουν κανονικός στα κιλά, κύριε».
«Δεν πειράζει. Μια χαρά είναι... και έχεις και λίγη τρίχα... κοντούτσικη και χνουδωτή. Θα φαίνονται ωραία τα σημάδια από το ξύλο».

Άκουσα τον κύριο να ακουμπάει κάπου την ζώνη και να παίρνει την βέργα. Με πλησίασε από πίσω και με προειδοποίησε. Για άλλη μια φορά σφίχτηκα, δίνοντας έμφαση αυτή την φορά στους γλουτούς μου.

«Μέτρα όπως έχεις μάθει κουτάβι!» φώναξε ο κύριος καθώς κατέβαζε το πρώτο χτύπημα.

Η βέργα έσκασε στο δέρμα με δύναμη. Πόνεσα αρκετά και μια κραυγή βγήκε από το λαρύγγι μου. «Μία, κύριε! Ευχαριστώ κύριε».
«Έτσι μπράβο, πάμε ξανά...»
Δεύτερο χτύπημα. «Δύο, κύριε! Ευχαριστώ κύριε!»

Και συνέχισε έτσι μέχρι να παραδοθούν και τα υπόλοιπα χτυπήματα. Όταν τέλειωσε ήρθε πάλι κοντά για να επιθεωρήσει το έργο του, και για άλλη μια φορά έκανε την παρατήρηση για την στύση μου. Αυτή την φορά δεν χρειαζόταν η επισήμανση. Γνώριζα και απολάμβανα την παλλόμενη στύση μου. Ο πόνος, η απώλεια της εξουσίας, τα χτυπήματα στα κωλομέρια και το τρίψιμο από το ύφασμα με είχαν ερεθίσει αφάνταστα πολύ.

«Γουστάρεις μωρή πουστάρα ε;» είπε καθώς ανασηκωνόταν από την μελέτη του καυλωμένου πέους μου . «Δεν έπεσα έξω μ’ εσένα. Θα με παιδέψεις λίγο, αλλά θα γίνεις καλό σκυλί στο τέλος. Θα δεις... Θα τα βρούμε τέλεια οι δυο μας».

Απομακρύνθηκε και έκατσε πάλι στην θέση του στον καναπέ. Τον ακολούθησα με το βλέμμα μου. Δεν θα με έλυε; Προφανώς μάντεψε την απορία μου.

«Θα σ’ αφήσω εκεί για καμιά ώρα... Μέχρι να τελειώσει η ταινία μάλλον. Δεν έχεις κάτι άλλο να μου προσφέρεις αυτή την στιγμή έτσι κι αλλιώς. Θα μείνεις εκεί λοιπόν να σκεφτείς αυτά που έκανες και την στάση σου από ’δώ και πέρα».
«Μάλιστα, κύριε», απάντησα. Μετά από τέτοιο μάθημα, είχα γίνει πολύ πιο προσεχτικός.
«Πολύ ωραία. Κάτσε εκεί λοιπόν και μην βγάλεις άχνα μέχρι να τελειώσει το έργο».

Άραξε αναπαυτικά στον καναπέ, ενώ εγώ γύρισα το κεφάλι μου ώστε να μην πιαστεί ο λαιμός μου, αλλά και να μην προκαλώ τον κύριο με το επίμονο βλέμμα μου.

Αφέθηκα να μουλιάσω στις σκέψεις μου και στις αντιδράσεις του κορμιού μου μετά από την βάναυση επίθεση που είχε δεχτεί.

Δεν ξέρω πόση ώρα είχε περάσει, όταν ένιωσα ξαφνικά την παρουσία του κυρίου Θανάση ακριβώς δίπλα μου. Πετάχτηκα έντρομος και ένοιωσα τις αλυσίδες να σφίγγουν επώδυνα τους καρπούς των χεριών μου.

«Τσουκ-τσουκ», έκανε ο κύριος Θανάσης, μην κρύβοντας το υποτιμητικό του ύφος. «Ξέχασες λοιπόν τόσο γρήγορα όλα όσα σου είπα πριν... Ξέχασες πως είσαι ένα κουτάβι που πρέπει να έχει την προσοχή του συνεχώς στραμμένη πάνω στον αφέντη του, τον κύριό του; Αχ... Με στεναχώρησες τώρα. Γιατί είσαι ωραίο κουτάβι, αλλά δυστυχώς θα πρέπει πάλι να σε τιμωρήσω...»

«Συγνώμη κύριε. Ήμουν αφηρημένος κύριε...»
«Ω, ναι... Σίγουρα ήσουν. Δυο φορές σου μίλησα, και μ’ είχες γραμμένο στα σκυλίσια αρχίδια σου. Ίσως θα ’πρεπε να σε τιμωρήσω εκεί; Τι λες; Θα σε βοηθούσε αυτό να είσαι πιο προσεχτικός;»
«Δεν καταλαβαίνω τι θέλετε να κάνετε κύριε, αλλά—»
«Δεν πειράζει κουταβάκι μου», είπε με φανερή ειρωνεία τον τόνο της φωνής του ο κύριος. «Δεν πειράζει... Θα μάθεις κουταβάκι μου... Θα μάθεις! Ετοιμάσου να δεχτείς την τιμωρία σου και κοιτά να μαθαίνεις. Δεν μ’ αρέσει να βλέπω τις προσπάθειές μου να πηγαίνουν στο βρόντο».

Απομακρύνθηκε και πήγε πάλι στην βαλίτσα μόνο και μόνο για να επιστρέψει με κάτι μικρά και περίεργα σύνεργα.

«Γύρνα», με διέταξε. «Γύρνα τον σώμα σου όσο μπορείς».
Προσπάθησα αλλά μπόρεσα να γυρίσω πολύ λίγο, ίσα-ίσα λίγες μοίρες.
«Εκεί, καλά είσαι». Έκατσε στα γόνατα και μου κατέβασε το σλίπ εντελώς. Κατέβηκε εύκολα μιας και η στύση μου είχε χαθεί εδώ και ώρα. Τον ένοιωσα να ψαχουλεύει τους όρχεις μου και να τους τραβάει ελαφρά. Τελικά, τους έσφιξε και πέρασε κάτι που μάλλον ήταν κάποιο είδος λεπτής αλυσίδας. Λεπτής για τα δεδομένα της αλυσίδας με την οποία ήμουν δεμένος στην κολόνα, αλλά χοντρή για τα δεδομένα των αλυσίδων που χρησιμοποιούνται στα κοσμήματα. Την ασφάλισε για άλλη μια φορά στην θέση της με την χρήση μιας μικρής κλειδαριάς. Τα τέσταρε τραβώντας ελαφρά τους όρχεις μου που πετάγονταν τώρα προς τα έξω, σφιχτοί και σκληροί.

«Πολύ ωραία», μουρμούρισε ικανοποιημένος. «Έχεις σφιχτούς όρχεις και αυτό βοηθάει να κρατάει καλύτερα η αλυσίδα», είπε, απευθυνόμενος αυτή την φορά σε εμένα.
«Μάλιστα, κύριε», απάντησα με τον γνωστό πλέον τρόπο.

Ο κύριος δεν είχε τελειώσει. Κάτι πέρασε μέσα από την αλυσίδα, που μου φάνηκε σαν μικρό τσιγκέλι. Όταν τελείωσε, εμφάνισε μπροστά μου κάτι μικρά βαράκια του ενός και του μισού κιλού, που μπαίνουν συνήθως στους αλτήρες στα γυμναστήρια. Μόνο που αντί για αλτήρες, είχαν περασμένες μέσα από τις τρύπες τους αλυσίδες, όμοιες με αυτήν που είχε ασφαλίσει γύρω από τους όρχεις μου.

«Έτοιμος να λάβεις την τιμωρία σου σκυλί;»
«Μάλιστα, κύριε».
«Πολύ ωραία... Για να δούμε τι θα κάνεις μ’ αυτό...»

Ένιωσα ένα μικρό κούνημα, και ξαφνικά, ένα απότομα τράβηγμα των όρχεων. Έβγαλα μια ψιλή κραυγή. Υπήρχε πόνος, αλλά όχι ανυπόφορος. Περισσότερο με συνεπήρε η έκπληξη.

«Πως νιώθεις μ’ ένα κιλό να κρέμεται απ’ τ’ αρχίδια σου μικρέ; Είσαι στο πράσινο;»
«Μάλιστα, κύριε».
«Ωραία... Πολύ ωραία. Πάμε για το δεύτερο κιλό τότε».

Κρέμασε άλλο ένα βαρίδιο του κιλού και το άφησε να πέσει λίγο πιο απότομα. Αυτή την φορά η τσιρίδα μου ήταν πιο ψιλή και πιο δυνατή. Αυτή την φορά ένιωσα έναν πόνο σχετικά έντονο. Σαν να είχα φάει μια μέτρια κλοτσιά.

«Χρώμα;» ρώτησε ο κύριος.
«...κίτρινο... νομίζω... κύριε».
«Ωραία... Κάτσε να σου βάλω ακόμη ένα μισόκιλο, για να ’σαι σίγουρος πως είσαι στο κίτρινο μικρέ.

Ένιωσα το βάρος να αυξάνεται μετά από έναν ελαφρύ μεταλλικό θόρυβο. Αυτή την φορά τα αποτελέσματα ήταν βέβαια. Υπήρχε ένας συνεχής ενοχλητικός πόνος στους όρχεις, αρκετά έντονος ώστε να αποσπά συνεχώς την προσοχή μου.

«Πολύ ωραία... Αυτό διαφέρει από άλλα παρόμοια βασανίστρια που έχεις ίσως δει στο ίντερνετ», είπε ο κύριος Θανάσης καθώς στάθηκε όρθιος. «Οι περισσότεροι περνάνε το λουρί και πάνω από την ρίζα του πέους. Μπορούν έτσι να σηκώνουν πολύ περισσότερα κιλά, αλλά ο πόνος δεν είναι το ίδιο. Ενώ έτσι, όλο το βάρος πάει στ’ αρχίδια, πιέζοντας τα δυο σωληνάκια. Λογικά εκεί θα πρέπει να νιώθεις τον περισσότερο πόνο. Έτσι δεν είναι;»
«Μάλιστα... Κύριε...» ψιθύρισα ανάμεσα από τα σφιγμένα μου δόντια.

«Τέλεια... Και τώρα ετοιμάσου να φας δυο ντουζίνες με την ζώνη στα κωλομέρια και στους πίσω μηρούς. Αυτό θα σ’ αναγκάζει να κουνάς των κώλο σου και τα βαρίδια να κουνιούνται και να πιέζουν τ’ αρχίδια».
«Μα... Μάλιστα κύριε!»
«Έτσι μπράβο. Πάμε λοιπόν το μέτρημα μικρέ. Ξεκίνα».

Έπεσε το πρώτο χτύπημα. Τίναξα την λεκάνη μου μπροστά και αμέσως ο πόνος στους όρχεις αυξήθηκε, καθώς τα βαρίδια έβγαιναν από την αδράνεια και πίεσαν τους αδένες. «Άααα! Έ-ένα... Κύριε!...»
«Έτσι να σ’ ακούω να σκούζεις μικρέ».
Δεύτερο χτύπημα. «Α!... Δ-δυ-δύο, κύριε!»

Συνέχισε έτσι με συγκεκριμένο ρυθμό χτυπημάτων που συγχρονίστηκε με την κίνηση των βαριδίων που κρέμονταν ανάμεσα στα σκέλια μου, αρκετά βίαια ώστε να χτυπάνε πάνω στα ανοιγμένα μου πόδια. Ήταν σαν να είχα μετατραπεί σε μια ζωντανή καμπάνα, μόνο που τα πόδια μου ήταν ο κώδων και οι όρχεις με τα βαρίδια η γλώσσα, ενώ ο ήχος έβγαινε από το λαρύγγι μου.

Έπεσε και το τελευταίο χτύπημα. «Είκοσι... τέ-τέσσερις... κύ-κύριε... Ευχαριστώ-ω, κύριε...» κλαψούρισα με λίγα δάκρια να τρέχουν από τα σφιγμένα μου βλέφαρα.

Για άλλη μια φορά ο κύριος έσκυψε να περιεργαστεί το έργο του. Χούφτωσε τους γλουτούς μου και μετά τους πρησμένους όρχεις. Το πέος μου ήταν μισοερεθισμένο. Προφανώς η όλη εμπειρία, αν και ηδονιστική, ήταν ταυτόχρονα και αρκετά επίπονη ώστε να ακυρώνει την στύση.

«Βλέπω πως ζορίστηκες αρκετά μικρέ», πήρε τον λόγο ο κύριος. «Τι λες; Έμαθες το μάθημά σου;»
«Μάλιστα, κύριε! Ω, ναι! Σίγουρα το έμαθα κύριε. Φτάνει κύριε, σας παρακαλώ... Πονάει κύριε».
«Έτσι πρέπει. Αν δεν πονούσε δεν θα ήταν τιμωρία. Κάτσε ακίνητος για να σταματήσουν να κουνιούνται τα βάρη και μετά πες μου σε τι χρώμα βρισκόμαστε».
«Κόκκινο κύριε. Κόκκινο!»
«Σκασμός! Μαλακισμένο! Δεν ακούς τι λέω; Όταν σταματήσουν τελείως. Για τιμωρία που δεν ρώτησες για να πάρεις τον λόγο, θα μείνεις έτσι με τα βαρίδια να κρέμονται για τα επόμενα δέκα λεπτά».

Κλαψούρισα λίγο. Ήμουν στα πρόθυρα να βάλω τα κλάματα. Ιδίως ο δεξής όρχις πονούσε πάρα πολύ. Προσπάθησα να καταπνίξω την επιθυμία μου για να κουνηθώ και κάθισα ακίνητος. Σύντομα σταμάτησαν να λικνίζονται τα βάρη και πράγματι, ο πόνος υποχώρησε ελαφρά.

«Είμαστε στο πορτοκαλί μικρέ;»
Σκεφτικά λίγο πριν απαντήσω: «Νομίζω πως ναι, κύριε».
«Στο ’πα. Τώρα, κάτσε ’κεί και τα λέμε σε δέκα λεπτά. Έφυγε και πήγε να κάτσει πάλι στον καναπέ, αφήνοντάς με στο μαρτύριό μου.

Άρχισα να έχω αμφιβολίες. Τελικά, που είχα μπλέξει; Άμα αυτό ήταν η αρχή, τι θα ακολουθούσε αργότερα; Μήπως τελικά δεν ήμουν φτιαγμένος για τέτοια πράγματα; Να χρησιμοποιούσα την λέξη-κλειδί και να τα τερμάτιζα όλα εδώ και τώρα; Δεν ήξερα...

Από την άλλη ντρεπόμουν να το τερματίσω από τώρα. Με έπιασε το εγωιστικό μου. Τόσο φλώρος ήμουν λοιπόν; Είχε δίκιο; Ένα αδύναμο πουστράκι ήμουν τελικά; Δεν ήξερα...

Το σώμα μου με πονούσε. Οι καρποί των χεριών μου πονούσαν επίσης τρομερά. Οι κρίκοι των αλυσίδων είχαν χωθεί βαθιά στο δέρμα και πίεζαν πάνω στο κόκαλο. Οι γλουτοί ζεστοί, έτσουζαν από το ξύλο με την ζώνη, ενώ οι όρχεις έστελναν σταθερά κύματα πόνου στον εγκέφαλο.

Θεέ μου, ας τελείωνε γρήγορα αυτό το μαρτύριο. Ας με λυπότανε ο κύριος Θανάσης να με λύσει από τα δεσμά μου. Θα είμαι υπάκουος. Θα κάνω ό,τι μου λέει. Το υπόσχομαι. Μονάχα να με λύσει Θεέ μου. Να με λύσει και να βγάλει αυτό το βάρος από τα’ αρχίδια μου. Αυτά σκεφτόμουνα συνέχεια, μέχρι που πέρασε ο χρόνος και ο κύριος σηκώθηκε από την θέση του.

«Πέρασαν τα δέκα λεπτά κουτάβι. Έμαθες το μάθημά σου;»
«Μάλιστα κύριε. Σας υπόσχομαι πως το έμαθα, κύριε».
«Το εύχομαι. Θα ήταν δυσάρεστο αν σε μίση ώρα έπρεπε να επαναλάβουμε την όλη διαδικασία, δεν νομίζεις;»
«Δεν θα χρειαστεί κύριε. Σας ορκίζομαι. Έμαθα το μάθημά μου».
«Πολύ ωραία... Αυτό μένει να αποδειχτεί... Κάτσε να σου βγάλω τα βάρη».

Τι ανακούφιση όταν έβγαλε το πρώτο κιόλας βάρος! Ο πόνος αμέσως μετριάστηκε, ενώ όταν τα έβγαλε όλα, ο πόνος έγινε μια απλή ενόχληση. Έβγαλα έναν αναστεναγμό ανακούφισης.

«Πόνεσε ε; Έτσι πρέπει. Γιατί αλλιώς θα τραβούσε πολύ η εκπαίδευσή σου. Τώρα όμως την επιταχύναμε κατά πολύ. Στο χέρι σου είναι να μην επαναληφτεί σύντομα.
«Μάλιστα, κύριε».

Το αληθινό σοκ ήρθε όταν ελευθέρωσε τους καρπούς μου. Λόγο της βαρύτητας, τα χέρια έπεσαν αμέσως στο πλάι. Ένας δυνατός πόνος όμως στους μύες, και κυρίως στους δελτοειδής και τις ωμοπλάτες, με ανάγκασε να τα ανασηκώσω λίγο.

«Έχουν πιαστεί οι μύες σου. Θα χρειαστούνε μερικά λεπτά για να συνέλθουνε κάπως», είπε ο κύριος Θανάσης.
«Δεν περίμενα να συμβεί κάτι τέτοιο κύριε».
«Έτσι είναι το σώμα. Δεν αντέχει την τεχνητή παράλυση. Παλιά έτσι βασανίζανε ανθρώπους. Τους δένανε με τρόπο που να τους ακινητοποιεί τελείως. Μετά από ώρες, το σώμα πάθαινε τρομερές κράμπες και σπασμούς. Γι’ αυτό και η σταύρωση θεωρούνταν παλιά μεγάλο μαρτύριο. Μπορεί να στο δοκιμάσω καμιά μέρα... Αν με τσατίσεις αρκετά με κάποιο παράπτωμα...»

«Δεν θα χρειαστεί κύριε. Σας το υπόσχομαι, κύριε».
«Μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μη λες μικρέ. Φτάνει τώρα... Σήκω το βρακί σου κι έλα και κάτσε στην θέση σου για λίγο να χαλαρώσουν τα χέρια σου. Θα χρειαστώ τις υπηρεσίες σου σε λίγο. Την αλυσίδα στ’ αρχίδια στην αφήνω για να θυμάσαι να μην κάνεις το ίδιο σφάλμα. Έτοιμη να στα ξηλώσει με τα βαρίδια, έτσι και με αναγκάσεις να στα φορέσω ξανά.
«Δεν θα χρειαστεί κύριε. Σας το υπόσχομαι, κύριε».

Υπέθεσα πως μετά θα μου ζητούσε σεξ, και αυτό με ανακούφισε κάπως. Αργότερα όμως, θα διαπίστωνα πως θα αργούσε πολύ αυτή η στιγμή. Πήγα και έκατσα την θέση μου: στο γυμνό πάτωμα, στα γόνατα, δυο μέτρα παραδίπλα του.

Ο κύριος Θανάσης άρχισε πάλι να με αγνοεί. Άλλαζε κανάλια στην τηλεόραση, και γενικώς έκανε τον αδιάφορο. Εγώ όμως είχα επικεντρώσει πάνω του όλη μου την προσοχή. Την επόμενη φορά που θα ήθελε κάτι, δεν θα με έπιανε απροετοίμαστο...

(συνεχίζεται: Μέρος 5°)

...έγραψε ο ταπεινός δούλος Faunlet

11. Τσιφλικάς για... Κλάματα [Μέρος 3ο]

2009-03-08T23:01:00.007+02:00

Ο κύριος Θανάσης με τσιγκλούσε στα πλευρά για να ξυπνήσω. Χρειάστηκα μερικά δευτερόλεπτα ώσπου να συνειδητοποιήσω το πού βρισκόμουνα και τι είχε συμβεί. Γύρισα και τον είδα να ανασηκωμένο να με κοιτάζει.

«Ξύπνησε το κουτάβι μου;» Έσκασε ένα χαμόγελο και συνέχισε: «Θα πάς μέσα σαν καλό παιδί να ’τοιμάσεις δυο μερακλίδικα καφεδάκια; Βαρύ με ολίγη τον δικό μου».
«Με πήρε ο ύπνος; Δεν το πιστεύω. Τι ώρα είναι;»
Έφαγα το σκαμπίλι μου χωρίς προειδοποιήσεις κι εξηγήσεις και μου απάντησε κοιτάζοντας κι ο ίδιος το ρολόι του: «Έξη και δέκα».
«Πώ-πω... Πέρασε η ώρα, κύριε», απάντησα τρίβοντας το μάγουλό μου. «Θα πρέπει να πάω να δω τι κάνουν τα παιδιά. Και να κάνω έναν έλεγχο να σιγουρευτώ πως αλλάξανε τα μπέκ», είπα, μιλώντας ουσιαστικά στον εαυτό μου.
«Κουταβάκι. Δεν με νοιάζει τι έχεις και τι δεν έχεις να κάνεις. Αλλά με νοιάζει να πιω τον καφέ μου. Γι’ αυτό τσακίσου μέσα να ετοιμάσεις έναν βαρύ με ολίγη, για να μην μας ακούσουν μέχρι το χωριό. Κατάλαβες; Μετά πάνε όπου θες, αλλά σε μια ώρα θα ’σαι πίσω για το επόμενο μάθημά σου. Δεν έκανα τόσο δρόμο για το τίποτα. Άσε και που μετά το στοματάκι σου, θέλω να γαμήσω και λίγο το σφιχτό το κωλαράκι σου. Κατάλαβες;»
«Μάλιστα, κύριε».
«Άιντε τσακίσου».

Πετάχτηκα όρθιος, βίαια αφυπνισμένος από το δυνατό χαστούκι που είχα φάει και μπήκα στην κουζίνα να ετοιμάσω τον καφέ του.
«Να τον σερβίρεις στην βεράντα», άκουσα την εντολή του δυνατά καθώς έβγαινε έξω.
Ταυτόχρονα με τον καφέ του, ετοίμασα σ’ ένα πλαστικό ποτήρι και έναν φραπέ μέτριο για τον εαυτό μου, να τον πάρω μαζί μου έξω.

Βγήκα και τον βρήκα να κάθεται με τα πόδια του απλωμένα σε μια καρέκλα. Είχε τυλίξει και ανάψει ένα στριφτό τσιγάρο που το φουμάριζε με ένα πολύ αρρενωπό στιλ που για κάποιον λόγο μου άρεσε. Του άφησα τον καφέ και του είπα πως θα πήγαινα να κάνω τις δουλειές μου. Κοίταξε πάλι το ρολόι του και μου επανέλαβε την εντολή. Στις επτάμιση έπρεπε να είμαι πίσω.

Πήρα τον φραπέ μου στο χέρι και κατέβηκα τα σκαλιά. Άρχισα να περπατάω προς τα ανατολικά όπου είχαμε το μπαμπάκι. Αμέσως μετά είχα καμιά εικοσαριά στρέμματα καλαμποκιού, που δυστυχώς απ’ ό,τι φαινότανε δεν θα έβγαζε καλή ποσότητα φέτος. Παρόλα αυτά έπρεπε να το ποτίζω με την ελπίδα πως έστω και τελευταία στιγμή θα μπορούσα να αυξήσω κάπως την παραγωγή.

Έκανα κάνα τεταρτάκι για να φτάσω. Είχα τελειώσει τον καφέ. Πέταξα το κυπελλάκι σε ένα τρύπιο βαρέλι που είχα δίπλα από την γεώτρηση και άλλαξα τις βάνες. Γέμισα το ντεπόζιτο με βενζίνη και τράβηξα μερικές φορές το σχοινί, όσο να πάρει μπροστά το μοτέρ. Αφού βεβαιώθηκα πως έβγαζε κανονικά νερό και τα μπέκ ψεκάζανε σωστά, πήρα πάλι να περπατάω προς τον νότο να δω πως είχε πάει το καθάρισμα στα δέντρα. Μετά από κάνα δεκάλεπτο είδα τα παιδιά που πράγματι είχαν κάνει καλή δουλειά και είχαν τελειώσει σχεδόν το μισό χωράφι.

Με πλησίασε ο Φαρούκ για να με ρωτήσει διάφορες μικρολεπτομέρειες, ενώ ο Κώστας πλησίασε σύντομα κι αυτός κοντά μας για να μου πει για τις ελιές. Ήταν όλες σε καλή κατάσταση και θα έβγαζαν καλό καρπό. Γύρω στο εξήντα τοις εκατό για λάδι, και το υπόλοιπο για φάγωμα, με πολύ λίγη φίρα. Αφού τελείωσα και μ’ αυτούς και τους ευχήθηκα καλό βράδυ, μιάς και στις οχτώ θα σχολάγανε για να πάνε να ξεκουραστούν, πήρα τον δρόμο του γυρισμού.

Με όλα αυτά είχα ξεχαστεί, και μόνο όταν πάτησα το πόδι μου στην βεράντα και είδα τον κύριο Θανάση να με περιμένει στη ίδια στάση όπως τον είχα αφήσει, θυμήθηκα την προθεσμία του. Έβαλα το χέρι στην τσέπη μου για να πιάσω το κινητό μου τηλέφωνο και να δω την ώρα αλλά με πρόλαβε.

«Επτά και είκοσι έξι. Στην ώρα σου μικρέ. Το γλίτωσες το ξύλο». Έκανε μια παύση για να ρεμβάσει το τοπίο πριν πάρει πάλι τον λόγο. «Πως πήγε η επιθεώρηση; Όλα καλά;»
«Δώξα τω Θεώ, όλα καλά, κύριε».
«Κανένα πρόβλημα δηλαδή;»
«Όλα υπό έλεγχο κύριε».
«Χμ... Ξαφνικά νιώθω σαν να παίρνω βραδινή αναφορά στο στρατόπεδο», είπε και γέλασε λίγο. «Κάτσε να τα πούμε τότε. Έλα, μην ντρέπεσαι».
Κατέβασε τα πόδια του από την καρέκλα και μου έκανε νόημα να κάτσω. Έπραξα όπως ζήτησε και έκατσα απέναντί του.

«Πώς νιώθεις;» με ρώτησε ο κύριος Θανάσης.
«Αμήχανα, κύριε», του απάντησα.
«Το βλέπω. Έχεις κοκκινίσει στο πρόσωπο. Εκτός κι αν σ’ έκαψε ο ήλιος. Σ’ έκαψε ο ήλιος μήπως μικρέ;»
«Όχι, κύριε».
«Καλώς. Πάντως να ξέρεις: το καλύτερο φάρμακο είναι τα χύσια. Αλλά ξέχασα. Σου έβαλα το μεσημέρι». Γέλασε λίγο με το αστείο του και συνέχισε: «Λοιπόν... Θυμασαι που μου ’λεγες ’κείνο το βράδυ στην Σαλονίκη για το πόσο σε καυλώνουν οι σκληρές ιστορίες που διαβάζεις στο ιντερνέτ, και πως ήθελες κάποτε να τις δοκιμάσεις;»
«Για να είμαι ειλικρινής, όχι, κύριε. Όπως σας είπα: δεν το σηκώνω το πιοτό κύριε, και δεν θυμάμαι σχεδόν τίποτα, κύριε. Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι είναι η εκκωφαντική μουσική και η όλη βαβούρα στο μπαρ, κύριε».

«Είδες τι ωραία που έμαθες να μιλάς αγόρι μου;» ρώτησε με αυτοθαυμασμό. «Μωρέ θα σε στρώσω μια χαρά εγώ. Δεν πειράζει. Πάντως τώρα είσαι ξεμέθυστος, οπότε πες μου αν κάνω λάθος. Γουστάρεις ή δεν γουστάρεις τ’ άγρια παιχνιδάκια;»
«Δεν γνωρίζω κύριε. Είναι αλήθεια πως όταν τα διαβάζω ή τα βλέπω στο ιντερνέτ νιώθω μια ηδονή–»
«Κομμένα τα πρωτευουσιάνικα σου σε μένα μικρέ. Θα μιλάς καυλιάρικα κι αντρίκεια. Πες: με καύλωναν».
«Μάλιστα κύριε. Συγνώμη κύριε. Ήθελα να πω πως με καυλώνουν κύριε, αλλά δεν μπορώ να... να πω με σιγουριά αν μου αρέσουν ή όχι, μιας και δεν τα έχω ποτέ μου δοκιμάσει, κύριε».

«Ωραία... Και αυτό ακριβώς θέλεις από μένα. Έτσι δεν είναι κουτάβι;»
«Ε...»
«Τι έ; Με θέλεις για ρομαντική βόλτα στα χωράφια και να μετρήσουμε τ’ άστρα; Εγώ άλλα θυμάμαι να έψαχνες: ηγεσία, καθοδήγηση, πειθαρχία, αντρική, δυναμική φιγούρα. Όχι φλωράκια και πουστράκια...»
«Έχετε δίκιο κύριε. Απλώς... Απλώς φοβάμαι λιγάκι...»
«Φοβάσαι εμένα;»
Ένευσα καταφατικά το κεφάλι μου.
«Καλά κάνεις και με φοβάσαι. Ο σεβασμός πάντα εμπεριέχει και λίγο το στοιχείο του φόβου. Αλλά αυτό και μόνο. Αν με φοβάσαι πως είμαι κάνας τρελός, κάνας διεστραμμένος που θα σε σφάξει και θα θάψει το πτώμα σου στα χωράφια, κάνεις λάθος... Αλώστε: σιχαίνομαι το φτυάρισμα». Γέλασε δυνατά και αυτό με βοήθησε να ηρεμίσω κάπως. Αυθόρμητα, πήρα τον λόγο.

«Ίσως να φοβάμαι και τον εαυτό μου λίγο, κύριε. Δεν ξέρω... Φοβάμαι μήπως δεν μου αρέσει, μήπως... μήπως γελοιοποιηθώ... ξέρετε τι εννοώ; Έ; Κύριε;»
«Και βέβαια μικρέ. Αλλά όπως σου είπα: είμαι εκ-παι-δευ-της! Ξέρω πώς να εκπαιδεύω κουτάβια, οπότε είσαι σε καλά χέρια. Όσο για το αν θα γελοιοποιηθείς, αυτό είναι καθαρά δικό σου θέμα. Για μερικούς άντρες, παραδείγματος χάριν, το να γαμηθούν από τον κώλο είναι ό,τι χειρότερο, ενώ αντιθέτως, για σένα και τους ομοίους σου, είναι καύλα. Επειδή όμως βλέπω πως σοβαρεύει η συζήτηση, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

»Από τώρα και μέχρι αύριο τ’ απόγευμα που θα φύγω, είσαι ο εκπαιδευόμενός μου. Μου ανήκεις για να σε κάνω ό,τι γουστάρω. Δεν θα σε σκοτώσω, ούτε θα σου σπάσω κάνα πόδι, οπότε μη φοβάσαι. Αλλά από ’κεί και πέρα δεν σου εγγυώμαι τίποτα.

»Ό,τι και αν σου κάνω, ό,τι εντολή και αν σου δώσω, εσύ θα την εκτελείς αμέσως χωρίς αντιρρήσεις, χωρίς δισταγμούς, δικαιολογίες και άλλα χαζά. Για κάθε άρνηση ή παράπτωμα στο οποίο θα πέφτεις, θα δέχεσαι και την ανάλογη τιμωρία. Την τιμωρία την ορίζει ο κύριός σου, δηλαδή εγώ, κατά πως το κρίνει, και η απόφασή του δεν δέχεται καμία κριτική από την πλευρά σου. Ισχύει ό,τι ισχύει και τώρα: σε κάθε προσπάθεια αποφυγής της τιμωρίας, αυτή αυτομάτως θα διπλασιάζεται. Να το θυμάσαι αυτό. Γιατί άλλο ένα χαστούκι που γίνεται δυο, και άλλο μια ντουζίνα με την ζώνη μου θα γίνονται είκοσι τέσσερις... Καμιά απορία ως εδώ;»
«Προς το παρόν, όχι κύριε. Συνεχίστε και θα σας πω άμα είναι, κύριε».

«Ωραία, συνεχίζω λοιπόν. Δεν θα έχεις το δικαίωμα να μιλάς χωρίς την άδεια μου. Επειδή ξέρω πως αυτό θα σου είναι λίγο δύσκολο στην αρχή, θα είμαι υπομονετικός και θα έχεις εβδομάδα προσαρμογής. Θα τρως όπως και τώρα ένα χαστούκι όποτε θα πέφτεις στο παράπτωμα αυτό. Όταν θα θέλεις να πάρεις τον λόγο, να με ρωτήσεις κάτι ή να αναφέρεις κάτι, θα το ρωτάς πρώτα».
«Μα πώς θα το κάνω αυτό;» φώναξα λίγο πιο δυνατά από το αναμενόμενο. Αυτό που μου έλεγε μου φαινότανε παράλογο. Πως θα ρωτούσα τον λόγο όταν απαγορευόταν να μιλάω;
«Σκύψε να φας το χαστούκι σου», είπε, «και θα σου πω. Και για να μάθεις να μην με διακόπτεις άλλη φορά θα φας και μια ανάποδη». Με είδε που δίσταζα. «Σκύψε είπα για’ θα φας τις διπλάσιες και πάει λέγοντας...»

Έσκυψα και μου άστραψε μια ανάποδη, και χωρίς να προλάβω να συνέλθω, μου σκάει άλλο ένα δυνατό σκαμπίλι στο άλλο μάγουλο. Πόνεσα και έβγαλα μια ψιλή κραυγή.

«Έτσι μπράβο. Και συνεχίζω με την ελπίδα να μην με ξαναδιακόψεις. Λοιπόν, όταν θα θέλεις να πάρεις τον λόγο, το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να πεις την λέξη "κύριε". Αυτό όλο: "Κύριε", και μετά μια παύση. Αν σου δώσω τον λόγο, θα πεις ή θα ρωτήσεις αυτό που θέλεις, αν όχι, τότε απλά το βουλώνεις και περιμένεις. Δεν έχεις το δικαίωμα να ξαναρωτήσεις την άδεια για να μιλήσεις αν δεν περάσουν πέντε λεπτά, ή τελειώσουμε ό,τι κι αν είναι αυτό που κάνουμε εκείνη την στιγμή.

»Για παράδειγμα. Αν σε γαμάω από τον κώλο και εσύ πονάς, θα πεις: "Κύριε," και άμα σου πω: "ναι; τι;" ή οτιδήποτε που μπορεί να σημαίνει πως σου δίνω τον λόγο, εκφράζεις αυτό που θέλεις. Πάντα βέβαια με τον απαραίτητο σεβασμό. Πως τσούζει ο κώλος σου και θέλεις λιπαντικό, ή πως νιώθεις πως πρέπει να πας τουαλέτα, ή οτιδήποτε άλλο. Αλλά! Αν σε αγνοήσω, δεν θα σημαίνει πως δεν σε άκουσα. Ακούω και προσέχω πάντα πολύ περισσότερο απ’ ό,τι μπορεί να νομίζεις εσύ! Εκεί που ’σαι ’σύ, εγώ ’μαι δυο βήματα παραπέρα. Όπότε, αν σε γράφω στ’ αρχίδια μου, είναι γιατί απλά γουστάρω να σε γράφω και πως αυτό είναι όλο μέρος της πραγματικότητας. Καταλαβαίνεις κουτάβι;»
«Νομίζω, κύριε».

«Ωραία. Τέλος, οι κώδικες. Μερικές φορές, όταν θα βλέπω πως ζορίζεσαι ή πως είσαι κοντά στα όρια σου θα σε ρωτάω "χρώμα". Εσύ θα δίνεις μία από τις τρεις απαντήσεις: πράσινο, κίτρινο ή πορτοκαλή, και τέλος κόκκινο. Αυτά τα χρώματα αντίστοιχα σημαίνουν: αντέχω άνετα, πονάω αλλά νιώθω πως αντέχω, και τέλος, πονάω αφόρητα και θέλω να σταματήσουμε τώρα. Το καταλαβαίνεις αυτό που σου λέω;»
«Μάλιστα κύριε, νομίζω πως κατάλαβα, κύριε».
«Ωραία. Νιώθεις κάπως καλύτερα τώρα;»
«Οφείλω να ομολογήσω πως ναι, κύριε. Φαίνεστε να ’στε καλός γνώστης αυτών τον πραγμάτων. Μπορώ να λέω κάποιο χρώμα και χωρίς να ρωτήσω την άδειά σας για να μιλήσω;»
«Σωστή ερώτηση. Η απάντηση είναι όχι. Αυτές τις ερωτήσεις τις κάνω μόνο εγώ. Και μην φοβάσαι, ξέρω πότε να τις κάνω. Εξάλλου, πρέπει να έχει και λίγη αγωνία το παιχνίδι, δεν νομίζεις;»
«Μα άμα πονάω πολύ; Άμα είμαι στα όρια να πεθάνω;»
«Σκύψε...»

Έσκυψα. Με χαστούκισε και συνέχισε: «Πρώτον, δεν υπάρχει περίπτωση να πεθάνεις, και δεύτερον, γι’ αυτόν τον λόγο υπάρχει πάντα η λέξη κλειδί. Είναι μία λέξη που όταν την πεις, σταματάνε τα πάντα. Αλλά, σε προειδοποιώ: να μην την χρησιμοποιείς χωρίς λόγο, γιατί έτσι και το καταλάβω, θα σε κάνω να μετανιώσεις την ώρα και την στιγμή που αποφάσισες να βγεις στο φως αυτού του κόσμου. Κατάλαβες μικρέ;»
«Μάλιστα, κύριε».

«Ωραία. Η λέξη θα είναι... Χμ... Κάτσε να το σκεφτούμε αυτό. Πρέπει να είναι κάτι ασυνήθιστο, κάτι άσχετο που να μην το λες συχνά και να μην σημαίνει τίποτα...»
«Κύριε;»
«Ναι, μικρέ;»
«Να προτείνω κάτι, κύριε;»
«Για πές...»
«"Θεσσαλονίκη", κύριε. Είναι η πόλη σας. Εύκολο να την θυμάμαι, και άσχετη να την πω σε ακατάλληλη στιγμή, κύριε. Τι λέτε, κύριε;»
«Λέω: Οκέι. Μπήκες στο κλίμα βλέπω. Ρώτησες σωστά για να πάρεις την άδειά μου να μιλήσεις, και η λέξη είναι απλή, εύκολη, και άσχετη με εμάς εδώ. Πολύ καλά. Λοιπόν... Στο μέλλον, ό,τι και να συμβεί, όσο και αν γκαρίζεις και σκούζεις από πόνο ή καύλα, αυτή η λέξη δεν θα λέγεται παρά μονάχα όταν είναι πραγματική ανάγκη. Συνεννοηθήκαμε μικρέ;»
«Μάλιστα! Κύριε».

«Πολύ ωραία. Λοιπόν, φτάνει για σήμερα. Βαρέθηκα να σου εξηγώ τέτοια εύκολα και αυτονόητα πράγματα. Το καλό που σου θέλω να μην έχεις άλλες δουλειές για απόψε... Έχεις;»
«Όχι κύριε. Μόνο το βραδινό των παιδιών από το—»
«Αυτό κανονιστικέ είπαμε», με διέκοψε. «Δεν είναι πια δική σου δουλειά να τους ταΐζεις. Λοιπόν. Από τώρα και μέχρι αύριο το πρωί, είσαι δικός μου. Καταλαβαίνεις μικρέ; Είσαι κατάδικός μου και θα κάνεις ό,τι σου λέω και ό,τι σε διατάξω, χωρίς αντιρρήσεις και χαζομάρες. Για κάθε σου ανυπακοή θα έχεις τιμωρία. Συμφωνήσαμε μικρέ;»

Δίστασα για λίγα δευτερόλεπτα. Η εμπειρία του που μου είχε κάνει μία κάποια εντύπωση, και λίγο ο φόβος να του πω όχι και να φανώ σαν ένας χαζός πουστράκος του χωριού που δεν ξέρει τελικά τι θέλει, με έκαναν να αποφασίσω και να συναινέσω.

Σηκώθηκε όρθιος και τεντώθηκε για να ξεπιάσει τους μύες του. Παρόλη την κοιλιά που είχε αποκτήσει στην μέση του, το υπόλοιπο σώμα ήταν ακόμη σφιχτό. Είδα τους μύες των χεριών και των ποδιών του να σφίγγονται και να πετάγονται επιβλητικά, και δεν μπόρεσα να μην τους θαυμάσω με κρυφή ζήλια.

«Φαντάζομαι θα έχεις μπάνιο έ, μικρέ;»
«Μάλιστα, κύριε. Φυσικά και έχω μπάνιο. Γιατί, κύριε;»
«Εσύ τι κάνεις συνήθως στο μπάνιο μικρέ; Πλάθεις κουλούρια; Για να μου κάνεις ένα καλό μπάνακι φυσικά».
«Εγώ, κύριε;»
«Ναι, εσύ. Τι είπαμε; Δεν είπαμε πως είσαι δικός μου; Πως θα κάνεις ό,τι σου ζητήσω. Ε, λοιπόν, θέλω να κάνω μπάνιο. Θέλω να πας μέσα, ν’ ανάψεις το θερμοσίφωνο για να ζεστάνεις λίγο το νερό, το θέλω χλιαρό, να ετοιμάσεις το μπάνιο, και όταν γυρίσω πίσω σε λίγα λεπτά, να μπω στο νερό, να χαλαρώσω, να μουλιάσω, και μετά να με τρίψεις παντού με το σφουγγάρι και να με πλύνεις πολύ-πολύ καλά. Καταλαβαίνεις μικρέ;»
«Μάλιστα, κύριε», απάντησα.
«Τράβα μέσα λοιπόν, όσο εγώ πάω να πάρω κάτι απ’ τ’ αμάξι».

Έπραξα όπως με διέταξε ο κύριος. Άναψα το θερμοσίφωνο και έστρωσα μια πετσέτα στα πλακάκια δίπλα στην μπανιέρα. Ευτυχώς που είμαι σχετικά καθαρός στα οικιακά μου και η μπανιέρα δεν ήθελε καθάρισμα. Βγήκα από την μπανιέρα την ώρα που ο κύριος Θανάσης έμπαινε στο σπίτι. Κρατούσε στο δεξί του χέρι μια μεγάλη μαύρη βαλίτσα η οποία φαινότανε κάπως βαριά, ακόμη και για τον ίδιο. Την ακούμπησε πάνω στο τραπέζι και την άνοιξε. Δεν μπορούσα να δω το περιεχόμενο της από την μεριά που βρισκόμουνα.

«Έλα δω μικρέ», είπε κοφτά. Τον πλησίασα και με διέταξε να κάτσω κάτω στα γόνατά μου. «Κλείσε τα μάτια σου και τέντωσε τον λαιμό σου», είπε.

Έκανα ό,τι με διέταξε. Ένοιωσα να τυλίγει και να σφίγγει κάτι γύρω στον λαιμό μου. Δεν ήτανε δύσκολο να καταλάβω πως μου έβαζε κάποιο λουρί, όπως αυτά που φοράνε όλοι οι σκλάβοι και που είχα δει χιλιάδες φορές σε φωτογραφίες στο ιντερνέτ.

Όταν τέλειωσε και μου είπε να ανοίξω τα μάτια μου, διαπίστωσα πως πράγματι, όχι μόνο είχε βάλει ένα μαύρο δερμάτινο λουρί γύρω από τον λαιμό μου, αλλά το είχε κλειδώσει κιόλας με μία μικρή κλειδαριά ώστε να μην μπορώ να το βγάλω. Όταν εξέφρασα τον φόβο μου για το τι θα συνέβαινα αν κάποιος με έβλεπε έτσι και δεν θα μπορούσα να το βγάλω, με είπε το βουλώσω και να μην φοβάμαι. Είπε πως τώρα αναλάμβανε αυτός τα ινία. Ψαχούλεψα το λουρί για λίγο ακόμη με τα χέρια μου, όταν με σταμάτησε λέγοντας πως θα το συνηθίσω πολύ-πολύ γρήγορα.

«Σε λίγο καιρό δεν θα μπορείς χωρίς αυτό γύρω απ’ τον λαιμό σου μικρέ», είπε. «Τώρα, βγάλε αυτή την φόρμα και το πουκάμισο και μείνε γυμνός, μόνο με το βρακί σου». Έκανα όπως διέταξε και γδύθηκα. «Για πλησίασε».

Πλησίασα και με άρπαξε δυνατά από το μπράτσο. Με μύρισε μερικές φορές και μόρφασε.

«Βρωμάς», είπε. Θα κάνεις κι εσύ μπάνιο μετά από μένα. Δεν θέλω βρομιάρικα σκυλιά στην δούλεψή μου. Κατάλαβες;»
«Μάλιστα, κύριε».
«Ωραία. Πάμε. Πρέπει να ’χει αρκετό ζεστό νερό τώρα. Πάμε μέσα».
Μπήκαμε στο μπάνιο όπου με διέταξε να τον γδύσω. Έκανα όπως είπε, και θαύμασα για άλλη μια φορά το μεγάλο πέος και τους επίσης μεγάλους όρχεις του. Το κατάλαβε και τραβώντας μου τα μαλλιά μου τα έτριψε στα μούτρα.

«Για να πάρεις αυτό τον πούτσο και να γευτείς την κρέμα απ’ αυτά τ’ αρχίδια, θα πρέπει πρώτα να κάνεις πράγματα για να τα κερδίσεις. Κατάλαβες μικρέ; Αυτό το εργαλείο δεν είναι για τον καθένα. Γι’ αυτό να προσέχεις τον κύριό σου για να λαμβάνεις και τ’ ανάλογα βραβεία».

Μπήκε στο μπάνιο αφού πρώτα με έβαλε να το γεμίσω με χλιαρό νερό. Όσο αυτός ήταν στο μπάνιο, με διέταξε να κάθομαι στα γόνατα δίπλα από την μπανιέρα. Τράβηξε μάλιστα την πετσέτα που είχα απλώσει στο πάτωμα λίγο παραπέρα ώστε να κάθομαι στα γυμνά πλακάκια.

Όταν μετά από κάνα τέταρτο ένοιωσε πως είχε μουλιάσει αρκετά, με διέταξε να του λούσω τα μαλλιά και κατόπιν να τον τρίψω παντού με το σφουγγάρι. Έκανα ό,τι με διέταξε, πλένοντας ακόμη και τα γεννητικά του όργανα. Όταν γύρισε για να του τρίψω την πλάτη και τους μηρούς, μου τόνισε να προσέχω ώστε να μην νιώσει σε καμία περίπτωση πως αμφισβητούσα ή προσέβαλα τον ανδρισμό του, εμμένοντας υπερβολικά στα κωλομέρια του. Αν έκρινα σωστά από τις αντιδράσεις του, πρέπει να το πήγα αρκετά καλά για πρώτη φορά. Βγήκε από το νερό και αφού τον σκούπισα καλά με μία πετσέτα, με διέταξε να μπω στο μπάνιο για να πλυθώ και εγώ.

Πήγα να γυρίσω το πόμολο για να αδειάσω το νερό όταν με σταμάτησε με μία απότομη διαταγή.

«Δεν έχεις ακούσει για το πρόβλημα της λειψυδρίας στην χώρα μικρέ; Οικονομία στο νερό».
«Μα κύριε, πως θα κάνω μπάνιο τότε;» τον ρώτησα ανυποψίαστος.
«Χαζός είσαι μικρέ; Δεν βλέπεις πως η μπανιέρα είναι γεμάτη;»
«Μα...»
Ένα δυνατό σκαμπίλι με έκανε να ξεχάσω τις αντιρρήσεις μου.
«Μπες μέσα και πλύσου», με διέταξε.

Έβγαλα το σλίπ μου και μπήκα μέσα στο νερό που είχε πλέον κρυώσει αρκετά, αλλά ευτυχώς λόγω της καλοκαιρινής ζέστας δεν ήτανε δυσάρεστα παγωμένο.

Δεν πρόλαβα να ξαπλώσω, όταν ένα άλλο δυνατό σκαμπίλι με έπιασε στα πράσα.

«Σου είπε κανένας βρε μαλακισμένο να βγάλεις το κωλοσώβρακό σου!»
«Ε... Όχι, κύριε. Αλλά...»
Ακολούθησε δεύτερο χαστούκι. Πιάστηκα από την μπανιέρα για να μην γλιστρήσω μέσα στο νερό.
«Τι είπαμε; Δεν θα αντιμιλάς! Σου έδωσα τον λόγο; Όχι! Θα απαντάς μονάχα σε ό,τι σε ρωτάνε. Κατάλαβες;!»
«Μάλιστα, κύριε», κλαψούρισα. Με είχε πονέσει διπλά.

Είχα μπερδευτεί και με είχε βρίσει. Η στάση του από έμπειρος αφέντης είχε γίνει στα ξαφνικά μάτια μου, παράλογη και κακή.

Μου πέταξε το σλίπ στα μούτρα και με διέταξε να το φορέσω, έστω και βρεγμένο.

«Δεν ζήτησα να δώ τον βρομόκωλό σου, και περισσότερο, δεν ζήτησα να δω την βρομερή ψωλή σου. Τι νομίζεις δηλαδή; Πως είμαι καμιά βρωμόπουστρα σαν και σένα που γουστάρει να βλέπει και να παίρνει ψωλές; Απάντησε!»
«Όχι, κύριε», ψέλλισα.

Κατάλαβα εκείνη την στιγμή τι εννοούσε. Θα έπρεπε να του συμπεριφέρομαι σαν κάποιος πραγματικά βαρύς μάγκας, κι όχι σαν κάποιος που γουστάρει το κορμί μου ερωτικά. Δεν ήμουν μια καυλιάρα ύπαρξη γι’ αυτόν, αλλά ένας πούστης που θα του κάνει τις δουλειές σαν σκλάβος, και θα την "τρώει" μόνον όταν ο κύριος το γουστάρει.

«Τώρα, κάνε μπάνιο και πλύσου καλά. Το βρακί δεν θα το βγάζεις μπροστά μου ποτέ! Μόνο αν σου το ζητήσω εγώ! Αυτό το βρομοψωλάκι που έχεις δεν θέλω να το βλέπω μπροστά μου όταν δεν το ζητάω. Συνεννοηθήκαμε;»
«Μάλιστα, κύριε».
«Τότε τι περιμένεις;» με ρώτησε. «Πλύσου και έλα σε πέντε λεπτά στο σαλόνι. Καθαρό νερό θα χρησιμοποιήσεις μόνο για να ξεπλυθείς. Και μην τολμήσεις να βγάλεις το βρακί από πάνω σου».

Ξεκίνησα να βρέχομαι όταν πλησίασε πάλι δίπλα μου. Από το βλέμμα του κατάλαβα πως θα έπεφτε χαστούκι. Μου το έδωσε και μου εξήγησε τον λόγο.

«Όταν σου θα σου μιλάω, ακόμη και όταν δεν είναι ερώτηση που θέλει απάντηση, εσύ πάντα θα λές: "Μάλιστα κύριε". Κατάλαβες; Πάμε μια δοκιμή».
«Μάλιστα, κύριε».
«Ωραία... Πάω στο σαλόνι».
«Μάλιστα, κύριε», απάντησα.
«Τι ωραία νύχτα που έχει σήμερα...»
«Μάλιστα, κύριε».
«Και τι γαμημένο κοπρόσκυλο που έχω στην μπανιέρα...»
«Μάλιστα, κύριε».
«Ένα μικρό-μικρό και απαίδευτο κουτάβι...»
«Μάλιστα, κύριε».
«Έτσι μπράβο... Μπήκες στο κλίμα. Πάω στο σαλόνι. Το καλό που σου θέλω να μην αργήσεις μικρέ», είπε και γύρισε να φύγει.
«Μάλιστα, κύριε».

Πλύθηκα όσο πιο γρήγορα μπορούσα. Η ιδέα πως λουζόμουνα στα νερά όπου είχα μόλις πριν από λίγο πλύνει τον κύριο Θανάση, με έκανε να νιώθω λίγο άβολα στην αρχή. Το πέος μου όμως που σκλήρυνε ελαφρά κάτω από το βρεγμένο ύφασμα του σλίπ, δήλωνε πως κατά βάθως, ίσως να το γούσταρα το όλο σκηνικό.

Τέλειωσα σχετικά γρήγορα και βάλθηκα να σκουπίζομαι με την πετσέτα. Δεν μπορώ να πω με σιγουριά αν έφταιγε το βρεγμένο ύφασμα ή η όλη φάση του πλυσίματος στα βρομόνερα και η αυταρχική επιβολή του κυρίου Θανάση επάνω μου, αλλά ήταν γεγονός πως είχα μία πλήρη στύση να με πιέζει κάτω από το σλίπ.

«Ακόμη δεν τελείωσες μικρέ;» ακούστηκε η φωνή του κυρίου Θανάση από το σαλόνι. «Σ’ άκουσα να βγαίνεις από το νερό. Τι σκατά κάνεις τόσην ώρα;»
«Έρχομαι κύριε», φώναξα από το μπάνιο. «Σκουπίζομαι».
«Έλα τώρα όπως είσαι. Τώρα όμως!»

Ο τόνος της φωνής του πρόδιδε πως δεν θα έπρεπε να τολμήσω να τον παρακούσω. Πέταξα την πετσέτα όπως-όπως και έτρεξα στο σαλόνι. Δεν είχα όμως σκουπίσει καλά τα πόδια μου, και όπως μπήκα τρέχοντας, γλίστρησα και σύρθηκα στο πάτωμα. Ευτυχώς η πτώση μου δεν ήταν άσχημη και δεν χτύπησα, ούτε κόπηκα κάπου. Απλώς πόνεσα λίγο στα πισινά όπως έσκασα στο πάτωμα. Ο κύριος Θανάσης ήρθε και στάθηκε από πάνω μου και με κοίταζε με ένα βλέμμα περιέργειας που με έκανε να νιώσω λίγο άβολα. Έτσι όπως στεκότανε από πάνω μου, δεν έκανα καμιά προσπάθεια να σηκωθώ και έμεινα να τον κοιτάζω παγωμένος.

«Τελικά είσαι ένα πραγματικά αδέξιο κουτάβι μικρέ», είπε. «Αλλ’ αυτό είναι που μ’ αρέσει πάνω σου... Και τι βλέπω εδώ; Το κουταβάκι έχει καύλες;»

Κοίταξα ντροπιασμένος τον καβάλο μου που εξείχε επιδεικτικά και πρόδιδε όσα θα προτιμούσα να είχα αποκρύψει.

«Τι σε καύλωσε τόσο πολύ κουταβάκι; Το να λούζεσαι στα νερά που πλύθηκε ο κύριός σου; Έννοια σου...» είπε και χαμογέλασε μειλίχια. «Έννοια σου και θα πλυθείς σε πολλά άλλα που θα σου δώσει ο κύριός σου κουτάβι. Τώρα σήκω, σκουπίσου, καθάρισε την ζημιά, βάλε καθαρό σώβρακο και έλα να με ντύσεις. Μετά, θα σου πω τι θα κάνουμε αυτή την βραδιά. Σε προειδοποιώ πως θα αγριέψουν αρκετά τα πράγματα, γι’ αυτό να ’σαι προετοιμασμένος».

Έκανα όπως με διέταξε. Πήρα μια πετσέτα, σκουπίστηκα για να βγουν οι λίγες σκόνες που είχαν κολλήσει επάνω στο νοτισμένο σώμα μου, σκούπισα και τις νεροπατημασιές μου στο πάτωμα και πήγα στο δωμάτιό μου όπου έβγαλα το βρεγμένο και φόρεσα ένα καθαρό μαύρο σλίπ.

Όταν μπήκα στο σαλόνι τον βρήκα να κάθεται αραχτός στην πολυθρόνα, γυμνός ακόμα, με την βαλίτσα ανοιγμένη μπροστά του.

«Έτοιμος μικρέ;» με ρώτησε.
«Μάλιστα, κύριε».
«Τότε έλα να με ντύσεις».

Τον πλησίασα και είδα την βαλίτσα. Είχε μέσα λογής-λογής πράγματα όπως δερμάτινες ζώνες, μερικές με μυτερά μεταλλικά καρφιά, μαστίγια, αλυσίδες, ραβδιά και άλλα είδη βασανισμού. Πάνω-πάνω ξεχώριζε ένα μαύρο δερμάτινο σλίπ. Ο κύριος Θανάσης έσκυψε και αφού το έπιασε το έτεινε προς τα μένα. Το πήρα στα χέρια μου και το περιεργάστηκα λίγο. Ήταν από σκληρό, σχεδόν άκαμπτο δέρμα. Είχε ένα μικρό φερμουάρ στο πάνω μπροστινό μέρος και ένα μεγάλο κοκάλινο κουμπί.

«Θέλετε να το φορέσω κύριε;» τον ρώτησα με περιέργεια.
«Μίλησες χωρίς να με ρωτήσεις μικρέ, αυτό σημαίνει τιμωρία. Σκύψε...»

Έσκυψα και έφαγα το χαστούκι μου. Μετά από τόσα χαστούκια σε μία και μόνο μέρα, το μάγουλο μου είχε γίνει πολύ ευερέθιστο, και παρόλο που υπό κανονικές συνθήκες το χαστούκι δεν θα θεωρούτανε πολύ δυνατό, εγώ πόνεσα και μάλιστα αρκετά.

«Άλλη φορά δεν θα μιλάς χωρίς να ζητήσεις την άδειά μου...»
«Μάλιστα, κύριε».
«Είσαι ένα σκουπίδι...»
«Μάλιστα, κύριε».
«Είσαι ένα σιχαμερό πλάσμα. Δεν είσαι άντρας, ούτε καν αγόρι. Είσαι ένα σίχαμα. Όχι μόνο γουστάρεις να τον παίρνεις από πίσω, ντροπιάζοντας το φύλο σου, την οικογένεια και την χώρα σου, αλλά είσαι και ένα χαζό πλάσμα που δεν μπορεί να ζήσει από μόνο του. Χρειάζεσαι κάποιον αληθινό άντρα, ένα που να σε διατάζει, να σε οργανώνει, και να σε κουμαντάρει στην ζωή σου...»
«Μάλιστα, κύριε».

«Μπράβο... Τουλάχιστον μπήκες στο νόημα της απάντησης όταν σου μιλάω», είπε, και συνέχισε: «Αυτό είναι το δικό μου εξάρτημα. Αυτό το φοράει μονάχα ένας δυνατός, σκληρός άντρας που έχει τα αρχίδια να το γεμίσει. Τι σκατά να γεμίσει το δικό σου το ψωλάκι;» είπε και γέλασε.

Δεν ήμουν κανένας ιδιαίτερα προικισμένος άντρας, αλλά ούτε και θα το χαρακτήριζα ως μικρό. Παρόλα αυτά, κατάφερε και με έκανε να νιώσω μικρός και άχρηστος.

«Έλα να μου το φορέσεις», είπε.

Τον πλησίασα και με δικές του βοηθητικές κινήσεις, το πέρασα στα πόδια του, το σήκωσα ως επάνω και το κούμπωσα με προσοχή να μην τον πληγώσω στο όργανο.

«Έτσι μπράβο... Σιγά-σιγά θα μαθαίνεις... και μην ανησυχείς... Έχουμε όλη την βραδιά μπροστά μας...» είπε, πιάνοντας το πιγούνι μου στο δυνατό του χέρι και πιέζοντας με να τον κοιτάξω στα μάτια. Είδα με φόβο, πως δεν αστειευότανε...

(συνεχίζεται: Μέρος 4°)

...έγραψε ο ταπεινός δούλος Faunlet

10. Τσιφλικάς για... Κλάματα [Μέρος 2ο]

2009-02-24T13:46:00.007+02:00

Είχε πάει μεσημέρι πλέον και η ζέστη είχε γίνει ανυπόφορη. Ενημέρωσα τον κύριο Θανάση, πως θα έπρεπε να πάω στην ταβέρνα του χωριού για να παραλάβω την καθημερινή παραγγελία του μεσημεριανού φαγητού των εργατών, και πως μετά το φαγητό θα έπεφταν για απογευματινή ξεκούραση. Με ρώτησε γιατί δεν είχα κανονίσει αυτή την δουλεία να την κάνει κάποιος από τους δυο έλληνες επιστάτες. Του απάντησα πως δεν μου είχε περάσει από το μυαλό αυτή η ιδέα.

«Πραγματικά είσαι απίστευτο κουτάβι,» μου είπε. «Δεν είσαι καθόλου καλός στο να διαχειρίζεσαι ανθρώπινο δυναμικό. Είναι ολοφάνερο πως είσαι μαθημένος να μην, δίνεις αλλά να παίρνεις εντολές». Δεν απάντησα και συνέχισε: «Θα πάμε μαζί να πάρουμε το φαγητό και να τους το πάμε και θα μιλήσω εγώ στους δικούς μας για τις νέες τους αρμοδιότητες».
«Μα, αυτό θα προκαλέσει υποψίες,» είπα, σηκώνοντας κάπως τον τόνο της φωνής μου για να διαμαρτυρηθώ για αυτήν του την παρέμβαση.

Από τα μάτια του κατάλαβα πως θα έπεφτε χαστούκι, αλλά όταν πλέον συνειδητοποίησα τον λόγο ήταν πολύ αργά για να επανορθώσω. Ενστικτωδώς τραβήχτηκα πίσω και απέφυγα το χτύπημα.

Σηκώθηκε όρθιος και με πλησίασε. Τρόμαξα και αποτραβήχτηκα προς τα πίσω προστατεύοντας το πρόσωπο μου με τα χέρια μου.

«Τι σου είπα πριν μικρό και χαζό κουτάβι; Ε;! Δεν σου είπα πως θα με αποκαλείς πάντα, μα πάντα κύριο; Και δεν σου είπα επίσης πως θα δέχεσαι με σεβασμό την όποια τιμωρία σου; Θυμάσαι τι είχαμε πει γι’ αυτό το θέμα;» Δεν τόλμησα να απαντήσω και συνέχισε με αυστηρή φωνή: «Είπαμε, πως όποτε θα κάνεις την βλακεία να αποφεύγεις την τιμωρία σου, αυτή θα διπλασιάζεται. Οπότε έχουμε και λέμε: Ένα χαστούκι που δεν με αποκάλεσες κύριο, και ένα γιατί τραβήχτηκες για να τ’ αποφύγεις. Πόσο μας κάνει; Απάντησε χωριατόπαιδο!»

«Δύο, κύριε,» απάντησα όταν κατάλαβα πως έτσι είχαμε συμφωνήσει για το ιδιότυπο αυτό παιχνίδι. «Δύο χαστούκια κύριε».
«Κι’ όμως κάνεις λάθος κουταβάκι. Τα χαστούκια είναι τέσσερα. Μπορείς να καταλάβεις γιατί; Έλα, δεν είναι δύσκολο, θα σου δώσω λίγο χρόνο να το σκεφτείς».

Είχα αρχίσει να τρομάζω γιατί ήμουν σίγουρος πως μόνο δυο χαστούκια δικαιούμουν κι όχι τέσσερα όπως έλεγε. Άρχισα να πιστεύω πως τελικά ο κύριος Θανάσης ήταν στην πραγματικότητα κάποιος τρελός. Έστεκε όμως με αυστηρό βλέμμα απέναντί μου, χωρίς να κουνιέται, δίνοντας μου λίγο χρόνο να ηρεμήσω και να σκεφτώ πιο καθαρά. Τότε μου ήρθε η απάντηση μέσα στο μυαλό.

«Επειδή... Επειδή όταν σηκωθήκατε για να με δείρετε τραβήχτηκα προς τα πίσω και σκεπάστηκα με τα χέρια;»
«Ακριβώς!» είπε με ένα χαμόγελο ως τα αφτιά. «Οπότε είσαι έτοιμος να υποστείς σαν καλό εκπαιδευόμενο κουτάβι τα οχτώ χαστούκια της τιμωρίας σου;»
«Οχτώ;! Μα...»
«Ξέχασες πάλι να με αποκαλέσεις κύριο, μικρέ. Άρα...»
«Ο έλεος!» αναφώνησα θυμωμένα. Είχε αρχίσει να με κουράζει αυτό το παιχνίδι που μου τέντωνε τα νεύρα.

Αυτό ήταν. Ο κύριος Θανάσης είχε χάσει την υπομονή του. Τέντωσε το χέρι του και γραπώνοντας μου δυνατά τα μαλλιά, τράβηξε το κεφάλι μου προς τα πίσω. Για άλλη μία φορά σήκωσα τα χέρια μου για να ελευθερωθώ, μόνο και μόνο για να λάβω τα άγρια λεκτικά του δαγκώματα.

«Κάτω τα χέρια κοπρόσκυλο για’ θα σου κόψω τ’ αρχίδια! Κάτω γιατί αλλιώς θα σε κάνω να φτύσεις το γάλα της μάνας σου. Κάτω το κέρατό μου!»

Υπάκουσα και άφησα τα χέρια μου να γλιστρήσουν στο πλάι. Είχα τρομάξει κι η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά.

«Μέτρα δυνατά και καθαρά τα χαστούκια. Ξεκινάμε».
Έσκασε το πρώτο χαστούκι στο μάγουλο.
«Ένα,» είπα, προσπαθώντας να καταπιώ την σκέψη πως θα καθόμουνα να φάω άλλα επτά δυνατά σκαμπίλια.
«Ένα... Κύριε! Πόσο δύσκολο είναι γαμώ το στανιό μου να το μάθεις αυτό ρε τσογλάνι; Ε; Θέλεις να με βγάλεις απ’ τα ρούχα μου; Κανονικά είναι δεκάξι τα χαστούκια σου γιατί τόλμησες πριν να μου υψώσεις την φωνή, χωρίς καν να με αποκαλέσεις με τον σωστό τρόπο. Τώρα θα πρέπει να στα κάνω τριάντα δύο–»
«Έλεος κύριε!» φώναξα. «Έλεος, λυπηθείτε με! Θα μάθω σας το υπόσχομαι, θα μάθω κύριε».
«Όντως μικρέ, θα σε λυπηθώ γιατί είσαι πρωτάρης και επειδή είναι εβδομάδα προσαρμογής. Αλλά θα φας τα δεκάξι χαστούκια σου και θα τα μετράς χωρίς να ξεχάσεις να με αποκαλείς με τον σωστό τρόπο. ’Ντάξει;»
«Μάλιστα κύριε. Σας ευχαριστώ πολύ κύριε».
«Συνεχίζουμε λοιπόν,» είπε και έσκασε το δεύτερο χαστούκι.
«Δύο, κύριε». Τρίτο χαστούκι. «Τρία, κύριε». Τέταρτο, πέμπτο...

Συνεχίστηκε αυτό μέχρι και το δέκατο έκτο χαστούκι, οπότε ελευθέρωσε το κεφάλι μου και έκατσε πίσω στην θέση του. Έγειρα μπροστά και πιάστηκα από το τραπέζι για να μην πέσω. Ζαλιζόμουν και νόμιζα πως έχανα την ισορροπία μου.

«Δεν είναι τίποτα,» μου είπε ψύχραιμα καθώς άναβε ένα τσιγάρο. «Είναι γιατί από το κούνα-κούνα και που σφίχτηκες, ζόρισες τ’ αυτιά σου. Κάτσε ακίνητος για ένα λεπτό και θα σου περάσει. Συμβαίνει καμιά φορά αυτό. Πάντως, στο μέλλον θα σου συνιστούσα να μην σφίγγεσαι. Αυτό χειροτερεύει την ένταση με την οποία το σώμα σου δέχεται τα χτυπήματα».

Σήκωσα το χέρι μου και σφούγγισα λίγα δάκρυα που είχαν τρέξει στα μάγουλα με το μανίκι του πουκάμισού μου.

«Χριστέ μου! Αυτό πόνεσε,» είπα.
«Σ’ εμένα απευθύνεσαι μικρέ;» ρώτησε ο κύριος Θανάσης.
«Όχι, στον εαυτό μου κύριε».
«Α! Οκέι τότε. Στον εαυτό σου μπορείς ν’ απευθύνεσαι όπως θέλεις. Αλλά έτσι και απευθυνόσουν σε μένα και είχες ξεχάσει πάλι το "κύριος", θα ’πρεπε να σε τιμωρήσω πάλι».
«Όχι κύριε, αυτό θα ήταν περιττό. Έχω μάθει το μάθημα μου κύριε».

«Καλώς. Πίσω στο θέμα μας λοιπόν. Όπως έλεγα. Θα πάμε στο χωριό να πάρουμε το φαΐ να ταΐσουμε τα παιδιά και να ξεκαθαρίσουμε το θέμα με τους δικούς μας. Πώς τους λένε;»
«Κώστας και Στέλιος κύριε».
«Και ποια τα πόστα τους;»
«Ο Κώστας είναι υπεύθυνος για τις ελιές και το λάδι κύριε. Ο Στέλιος ξέρει και από κλάδεμα γιατί είχε δικά του χωράφια παλιότερα και τον έχω για πιο γενικά καθήκοντα, κύριε».
«Οπότε θα βάλουμε τον Στέλιο να κάνει την δουλειά. Έχουν αμάξι;»
«Μάλιστα κύριε. Ο Κώστας έχει. Αλλά για δουλειές της φάρμας έχω το φορτηγάκι, κύριε».
«Οκ, ας μην χάνουμε χρόνο λοιπόν,» είπε καθώς πετάχτηκε όρθιος.

Παρόλο που είχε αρκετά κιλά παραπάνω, και είχε περάσει τα πενήντα, δεν μπόρεσα να μην προσέξω πως ήταν πολύ σβέλτος και κινητικός. Προφανώς θα πρέπει να ήταν αληθινός στρατόκαυλος όταν ήταν στον στρατό.

Τα πράγματα έγιναν όπως είπε. Παραλάβαμε το φαγητό, το παραδώσαμε, έπιασε τον Στέλιο, παρόλες τις αντιρρήσεις και τις ενστάσεις μου, και του είπε για τις αλλαγές. Ο Στέλιος δέχτηκε χωρίς περαιτέρω ερωτήσεις. Επιστρέψαμε σπίτι όταν η ώρα κόντευε τρεις.

«Λοιπόν, πάει κι’ αυτό κουτάβι,» είπε ο Κύριος Θανάσης. «Ομολογώ πως ψιλοπείνασα. Έχει τίποτα να φάμε;»
«Ομολογώ πως δεν έχω ετοιμάσει τίποτα μαγειρευτό, κύριε. Σπάνια μαγειρεύω τα μεσημέρια, τουλάχιστον το καλοκαίρι μου έχει ζέστη. Συνήθως την βγάζω με καμιά σαλάτα, κύριε».
«Α, όλα κι’ όλα μικρέ. Από στερήσεις και σπαρτιατικές νοοτροπίες έχω χορτάσει στην ζωή μου. Θέλω να φάω κάτι καλύτερο απ’ αυτό που μου προτείνεις. Στο κάτω-κάτω, είμαι φιλοξενούμενός σου. Οφείλεις να με περιποιηθείς με το παραπάνω. Να σου πω: κότες έχεις;»
«Μάλιστα, κύριε,» απάντησα φοβούμενος για τα χειρότερα. Αλλά με διέψευσε.
«Ωραία! Τέλεια! Άρα θα έχεις και χωριάτικα αυγά. Λοιπόν. Θα πάς και θα μου κάνεις πατάτες τηγανιτές μ’ αυγά. Θα κόψεις και μια ντομάτα και θα περάσουμε τέλεια».
«Είστε σίγουρος κύριε; Μήπως θα σας πειράξει μ’ αυτή την ζέστη;»
«Δεν με πειράζει τίποτα. Τσακίσου γιατί πεινάω. Αλλά πρώτα πάμε μέσα να μου δείξεις το σπίτι και το δωμάτιό σου, να βάλω τον σάκο μου και να φορέσω κάτι πιο άνετο».

Τον ξενάγησα στο σπίτι του οποίου η παλαιά ατμόσφαιρα που ανέδυε του άρεσε. Η παραδοσιακή αρχιτεκτονική, ο συνδυασμός της πέτρας με το ξύλο, τα χίλια δυο μικρά ή μεγάλα μπιχλιμπίδια του παρελθόντος, κληρονομιά των παππούδων μου που φρόντισα να διασώσω και να τα φυλάξω ως ψηφίδες ενός παρελθόντος που δεν υπήρχε πια.

Είδε το δωμάτιο μου και ενέκρινε το παλιό διπλό κρεβάτι που είχα, φτιαγμένο από ξύλο και με δοκάρια στις άκρες, από τα οποία κρέμονταν κουνουπιέρες για να προστατεύομαι από τα κουνούπια τα βράδια.

Έβαλε τον σάκο του σε μια καρέκλα και με διέταξε να τσακιστώ να αρχίσω το μαγείρεμα, όσο αυτός θα άλλαζε σε κάτι πιο "άνετο".

Υπακούοντας στις εντολές του, και με τα μάγουλα μου ακόμη ζεστά από τα δυνατά σκαμπίλια που είχαν φάει πριν από λίγο, κλείστηκα στην κουζίνα όπου και έμεινα για κάνα μισάωρο φτιάχνοντας το φαγητό που μου είχε παραγγείλει. Όταν βγήκα, τον βρήκα να κάθεται στο μπαλκόνι φορώντας ένα λευκό φανελάκι και ένα κοντό αθλητικό σορτς. Είχε βγάλει και τα παπούτσια του και φορούσε τις κλασσικές στρατιωτικές σαγιονάρες, τις οποίες δεν πίστευα πως θα έβλεπα ποτέ ξανά στην ζωή μου.

«Έτοιμο το φαΐ μικρέ;» με ρώτησε ήρεμα.
«Μάλιστα, κύριε,» του απάντησα με κάπως δυνατή φωνή. Ο φαντάρος του παρελθόντος που κρυβότανε μέσα μου για χρόνια, είχε αρχίσει να ξυπνάει.
«Έτσι σε θέλω μικρέ!» απάντησε καθώς τινάχτηκε όρθιος. «Τσαγανό! Σιγουριά και ντομπροσύνη. Θα σε κάνω εγώ να πετάς. Φέρε να φάμε ’δώ έξω. Έχει ωραία δροσιά. Φυσάει πάντα έτσι το μεσημέρι;»
«Μετά τον Ιούλιο έχει συνήθως αυτό το ελαφρό αεράκι που ξεκινάει από το μεσημέρι και κρατάει μέχρι που να πάει να δύσει ο ήλιος, κύριε».
«Ωραία, πολύ ωραία. Στην Σαλονίκη, μιλάμε, πρέπει να ψήνεται ο τόπος...» Γύρισε και με κοίταξε. «Ακόμη ’δώ είσαι μικρέ; Τσακίσου λέμε!»

Πετάχτηκα μέσα και βάλθηκα να κουβαλάω την πιατέλα με τις πατάτες που στράγγιζαν πάνω σε απορροφητικό χαρτί. Το τηγάνι με τα αυγά να βράζουν ακόμη μέσα στο λάδι, και τέλος την σαλάτα και τις φέτες του ψωμιού.

Έκατσε και πήρε θέση στο τραπέζι που υπήρχε το κέντρο της βεράντας και άρχισε να τρώει με βουλιμία, ενώ εγώ καθόμουνα και τον κοίταζα. Δεν ήξερα τι να κάνω. Φαίνεται να το αντιλήφθηκε και με μπουκωμένο στόμα μου είπε να παλουκωθώ και να φάω.

«Μπορώ;... Κύριε; » τον ρώτησα.
«Το ’σωσες... Φυσικά και μπορείς μικρέ. Είπαμε. Εδώ είν’ Ελλάδα. Μην κάνεις ό,τι βλακεία βλέπεις στις τσόντες και διαβάζεις στα χαζό-τέτοια του ιντερνέρ. Τώρα είναι ώρα φαγητού και θα φάμε. Εμπρός. Σε διατάζω».

Έπραξα όπως μου είπε. Σύντομα αδειάσαμε και γυαλίσαμε τα πιάτα με το ψωμί. Με ρώτησε αν είχα μπύρα και του έφερα αμέσως. Όταν την ήπιε, μου επέτρεψε να μαζέψω το τραπέζι και να πλύνω τα πιάτα. Όταν τέλειωσα πρότεινε να πάμε μέσα για να ξαπλώσουμε.

Με έπιασε από το χέρι και με πήγε μέσα στο υπνοδωμάτιό μου. Είδα πως είχε ανοίξει τον σάκο του και είχε βγάλει λίγα από τα ρούχα του και τα είχε ταχτοποιήσει σε μία καρέκλα. Κατάλαβα πως είχε σκοπό να ξαπλώσουμε και να κοιμηθούμε μαζί. Με έβαλε να ξαπλώσω σαν μικρό παιδί: Με κάθισε, με γύρισε και με έπραξε απαλά στο στήθος για να ξαπλώσω κάτω. Μετά, ήρθε και ξάπλωσε δίπλα μου. Γύρισε και με κοίταξε. Χαμογέλασε. Ένοιωσα αμήχανα, και μάλλον το κατάλαβε.

«Να σε ρωτήσω,» είπε. «Εσύ μόνο σουρωμένος κάνεις κρεβάτι;»
«Ε... εγώ, δηλαδή...»
«Μίλα ελεύθερα. Αν είναι να περάσουμε καλά οι δυο μας, θα πρέπει να μου πεις κάποια πράγματα για σένα. Έχεις κοκκινίσει ολόκληρος. Είναι φυσιολογικό αυτό;»
«Μάλιστα... κύριε! Μάλιστα. Μου συμβαίνει όταν νιώθω αμηχανία ή ντρέπομαι ή νιώθω άβολα... και τέτοια... κύριε».
«Δεν είχες ποτέ σου γκόμενο;»
«Όχι, κύριε».
«Νιώθεις άβολα δηλαδή που ξαπλώνουμε εδώ πέρα μαζί δηλαδή;»
«Για να είμαι ειλικρινής...»
«Να είσαι! Αυτό είναι διαταγή και κανόνας. Στον κύριό σου θα λες πάντα, μα πάντα την αλήθεια. Να το θυμάσαι αυτό. Είναι κα-νό-νας», συλλάβισε την τελευταία λέξη με έμφαση.

«Μάλιστα, κύριε. Για να είμαι ειλικρινής, νιώθω αρκετά άβολα. Δεν έχω συνηθίσει να μοιράζομαι το κρεβάτι μου με άλλον. Ό,τι και να γινότανε με άλλους άντρες, στο τέλος καταλήγαμε πάντα ο καθένας στο κρεβάτι του».
«Μάλιστα... Ωραία. Πολύ γουστάρω. Έχω τόσα πολλά να σου μάθω μικρό κουτάβι. Πραγματικά είσαι κελεπούρι για μένα. Λοιπόν,» είπε με έμφαση. «Για να σπάσει ο πάγος, και να σπάσει λίγο απότομα για να μην το ξημερώσουμε, πάρε μου ένα καλό τσιμπούκι να χαλαρώσω. Μια πίπα είναι ό,τι πρέπει μετά το γεύμα για να πάρω έναν καλό υπνάκο».
«Τώρα;»
«Εμ’ πότε; Αύριο; Τώρα φυσικά. Και σκύψε λίγο να φας το χαστούκι σου. Ξέρεις γιατί;»

Ήξερα, και έσκυψα γνωρίζοντας πως αν δεν το έκανα, θα ακολουθούσαν χειρότερα. Αφού με χαστούκισε, έβαλε τα χέρια του πίσω από το κεφάλι του και επανέλαβε την επιθυμία του για τσιμπούκι.

Αν και ομοφυλόφιλος, δεν ανήκα στην κατηγορία αυτών που με ευκολία, και υπό το προδοτικό φως της ημέρας, επιδίδονται με ευκολία στην σεξουαλική πράξη. Η σιγουριά όμως που ανέδυε ο κύριος Θανάσης, ο τρόπος με τον οποίον το βλέμμα, μα και η όλη στάση του σώματός του, πρόδιδαν πως περίμενε να εκτελεστεί η επιθυμία του, σύντομα με υπέταξαν.

Σηκώθηκα στα τέσσερα και πλησίασα τον καβάλο του. Έβαλα το χέρι μου επάνω του και τον ψηλάφισα. Δεν θυμόμουν και πολλά από την προηγούμενη φορά, και σίγουρα δεν θυμόμουν το πέος και τις διαστάσεις του. Έτσι, ένοιωσα μια έκπληξη όταν ένοιωσα το μέγεθός του πέους του που, ενώ ήταν ακόμη πεσμένο, γέμισε με ευκολία την παλάμη μου.

«Έτσι μπράβο μικρέ,» είπε βγάζοντας έναν μακρύ αναστεναγμό. «Παίξε μαζί του, κάνε χαδάκια. Δεν δαγκώνει. Αλλά μη μας πάρει και πολύ. Θέλω να κοιμηθούμε και καμιά ωρίτσα».
«Μάλιστα, κύριε,» απάντησα, και έστρεψα πάλι την προσοχή μου στο πέος του που τώρα σιγά-σιγά σκλήραινε.

Το χάιδευα πάνω από το γλιστερό ύφασμα του αθλητικού του κοντού σορτς και το ένιωθα να σηκώνεται και να πιέζει το ύφασμα με όλο και αυξανόμενη ένταση. Σύντομα κατάλαβα πως ήταν η ώρα να το ελευθερώσω από τα δεσμά του. Έπιασα το λάστιχο του σορτς και το τράβηξα προς τα κάτω, ασφαλίζοντάς το κάτω από τους όρχεις. Φάνηκε το λευκό του σλίπ, κάτω από το οποίο διαγραφόταν καθαρά τώρα το σχήμα του πέους. Ήταν μεγάλο και χοντρό. Έσκυψα και το φίλησα απαλά μερικές φορές.

«Ω, ναι! Μικρέ καυλιάρη... Αγαπάς τον πούτσο μου έτσι; Θέλεις πολύ να τον φας, έτσι δεν είναι;»
«Μάλιστα, κύριε».
«Όλος δικός σου μικρέ. Κάν’ τον ’να μπανάκι με την γλώσσα σου να δροσιστεί».

Με τον ίδιο τρόπο κατέβασα το λάστιχο του σλίπ και το ασφάλισα κάτω από τους μεγάλους όρχεις που συνόδευαν τον ανδρισμό του. Ένα μεγάλο και σκληρό πέος βρισκότανε τώρα μπροστά μου. Αν και χωρίς να έχει κάνει περιτομή, το κεφαλάκι βρισκόταν σχεδόν όλο εκτεθειμένο, κατακόκκινο και πρησμένο, έτοιμο να εκραγεί.

Άνοιξα το στόμα μου, και σκύβοντας μπροστά το έβαλα μέσα στο στόμα μου. Ένοιωσα την θερμότητά του να μεταφέρετε στα τοιχώματα του στόματός μου. Ήταν σαφές πως το αίμα που κυλούσε τώρα μέσα του, ήταν καυτό και έψαχνε απεγνωσμένα τρόπο να δροσιστεί. Άρχισαν να ανεβοκατεβάζω το στόμα μου, προσπαθώντας να το βάλω μέσα του όσο περισσότερο. Ήταν αδύνατον να το χωρέσω ολόκληρο. Λίγο παραπάνω από το μισό, και αυτό με το ζόρι. Συνέχισα έτσι για λίγο μέχρι που μου είπε να συνεχίζω να πιπιλάω μόνο το κεφαλάκι, όσο αυτός θα την έπαιζε για να χύσει.

Έπραξα όπως μου είπε και έγλυφα με την γλώσσα μου μόνο το κεφαλάκι, σκαλίζοντας παιχνιδιάρικα που και που την ουρήθρα του. Αυτός, με το χέρι του τυλιγμένο γύρω από το ζεστό αυτό κομμάτι κρέατος που παλλότανε από την πίεση, το έπαιζε μαστόρικα με έναν αυξομειωμένο ρυθμό που σύντομα τον έκανε να βγάλει μερικούς δυνατούς αναστεναγμούς που πρόδωσαν την άμεσα επερχόμενη έκρηξη τεστοστερόνης.

Πήγα να τραβηχτώ, αλλά με ένα γάβγισμα που μου πάγωσε το αίμα, με διέταξε να παραμείνω όπως ήμουν στην θέση μου. Κατανοώντας τα μελλούμενα, έκλεισα το στόμα και τα μάτια μου. Δευτερόλεπτα μετά ένοιωσα το παχύρρευστο σπέρμα του να σκάει πάνω στο πρόσωπό μου. Εφτά με οχτώ δυνατές βολές που με πασάλειψαν παντού. Έμεινα ακίνητος, καθώς αργά κατέβαζε τον ρυθμό και προσπαθούσε να βρει την ανάσα του. Φοβισμένος από την αγριοφωνάρα του, δεν τόλμησα να κάνω το οτιδήποτε, ακόμη και να σκουπιστώ και να ανοίξω τα μάτια μου.

«Αχ, καύλα,» είπε σχεδόν αμέσως μετά. «Έτσι θέλω. Να σε βλέπω πασαλειμμένο με τα χύσια μου. Μικρέ, κανόνας: Το σπέρμα του κυρίου σου δεν πρέπει ποτέ να πηγαίνει χαμένο. Αν τολμήσεις ποτέ σου ξανά να τραβηχτείς για να τ’ αποφύγεις, όπως έκανες τώρα, να ξέρεις πως δεν θα την γλιτώσεις με μερικά χαστούκια. Τώρα, σκούπισε τα μάτια σου μόνο, και τα χύσια από τα χέρια σου θα τα σκουπίσεις πάνω σου. Μετά έλα κι άραξε δίπλα μου χωρίς να σκουπιστείς καθόλου».

Έκανα όπως με διέταξε και ξάπλωσα δίπλα του. Κοίταζα το ταβάνι χωρίς να τολμάω να γυρίσω και να τον δω, σκεφτόμενος τα όσα είχαν μόλις γίνει. Δεν συνήθιζα να δέχομαι το σπέρμα αγνώστων αντρών επάνω μου, πόσο να το πάρω μέσα μου, είτε από μπροστά, είτε από πίσω. Αλλά αυτός σίγουρα θα είχε άλλα σχέδια. Έπρεπε να βρω έναν τρόπο να του το πω, αλλά χωρίς να τον τσατίσω.

Από την άλλη, ο τρόπος με τον οποίον με είχε μόλις "χρησιμοποιήσει", με είχε αναστατώσει κάπως, ψυχικά και σωματικά. Απόδειξη του τελευταίου ήταν η στύση που είχα κάτω από την αγροτική μου φόρμα, και που την ένιωθα να πιέζει με δύναμη. Αναρωτήθηκα αν ο κύριος Θανάσης είχε παρατηρήσει το αντίσκηνο που είχε σχηματιστεί στον καβάλο μου. Η απάντηση ήρθε αμέσως με ένα ελαφρύ ροχαλητό. Προφανώς τον είχε πάρει ο ύπνος.

Έκλεισα και εγώ τα μάτια μου, προβάλλοντας στο μυαλό μου διάφορες κλασσικές φαντασιώσεις που είχα αποθηκευμένες στην νοητική βιβλιοθήκη του εγκεφάλου, μου για χρήση όταν είχα καύλες. Έβαλα το χέρι μου επάνω στην φόρμα μου και πίεσα τον πέος μου, ενισχύοντας έτσι την όλη αίσθηση της ηδονής.

Φοβούμενος να μην ξυπνήσω την κύριο Θανάση, δεν τόλμησα να κατεβάσω το φερμουάρ μου και να αυνανιστώ. Συνέχισα να χαϊδεύομαι απαλά πάνω από το ύφασμα, ενώ στο σπέρμα του κύριου Θανάση είχε υγροποιηθεί και έσταζε από το πρόσωπό μου. Και ενώ θα έπαιρνα όρκο πως θα ήταν αδύνατον να κοιμηθώ δίπλα σε αυτόν τον επιβλητικό άγνωστο που ροχάλιζε απαλά δίπλα στο αυτί μου, εξέπληξα τον εαυτό μου ξυπνώντας σχεδόν δυο ώρες μετά, νιώθοντας ένα ελαφρύ σκούντημα στα πλευρά μου.

Το τι έγινε μετά, και αργότερα το βράδυ όμως, είναι μία άλλη ιστορία...

(συνεχίζεται: Μέρος 3°)

...έγραψε ο ταπεινός δούλος Faunlet

9. Τσιφλικάς για... Κλάματα [Μέρος 1ο - πιλοτικό επεισόδιο]

2009-02-01T19:14:00.008+02:00

Δεν μπορώ με ακρίβεια να πω τους λόγους που με ώθησαν να υιοθετήσω στην ενήλική μου ζωή τον ρόλο του σκλάβου. Από ψυχολογικής απόψεως, τα πάντα, θεωρητικά τουλάχιστον, έχουν μία αιτία. Είτε αυτό είναι κάποιο απωθημένο παιδικό τραύμα, είτε κάποια ενοχή ή επιθυμία ή οτιδήποτε άλλο.

Ως ένα σημείο, όπου αναλύω την παιδική ζωή μου, καταλήγω σε κάποια συμπεράσματα, που όμως δεν μπορώ να σιγουριά επιστήμονα να πω αν είναι σωστά ή όχι. Η αγροτική μου καταγωγή με κάνει επιφυλακτικό στην έκφραση τέτοιων απόψεων. Αν και για τα δεδομένα του χωριού καταγωγής μου θεωρούμε σπουδαγμένος, μιας και είμαι από τους λίγους που τελείωσαν αγροτικό Τ.Ε.Ι.

Στα παιδικά μου χρόνια, πριν ακόμη πάω στο γυμνάσιο, οι γονείς μου με άφηναν στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς στο χωριό, ενώ αυτοί παρέμεναν στην Αθήνα, απολαμβάνοντας κατά κάποιον τρόπο την απουσία μου. Το γεγονός πως αυτοί δεν ασχολήθηκαν με τα χωράφια του, έκανε τον παππού να μιλάει άσχημα πολλές φορές για τον πατέρα μου, ενώ ταυτόχρονα ασκούσε ψυχολογική πίεση σε μένα για να με πείσει να ασχοληθώ με την γη. Η πίεση όμως που μου ασκούσε δεν ήταν πάντα μόνο ψυχολογικής μορφής.

Ο παππούς μου πίστευε στο βιβλικό δόγμα: «το ξύλο βγήκε απ’ τον παράδεισο», και έτσι, όταν έκανα κάποια σκανδαλιά ή ξεχνούσα να κάνω τις αγροτικές εργασίες που μου ανέθετε, δεν λυπόταν καθόλου την τιμωρία μου, η οποία ήταν ανάλογη με το παράπτωμα που είχα διαπράξει. Ξεκινούσε από απλά χαστούκια στον πισινό, στα μάγουλα, και το πιο άγριο, όταν με τράβαγε στο ποιμνιοστάσιο, όπου με πήγαινε για να μην τον πρήζει η γιαγιά, όπου με έγδυνε και που έσκιζε τις σάρκες με τις βίτσες που είχε για τα ζώα. Πολλές φορές, όταν γυρνάγαμε σπίτι και η γιαγιά μου έβαζε λάδι στις πληγές, μάλωνε με την γιαγιά που του έλεγε συνεχώς πως τα ίδια έκανε και με τον Αντωνάκη, τον πατέρα μου, και πως για αυτό πήρε τον ομματιών του και έφυγε από κοντά τους. Τότες, βέβαια, ήμουνα μικρό και παιδί, αλλά τώρα που μεγάλωσα, καταλαβαίνω γιατί και ο πατέρας μου δεν λυπότανε τα χαστούκια όταν θύμωνε ή έκανα κάτι κακό.

Πολλοί από εσάς θα νομίζετε πως μισούσα τον παππού μου και πως θα ήμουνα πολύ δυστυχισμένο αγόρι, αυτό όμως δεν είναι αλήθεια. Ο παππούς μπορεί να ήτανε παλαιών αρχών και αυστηρός, ήτανε όμως και δίκαιος. Όταν με τιμωρούσε, πράγματι θα είχα κάνει κάποια σκανδαλιά, κάποια ζημία ή θα είχα αμελήσει τις εντολές που μου είχε δώσει. Ενώ, άμα είχα κάνει τα πάντα σωστά, τότε με αντάμειβε με διάφορα δώρα, όπως βόλτες με το άλογο στο δάσος ή στο Γεροντόρεμα που βρισκότανε πίσω από το βουνό. Αυτές ήταν και οι ποιο ευχάριστες αναμνήσεις μου με τον παππού, γιατί με κατέβαζε από το άλογο και μου μάθαινε τα μυστικά της φύσης: Να ξεχωρίζω τα πουλιά, να διαβάζω τα ίχνη από τα ζώα, να ξεχωρίζω τα καλά μανιτάρια από τα δηλητηριώδη, να βρίσκω τον προσανατολισμό μου μέσα στο σκοτεινό δάσος.

Φαντάζομαι πως αυτός ο συνδυασμός της υπακοής και της επιβράβευσης, με την τιμωρία στα παραπτώματα, κατέληξαν να διαμορφώσουνε αυτόν τον υποτακτικό χαρακτήρα που έχω σήμερα, και την συνεχή ανάγκη για καθοδήγηση με επιβράβευση ή τιμωρία.

Όταν ήμουνα δεκατριών ετών και πήγαινα στην πρώτη γυμνάσιου, λίγο μετά το Πάσχα, μας πήρε η γιαγιά τηλέφωνο με τα άσχημα νέα. Ο παππούς ήταν στα τελευταία του. Η μεγάλη ηλικία των ογδόντα τεσσάρων ετών σε συνδυασμό με το κρύωμα που δεν πρόσεχε και το γύρισε σε οξύ πνευμονία του κόστισαν τελικά την ζωή. Έκλαψα πολύ για τον παππού, και μέχρι σήμερα τον θυμάμαι με πόνο και αγάπη. Και ας είναι η αιτία που έχω μερικά σημάδια στο σώμα μου επάνω. Μετά από αυτό η γιαγιά το πάλεψε μόνη της για μερικά χρόνια, ώσπου παράτησε και αυτή το χωριό και τα χωράφια για να πάει να μείνει στην θεία μου την Μερόπη στην Θεσσαλονίκη, όπου και έκλεισε τα μάτια της δέκα χρόνια αργότερα.

Στο μεταξύ, εγώ μεγάλωσα, και όσο έβλεπα το χάλι της Αθήνας τα καλοκαίρια, τόσο μεγάλωνε μέσα μου ο σπόρος που είχε φυτέψει ο παππούς μου. Έτσι, όταν έφτασα δευτέρα λυκείου, και φαινότανε καθαρά πως δεν θα περνούσα σε κανένα πανεπιστήμιο (γιατί είχα ήδη ανακαλύψει την κλίση μου στα αγόρια και τα είχα γράψει όλα τα παλιά μου τα παπούτσια), είδα, έψαξα, ρώτησα και έμαθα και κανόνισα να περάσω σε αγροτικό Τ.Ε.Ι. Εκεί έμαθα όσα χρειαζόμουνα να μάθω, αν και πιστεύω πως περισσότερο με βοήθησαν τα διδάγματα του παππού, παρά οι αερολογίες πολλών καθηγητών οι οποίοι ίσως και ποτέ να μην είχαν σκάψει την γη.

Μετά το στρατιωτικό, και αφού συμφώνησε και η θεία να μου παραχωρήσει με ενοίκιο την μισή περιουσία που μας άφησε ο παππούς, πήρα των ομματιών μου και έφυγα από την Αθήνα. Επέστρεψα στο σπιτικό του παππού και της γιαγιάς, το οποίο αφού έστρωσε με τα μερεμέτια, έγινε ένα ωραίο σπιτικό με κάποιες ανέσεις της πόλης που θα κάνανε τον παππού να φρίξει.

Τα πρώτα χρόνια ήτανε δύσκολα. Καλομαθημένος από την Αθήνα και την ευκολία εύρεσης ερωτικού συντρόφου, δυσκολεύτηκα πάρα πολύ να συνηθίσω την μοναξιά της επαρχίας, και μάλιστα, αυτή του στενού περίγυρου ενός χωριού διακοσίων και κάτι κατοίκων. Ευτυχώς βέβαια, που η πρωτεύουσα του νομού βρισκότανε μόλις τριάντα χιλιόμετρα μακριά, ενώ η Θεσσαλονίκη ήτανε μία ώρα και κάτι με το αυτοκίνητο.

Τα χρόνια αυτά ήτανε σχεδόν «στεγνά», χωρίς σχέσεις και σαρκικές επαφές, μιας και είχα βάλει όλη την ενέργεια στο να ξαναζωντανέψω τα χωράφια του παππού. Όταν τα πράγματα καταφέρανε και μπήκανε σε έναν δρόμο, και άρχισα να νιώθω την μοναξιά να πέφτει πάνω μου σαν βαρύ πέπλο, αποφάσισα να πάρω δραστικά μέτρα.

Στην αρχή βρισκόμουνα με αγόρια της χώρας τα οποία εξιτάρωνταν από το γεγονός πως ήμουνα αγρότης. Τα τρία χρόνια συνεχείς ενασχόλησης με την γη είχαν διώξει από επάνω μου το περιττό λίπος και το είχαν αντικαταστήσει με γυμνασμένους μύες. Η ικανοποίηση που λάμβανα όμως από τα αγόρια αυτά ήταν μικρή σε σχέση με αυτό που περίμενα, ακριβώς λόγω του ότι τα περισσότερο ήταν παθητικής ιδιοτροπίας, και η σκέψη για κάτι πιο σκληρό δεν περνούσε καν από το μυαλό τους.

Όλα αυτά άλλαξαν όμως όταν κάποια στιγμή οι ανιχνεύσεις μου με φέρανε στην Θεσσαλονίκη. Εντωμεταξύ είχε έρθει και στο χωριό, επιτέλους το ιντερνέτ και μπορούσα και είχα επικοινωνία με άτομα από εκεί. Δεν αποκάλυπτα βέβαια σε κανέναν την επιθυμία μου για μια «σκληρή» σχέση, αλλά λάμβανα πολύ πληροφόρηση από ξένες ιστοσελίδες που με βοήθησαν και να καταλάβω το ποιος είμαι και το τι, μάλλον, ζητάω.

Η γνωριμία μου με τον Θανάση, που αργότερα θα εξελίσσονταν σε Αφέντη, έγινε σε «ύποπτο» μπάρ στα Λαδάδικα. Αρχικά δεν έδινε την εντύπωση ενός αυταρχικού και σκληρού άντρα. Το ανάποδο. Ήταν κοντούλης και είχε αρκετά παραπανίσια κιλά. Αυτό που, υποθέτω, με τράβηξε κοντά του ήταν αυτή η ανεξήγητη αύρα αυτοπεποίθησης που ενέπνεε στο περιβάλλον, παρόλη την ασυμβίβαστη, σε σχέση με την γκέι κουλτούρα, εμφάνισή του. Έκατσα δίπλα του και σύντομα, σαν αρπαχτικό που αποδείχτηκε αργότερα, έπιασε συζήτηση μαζί μου που συνοδευότανε από ένα ασταμάτητο κέρασμα ποτού. Δεν θυμάμαι πολλά από εκείνη την βραδιά. Την άλλη μέρα όμως, όταν ξύπνησα στο σπίτι του φορώντας μονάχα στο σλίπ μου, κατάλαβα από τις κουβέντες του πως μάλλον είχα πει πάρα πολλά.

Έπρεπε να φύγω, και αφού ανταλλάξαμε αριθμούς τηλεφώνων έφυγα για το χωριό, γιατί το απόγευμα θα έρχονταν οι πρώτοι εποχικοί εργάτες για τον θερισμό. Μου υποσχέθηκε πως θα με επισκεπτότανε σύντομα κάποιο σαββατοκύριακο για να «ξαναζήσουμε ωραίες στιγμές», όπως χαρακτήρισε το βράδυ, από το οποίο εγώ δεν θυμόμουν σχεδόν τίποτα. Για λίγο καιρό μάλιστα, περνούσε από το μυαλό μου η σκέψη για το εάν έβαλε τίποτα στο ποτό μου, από τα χαπάκια εκείνα που σε κάνουν να μην θυμάσαι τίποτα.

Οι πρώτες μέρες και το πρώτο σαββατοκύριακο πέρασαν χωρίς νέα του, και συν του ότι δεν θυμόμουνα καμία «ευχάριστη στιγμή», δεν ένιωθα ιδιαίτερη απογοήτευση. Μονάχα περιέργεια που έσβηνε όσο περνούσαν οι ημέρες που ήταν πολυάσχολες με τις εργασίες και τον έλεγχο των εργατών.

Οι εργάτες ήταν στο σύνολό τους ξένοι μετανάστες. Μόνο δύο έλληνες είχα που και αυτούς τους είχα σε πόστα επιστατών. Οι έλληνες δεν μπορώ να πω πως ήτανε ελκυστικοί. Πιο πολύ με έλκυε ένας σαραντάχρονος Πακιστανός, ο Φαρούκ, που ήταν και ο αρχηγός κατά κάποιο τρόπω των υπόλοιπων Πακιστανών εργατών. Εκτός του ότι μου άρεσε γιατί η συμπεριφορά του ήταν σωστή, και όχι κουτοπόνηρη όπως λένε πολύ, ενέπνεε και τους υπόλοιπους εργάτες να δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό στις εργασίες. Με συζήτηση που με έκανε να ντρέπομαι απέναντί του για τα αγγλικά μου, με έπεισε πως άξιζαν πράγματι παραπάνω λεφτά για τον κόπο τους και συμφωνήσαμε και για αύξηση.

Υποθέτω, πως αυτό που μου τράβηξε την προσοχή, ήταν ακριβώς αυτό: ο τρόπος με τον οποίον επιβάλλονταν στους υπόλοιπους, χωρίς να καταφεύγει σε χειροδικίες. Μιλούσε κοιτάζοντας τον άλλον στα μάτια, έκανε απότομες χειρονομίες με τα χέρια του και διατηρούσε πάντα μία αυστηρή φωνή. Σύντομα, ο Φαρούκ άρχισε τα βράδια να τρυπώνει στις φαντασιώσεις μου, και όσο περνούσε ο καιρός τόσο με σκλάβωνε, σε σημείο που άρχισα να γίνομαι απρόσεχτος. Έπιανα τον εαυτό μου στην σκιά του δέντρου να έχω το βλέμμα μου κλειδωμένο επάνω του, και όταν σε στιγμές έντονης ζέστης έβγαζε την μπλούζα του, εμφανίζοντας το σκληραγωγημένο από τις κακουχίες αντρίκειο σώμα του, ένιωθα τους παλμούς της καρδιάς μου να αυξάνονται επικίνδυνα.

Νομίζω πως σύντομα ο ίδιος μα και οι υπόλοιποι εργάτες είχαν καταλάβει τις «διαθέσεις» μου και τις φαντασιώσεις μου, και έπιανα που και πού τις πλάγιες ματιές που μου έριχναν και τα σαρδόνια χαμόγελα στις γεμάτες νόημα γκριμάτσες που έκαναν ο ένας στον άλλον. Δεν θα έβρισκα ποτέ το θάρρος όμως να τολμήσω να κάνω κάποια κίνηση, από φόβο μήπως γελοιοποιηθώ στον Φαρούκ και τους εργάτες, και άντε μετά να τους μαζεύω. Γιατί έτσι είναι οι απλοί άνθρωποι: κοπάδι. Άμα χάσεις μία φορά τον σεβασμό τους, δεν τον κερδίζεις ποτές ξανά.

Όλα αυτά όμως άλλαξαν, όταν ένα πρωί, την ώρα που έπινα ακόμη τον καφέ μου μόνος στην βεράντα του σπιτιού, άρχισε το κινητό μου τηλέφωνο να χτυπά και είδα με έκπληξη πως ήτανε ο Θανάσης από την Θεσσαλονίκη. Το σήκωσα συνειδητοποιώντας ταυτόχρονα πως ήτανε Σάββατο και ένοιωσα τους παλμούς μου να αυξάνονται. «Έχει πλάκα», σκεφτικά.

Πράγματι, ο Θανάσης είπε πως από ώρα είχε αφήσει την Θεσσαλονίκη και ήτανε κοντά στο χωριό. Μου έκανε κατάπληξη πως θυμότανε ακόμη το όνομα. Απλά είχε ψιλοχαθεί και βρισκότανε δυο χωριά παραδίπλα. Μου ζήτησε οδηγίες για το πώς να έρθει και του τις έδωσα. Σε δέκα με δεκαπέντε λεπτά θα έφτανε στο χωριό. Για να μη τον κουράσω με οδηγίες, παράτησα τον καφέ, κατέβηκα κάτω και πήρα το φορτηγάκι για να τον συναντήσω πριν το γεφύρι του χειμάρρου. Θα ήταν πιο εύκολο και θα γλιτώναμε πολύ ώρα με τον να με ακολουθήσει πίσω στο κτήμα. Περίπου μία ώρα αργότερα φτάσαμε έξω από το σπίτι και ανεβαίναμε τις σκάλες καθώς τον οδηγούσα να κάτσει στην βεράντα του πρώτου ορόφου. Εκεί βρισκότανε ο Φαρούκ σε μια καρέκλα και με περίμενε.

«Σε περίμενα αφεντικό», μου είπε ο Φαρούκ σε άπταιστα αγγλικά. Με ντροπή ανακαλώ στην μνήμη μου σήμερα, πως ποτέ δεν τον ρώτησα που έμαθε να μιλάει τόσο καλά αυτή την γλώσσα. «Έφυγες βιαστικά και δεν σε πρόλαβα. Τελείωσε το μάζεμα και είχες πει πως θα μου έδειχνες πού και πώς θέλεις να καθαρίσουμε γύρω-γύρω απ’ τα δέντρα».

«Ναι, Φαρούκ. Συγγνώμη. Είχα δουλειά να πάρω τον φίλο μου από ’δώ που ήρθε να με επισκεφτεί. Πάμε τώρα αν θες να σας δείξω».
Γύρισα το βλέμμα μου και είπα στον Θανάση: «Πρέπει να πάω μαζί του με το φορτηγάκι να του δείξω τι να κάνει με τα υπόλοιπα παιδιά. Θες να περιμένεις εδώ; Δεν θα κά—»
«Μπα, θα έρθω μαζί σου. Βαριέμαι μόνος μου. Ευκαιρία να μου δείξεις και το κτήμα».
Σήκωσα συγκαταβατικά τους ώμους σε μια κίνηση αμηχανίας και τυφλής αποδοχής και ξανακατεβήκαμε όλοι μαζί τα σκαλιά.
«Θα κάτσεις πίσω Φαρούκ;» τον ρώτησα. «Ο Θανάσης θα κάτσει—»
«Θα κάτσω και εγώ μαζί του τότε», πατάχτηκε πάλι ο Θανάσης, αφήνοντας με με το στόμα ανοιχτό.
«Ε, δεν είναι ανάγκη. Έχει χώρο...»
«Μπα. Όχι. Να ’σαι καλά. Αλλά θέλω πολύ να δω πως είναι να πηγαίνεις βόλτα στην καρότσα. Χωρίς ζώνες, παράθυρα και τέτοια χαζά...»

Πράγματι. Σε λίγο βρέθηκα να διασχίζω τα χωράφια προς την ανατολική άκρη όπου βρίσκονταν τα ελαιόδεντρα που θέλανε φρέζα και καθάρισμα. Ο Φαρούκ και ο Θανάσης έκατσαν πίσω στην καρότσα, και με μεγάλη περιέργεια τους έβλεπα από τον καθρέφτη να μιλάνε ο ένας στον άλλον, μάλλον στα αγγλικά, και μάλιστα, να έχει δημιουργηθεί και μία πρωτοφανή οικειότητα μεταξύ τους. Το πράσινο τέρας της ζήλιας άρχισε να φουντώνει επικίνδυνα μέσα μου, και συνειδητοποίησα με έκπληξη πως είχα θυμώσει.

Φτάσαμε και βρήκαμε τους υπόλοιπους εργάτες να περιμένουν κάτω από την σκιά μερικών δέντρων. Με συντομία εξήγησα στον Φαρούκ το πώς και τι θα κάνουν. Τους έδειξα ποια εργαλεία και πως θα τα χρησιμοποιήσουν και έστρεψα μετά την προσοχή μου στον Θανάση.

«Θές να πάμε πίσω να σου κάνω έναν καφέ;» τον ρώτησα προσπαθώντας να πνίξω την επιθυμία μου για ερωτήσεις. Θυμήθηκα ξαφνικά τον παππού που μου μάθαινε πως η υπομονή πάντα σε ανταμείβει κάποια στιγμή.
«Πώς; Αμέ,» απάντησε μονολεκτικά.

Ξεκινήσαμε και επιστρέψαμε πάλι στο σπίτι. Σύντομα βρεθήκαμε πάλι κάτω από την σκιά της πετρόκτιστης σκεπής της βεράντας. Πήγα μέσα όπου και του ετοίμασα τον Ελληνικό όπως μου τον ζήτησε, και βρεθήκαμε να καθόμαστε έξω στο ξύλινο τραπέζι ρουφώντας τους καφέδες μας. Επικράτησε αρχικά μια αμήχανη σιωπή που τελικά την έσπασε πρώτος αυτός.

«Ώστε αυτό είναι το σπίτι σου ε;»
«Ναι».
«Αυτό του παππού σου;»
«Σου μίλησα για τον παππού μου;» Ένευσε με το κεφάλι του. «Τί ακριβώς σου είπα εκείνο το βράδυ;»
«Πολλά... Πάρα πολλά. Φαίνεται πως δεν είσαι μαθημένος στο αλκοόλ παλικάρι».

Κύλησαν μερικά βασανιστικά δευτερόλεπτα μέχρι να καταφέρω να αρθρώσω την ερώτηση μου. «Μήπως μου έβαλες τίποτα στο ποτό μου;»
«Οχού... Πολλή τηλεόραση βλέπεις αγοράκι μου», απάντησε με στόμφο. «Απλά σούρωσες για τα καλά εκείνο το βράδυ και μπουρ-μπούρ-μπούρ, δεν έβαλες γλώσσα μέσα. Ο μόνος τρόπος που σε σταμάτησε ήταν όταν έβαλα τον πούτσο μου στο στόμα σου». Με κοίταξε στα μάτια. «Τι κοιτάς; Σαν μωρό έκανες. Το βούλωσες και άρχισες να το πιπιλάς λες και ήταν η ρόγα της μαμάς σου. Ηρέμισες, χαλάρωσες... Απλά καθόσουν στα γόνατα και τον έγλυφες».
«Ε, ειλικρινά... Δεν ξέρω αν θα το πιστέψεις, αλλά... έχω ένα τεράστιο κενό μνήμης για εκείνη την βραδιά».
«Ναι ε;»
Ένευσα καταφατικά.

«Τότε να σου θυμίσω περιληπτικά. Πήγαμε σπίτι μου. Έκανες εμετό δυο φορές και μου μίλησες για τα χωράφια σου, τον παππού σου, την μοναξιά σου, το κενό που νιώθεις την ζωή σου. Την πάλη που έχεις με την αγάπη σου για την αγροτική ζωή αλλά και το πρόβλημα της μικρής κοινωνίας του χωριού που σχολιάζει την έλλειψη ενδιαφέροντος προς το αντίθετο φύλο... Τέτοια...»
«Αυτά μόνο; Ε... θέλω να πω: τίποτα άλλο;»

Με κοίταξε με νόημα. Ρούφηξε δυνατά και προκλητικά μια γουλιά από τον καφέ του και μετά πήρε πάλι τον λόγο.

«Βεβαίως... Μου μίλησες για το πόσο πολύ σου αρέσει να σου λένε τι να κάνεις. Πως εκτός από την αγάπη σου για την γη και τα χωράφια, δεν ξέρεις τίποτα άλλο. Πως θα σου άρεσε να δοκιμάσεις κάτι πιο άγριο, κάτι πιο... καυλιάρικο...»
Έκρυψα το πρόσωπό μου στην παλάμη μου. «Θεέ μου! Δεν πιστεύω ότι είπα τέτοια πράγματα. Και μάλιστα σ’ έναν άγνωστο!»
«Ε! Ε! Για χαλάρωσε. Πολύ τραγικά το πήρες. Νομίζεις δεν σ’ έκοψα τι κουμάσι είσαι στο μαγαζί; Χαλάρωσε. Στο λέω από την αρχή να ’ξηγιόμαστε: δεν είμαι από ’κείνους που εκβιάζουν και απειλούν. Δεν ήρθα εδώ για κακό σκοπό. Άμα γουστάρεις... Άμα δε, την κάνω τώρα κιόλας...»

Έμεινα για λίγο σκεφτικός. «Αλήθεια λες;»
«Όχι, ψέματα. Να, έχω και την κρυφή κάμερα κριμένη στο τσαντάκι και καταγράφει. Χαλάρωσε αγροτόπαιδο... Εγώ απλά ήρθα να κάνουμε φάση που γουστάρεις. Άμα δε θέλεις... είπαμε: έφυγα τώρα κιόλας...»
«Ε... Κοίτα... Δεν είμαι αγροτόπαιδο εντάξει; Αθήνα μεγάλωσα...»
«Ναι, ναι... Μου τα ’πες όλα εκείνο το βράδυ. Κοίτα μικρέ... Και κοίτα να το συνηθίσεις το «μικρέ» γιατί έχουμε και είκοσι βάλε χρόνια διαφορά. Το ξέρω πως μεγάλωσες Αθήνα, αλλά παραδέξου το. Όπως και εσύ το είπες εκείνο το βράδυ πολύ ποιητικά, είσαι ένα παιδί, από τα λίγα, που τα πόδια του δεν αντέχουν να πατάνε στο τσιμέντο, αλλά θέλουν ν’ ακουμπάνε πάνω σε χώμα. Καλά δεν θυμάμαι;»

«Σου είπα και πως μου αρέσει να—»
«Να περπατάς ξυπόλητος στα χωράφια. Ναι, μου το ’πες και αυτό».
«Να πάρει ο διάολος! Υπάρχει τίποτα που να μην σου έχω πει; Και γιατί διάολε δε θυμάμαι τίποτα;»
«Δεν ξέρω... Τέλος πάντων. Θές να μείνω ή να φύγω;»
«Δώσε μου λίγο χρόνο να το σκεφτώ σε παρακαλώ».
«Σου δίνω ένα λεπτό», είπε απότομα.
«Ένα λέ—»
«Πενήντα έξι δευτερόλεπτα. Τρως χρόνο μικρέ... Δε θες να θυμώσω και να βγάλω το ζωνάρι και να σ’ αρχίσω στις γρήγορες;»

Στην μνήμη μου ήρθε η ανάμνηση του παππού που έβγαζε καμιά φορά την ζώνη του, την βαριά, την δερμάτινη, και μου κατέβαζε το βρακί και με άρχιζε στις γρήγορες. Τα δευτερόλεπτα περνούσαν και εγώ, χωρίς να το καταλάβω χανόμουνα όλο και πιο βαθιά στις αναμνήσεις μου ώσπου μια στράκα κοντά στο πρόσωπό μου με επανέφερε.

«Τέλος χρόνου μικρέ. Λοιπόν; Τι θα γίνει;»
«Ε... Καλά... Κάτσε και βλέπουμε. Δεν είμαι σίγουρος αν θα γίνει τίποτα βέβαια... Ελπίζω να καταλαβαίνεις πως είμαι λίγο τρομαγμένος. Ως τώρα ζούσα κάποια πράγματα μόνο στην φαντασία μου...»
«Το ξέρω μικρέ. Αυτό ήταν μου με καύλωσε πιο πολύ απ’ όλα πάνω σου, όταν μου είπες τις ανολοκλήρωτες φαντασιώσεις σου. Μήπως ξέχασες τι δουλειά κάνω;»
«Ε...»
«Χμ... Πραγματικά θα πρέπει να ξεκινήσουμε από τα βασικά... Γαμώ τη μου. Μόνο και μόνο στην σκέψη του πόσο παρθένο είσαι καυλώνω ο κερατάς. Θα σ’ εκπαιδεύσω καλά μικρό κουτάβι. Θα σ’ εκπαιδεύσω γαμάτα».

Τεντώθηκε απότομα μπροστά και με ταχύτητα γαζέλας άρπαξε το πρόσωπό μου με τα δυο του χέρια και το τράβηξε προς τα μπροστά. Ενστικτωδώς έβαλα τα χέρια μου στα δικά του και προσπάθησα να τραβήξω.

«Κάτω τα χέρια!» ούρλιαξε με φωνή που μου πάγωσε το αίμα. «Κάτω τα χέρια σκυλί για’ θα σε σκίσω!» Η φωνή του ήταν απότομη, κοφτή, ένα λεκτικό καμτσίκι που έσκαγε πάνω στην ψυχή. Υποταγμένος στο σκληρό του πρόσταγμα τα χέρια μου χαλάρωσαν και αφέθηκαν να γλιστρήσουν προς τα κάτω. «Έτσι μπράβο. Καλό κουτάβι. Θα γίνεις πολύ καλός. Λοιπόν, κοίτα με στα μάτια και μην μου πεις μετά πως ήσουν σουρωμένος. Εγώ, παλικάρι, υπηρέτησα τριάντα γαμημένα χρόνια στον στρατό. Εκπαιδευτής! Έχω σπάσει πολλά σκληρά αντράκια και τους έκανα κοτούλες που τρέχουν για το καλαμπόκι. Κατάλαβες; Γι’ αυτό να ξέρεις: Απ’ τα χέρια μου θα βρεις εκπαιδευμένο λυκόσκυλο, έτοιμο γι’ αποστολή στα χιόνια, γι’ αλλιώς θα σου ρίξω φόλα! Κατάλαβες; Ε; Πές ότι κατάλαβες κοπρόσκυλο!» και πίεσε τα χέρια του πιο δυνατά προκαλώντας μου πόνο.

«Κατάλαβα! Κατάλαβα», φώναξα δυνατά, ελπίζοντας έτσι να ελαττώσει την πίεση.
«Λοιπόν, κουτάβι. Μάθημα πρώτο, και κοίτα να το μάθεις καλά. Εφεξής θα με λες κύριο! Κάθε σου πρόταση, κάθε φράση, κάθε λέξη που απευθύνεις στο πρόσωπό μου θα τελειώνει με αυτήν την λέξη. Κατάλαβες; Όχι Αφέντη, όχι μάστερ και άλλες μαλακίες, άλλα κύριο! Συνεννοηθήκαμε;»
«Μάλιστα», φώναξα ανάμεσα στα σφιγμένα μου δόντια, παγιδευμένος ακόμη στα απρόσμενα δυνατά του χέρια.

Απότομα ελευθέρωσε το πρόσωπό μου, μα πριν προλάβω να τραβηχτώ, ένοιωσα ένα γερό χαστούκι να σκάει στο αριστερό μου μάγουλο, και αμέσως πριν προλάβω να συνέλθω με παγίδευσε πάλι ανάμεσα στα χέρια του.

«Τι είπα μόλις τώρα σκυλί; Τι είπα γαμώ το στο στανιό μου γαμώ;! Τι είπα; Ε;! Τι είπα ρε μαλακισμένο;! Πώς θα τελειώνει κάθε γαμημένη πρότασή που απευθύνεις σε μένα;»
«Κύριε!» φώναξα δυνατά, σοκαρισμένος ακόμη από το χτύπημα.
«Μπράβο. Πάμε πάλι από την αρχή. Ξαναπές όλη την πρόταση σωστά. Έλα, δυο λεξούλες είναι...»
«Μάλιστα κύριε!» φώναξα, «Μάλιστα κύριε!»
Ξέσφιξε την άρπαγά του και αμέσως τινάχτηκα πίσω. «Έτσι μπράβο. Είδες πόσο εύκολα μαθαίνεις; Είδες πόσο εύκολο πράγμα είναι η εκπαίδευση;»

Έτριψα το μάγουλό μου. Ο εγωισμός μου ήταν πληγωμένος. Η φαντασίωση και η πραγματικότητα είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα. Το σώμα μου όμως ένιωθε μια απροσδιόριστη αναστάτωση.

«Τι; Πόνεσε;» με ρώτησε ο Θανάσης.
«Λιγάκι... ναι...»
Με ταχύτητα αρπαχτικού τινάχτηκε και μου άστραψε άλλο ένα δυνατό χαστούκι, στο ίδιο μάγουλο. Πόνεσε αρκετά και έβγαλα μια ψιλή κραυγή.
«Πές το σωστά!»
«Λιγάκι, κύριε».

«Έτσι μπράβο. Μη φοβάσαι. Μετά από καμιά δεκαριά χαστούκια θα το ’χεις μάθει. Άκου τώρα και την συνέχεια. Επειδή είσαι κουτάβι ακόμα, θα είμαι πολύ ελαστικός την πρώτη ημέρα. Για κάθε σου λάθος θα τρως χαστούκι. Αλλά! Σαν καλό παιδάκι θα κάθεσαι να δέχεσαι στωικά την τιμωρία σου. Άμα κάνεις την βλακεία να τραβηχτείς, να πιάσεις το χέρι μου, να αποφύγεις με οποιωνδήποτε τρόπο την τιμωρία σου, αυτή αυτομάτως διπλασιάζεται. Το ένα χαστούκι θα γίνει δύο, άμα φας το πρώτο και πας να τραβηχτείς στο δεύτερο, θα γίνονται τέσσερα, και ούτω καθεξής. Κατάλαβες κουτάβι;»
«Νομίζω...» είδα το σώμα του να σφίγγεται, έτοιμο να ξαναεπιτεθεί με ταχύτητα φιδιού και συμπλήρωσα δυνατά: «... Κύριε!»
Χαλάρωσε και άραξε χαλαρά στην ράχη της καρέκλας. «Έτσι μπράβο... Μαθαίνεις γρήγορα κουτάβι. Θα τα πάμε καλά οι δυο μας».

Έμεινα στην καρέκλα μου να τρίβω το πονεμένο μάγουλο που εντωμεταξύ είχε κοκκινίσει και έκαιγε.

Ο Θανάσης... ή μάλλον, Κύριος Θανάσης όπως θα τον αποκαλώ από δώ και στο εξής, σήκωσε το φλιτζάνι του και αποτέλειωσε τον καφέ με μία τελευταία δυνατή ρουφηξιά. Μείναμε ακίνητοι. Αυτός να με κοιτάζει γεμάτος σιγουριά, μια σιγουριά που με τρόμαζε αλλά και ταυτόχρονα με ερέθιζε, και εγώ να τον κοιτάζω με αμηχανία.

«Ε... Κύριε! Και τώρα τι θα κάνουμε... κύριε;»
«Χμ... Υποθέτω λοιπόν πως σου άρεσαν τα σκαμπιλάκια σου ε; Λοιπόν... Θα σου πώ τι θα γίνει σήμερα, και αν νομίζεις πως θα σου αρέσει, το συνεχίζουμε...»
«Μάλιστα κύριε, σας ακούω λοιπόν...»

[Εδώ τελειώνει το πρώτο πιλοτικό επεισόδιο. Αν σας αρέσει και πιστεύετε πως αξίζει να συνεχίσει, παρακαλώ αφήστε το σχόλιό σας, έστω και ανώνυμο, για να ξέρω αν θέλετε να το συνεχίσω]

(συνεχίζεται: Μέρος 2°)

...έγραψε ο ταπεινός δούλος Faunlet

8. Ο Μπάτσος και ο Αλβανός

2009-01-29T01:24:00.003+02:00

[Ο νέος συγγραφέας του blog μας λέγεται "Skllavi" και είναι από την Αθήνα. Έχει μόνιμη σχέση Slave-master με έναν Αλβανό μετανάστη. Πολλές φορές παίζουν «παιχνίδια» όπου ο ίδιος υποδύεται τον Αλβανό μετανάστη, ενώ ο Master του τον ρόλο του «κακού» έλληνα μπάτσου. Παρακαλείται το παρακάτω κείμενο να μην κριθεί με ρατσιστική αντίληψη, αλλά ως μία σαδιστική ιστορία άγριου sex μεταξύ δύο συναινούντων ενηλίκων. Καλή σας ανάγνωση. Αν σας αρέσει, περάστε μία βόλτα από τον blog του.]

Αγαπητέ Αλέξανδρε σου στέλνω την παρακάτω ιστορία, κι αν σε ενδιαφέρει μπορείς να την δημοσιεύσεις στο blog σου.

Μόλις μπήκα στο διαμέρισμά του, ο Αφέντης με διέταξε να πάω αμέσως να ετοιμαστώ. Σήμερα ο Αφέντης θα έπαιζε τον ρόλο του μπάτσου που έπιασε έναν αλβανό λαθρομετανάστη.

Εγώ πήγα αμέσως στο μπάνιο που από δω και πέρα θα έπαιζε τον ρόλο της φυλακής.

Έβγαλα τα ρούχα μου και φόρεσα δύο άθλια εσώρουχα που κουβαλούσα από το σπίτι μου. Ένα άσπρο φανελάκι βρώμικο, κι ένα σώβρακο παλιομοδίτικο σαν και αυτά που φορούν στην Αλβανία. Ήμουν ξυπόλητος και καθισμένος στο υγρό πάτωμα περίμενα τον μπάτσο.

Ο μπάτσος μπαίνει μέσα στο κελί. Εγώ σηκώνομαι όρθιος. Γελάει σαδιστικά και απότομα με διατάζει.

-Γδύσου!

Εγώ υποτακτικά βγάζω τα άθλια εσώρουχα και προσπαθώ να κρύψω τα αχαμνά μου. Με έδεσε πισθάγκωνα.

-Γονάτισε, βρομιάρη, μου ’πε.

Άρχισε να κάνει γύρους γύρω μου, με άρπαξε από τα μαλλιά και με έβρισε χυδαία.

-Φοβάσαι; με ρωτάει. Είσαι εντελώς απροστάτευτος. Οι άλλοι μπάτσοι έχουν φύγει. Σίγουρα δεν έχεις ξαναπάθει τέτοιο πράγμα. Είμαι Αφέντης και κύριος σου και θα σε κάνω ότι θέλω. Κατάλαβες, βρωμοαλβανέ;
-Μάλιστα.
-Μάλιστα, τι;
-Μάλιστα αφέντη.
Από κει και περα δεν έβγαλα άχνα.
-Πούστη, πουτάνα, ξεσκισμένε, Φώναζε ο μπάτσος.

Ξαφνικά του έρχεται μια ιδέα. Γονατίζει μπροστά μου, βγάζει το παπόρι του και κοιτάζοντας τα ξετρελαμένα από το φόβο μάτια μου, αρχίζει να κατουράει στα μούτρα μου. Κανείς ασφαλώς δεν μου είχε φερθεί με αυτόν τον τρόπο. Δεν μπορούσα να αντιδράσω. Ήμουν δεμένος και δεν μπορούσα να σηκώσω τα χέρι μου για να προστατευτώ. Ο μπάτσος με ξαναπιάνει από τα μαλλιά και μου σηκώνει το κεφάλι για να καταβρέξει τα χείλη μου.

-Μην προσπαθείς να προστατευτείς, σιχαμένο πλάσμα, σφυρίζει ανάμεσα στα δόντια του και μου δίνει δύο χαστούκια.
-Λύσε με παρακαλούσα. Άσε με να φύγω. Φοβάμαι! Είσαι τρελός!
-Σκασμός, παλιοβρώμε.

Ρουφάω τη στυφή μυρουδιά των ούρων του, που ανακατεύονται με τον ιδρώτα μου και ύστερα μου σηκώνει πάλι το κεφάλι και μου δίνει άλλα δύο χαστούκια.

-Για σένα έχω μόνο ένα όνομα: Αφέντης. Κατάλαβες; ΑΦΕΝΤΗΣ! ΕΙΜΑΙ Ο ΑΦΕΤΗΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΣ ΣΟΥ!!!

Στον τοίχο κρέμονταν κάτι σχοινιά που χρησίμευαν για μαστίγια.

-Είσαι ένας σκατιάρης αλβανός, μια πουτάνα που ψάχνει να γεμίσει τις τρύπες του με χύσια μπάτσου. Συμφωνείς;

Και με αυτά τα λόγια σηκώνει το μαστίγιο και το κατεβάζει πάνω στον πισινό μου. Αυτή τη φορά, το χτύπημα δίνεται έτσι ώστε η λουρίδα να χωθεί σαν φίδι ανάμεσα στα σκέλια και να προσβάλει την χαρχάλα που χάσκει ανοιχτή.

-Φςςς, σφυρίζουν τα μαστίγια στον αέρα.
-Ουουου... ουρλιάζω εγώ. Τα δόντια μου κτυπάνε ενώ σφίγγω τα μπούτια μου και προσπαθώ να προστατεύσω το αδύνατο σημείο.
-Είσαι μια πουτάνα που σου αρέσουν τα χύσια. Πες το. Και κατεβάζει πάλι το μαστίγιο έτσι που τώρα να αγγίζει η ουρά του στην κοιλιά του κατουρημένου αλβανού.
-Πες το, μου λέει μετά από κάθε κτύπημα.

Λυγίζω και σχεδόν λιπόθυμος ψελλίζω: Συμφωνώ ... Είμαι μια πουτάνα... που... της... αρέσουν... τα... χύσια.
-Έτσι μπράβο. Και τώρα θα πάρεις την αμοιβή σου.

Βάζει το δάκτυλο στο υγρό μου στόμα, ξεσφίγγει τα δόντια και χώνει ανάμεσα στα παχιά μου χείλη τον καυτό του πούτσο.

-Μην κλείσεις τα μάτια, παλιοβρόμα. Απλά καθάρισε τον πούτσο μου από τα κάτουρα. Έτσι μπράβο.

Κι ενώ του καθάριζα το πουλί, αμόλησε ότι κάτουρο του είχε απομείνει στο στόμα μου.

-Κατάπιε το. Μην τολμήσεις να το φτύσεις. Το κάτουρο του αφέντη είναι αγιασμός για έναν αλβανό, είπε γελώντας σαρκαστικά.

Το κελί του αλβανού έμοιαζε τώρα με ένα αηδιαστικό δημόσιο ουρητήριο. Ήταν πνιγμένο στα βρομόνερα. Ο μπάτσος με διέταξε να το σφουγγαρίσω.

-Το κελί σου βρωμάει μαλάκα. Σε δέκα λεπτά θα έλθω να επιθεωρήσω και τα θέλω όλα καθαρά. Ν’ αστράφτουν. Άκουσες;

Πήρα ένα πανί κι άρχισα να στραγγίζω τα κάτουρα στη λεκάνη. Έπειτα σφουγγάρισα πάλι με καθαρό νερό. Σε δέκα λεπτά πράγματι ήλθε θυμωμένος.

-Τι κανείς βρε μαλάκα; Έτσι υποδέχεσαι τον αφέντη σου; Φόρα γρήγορα τα βρωμοεσώρουχα σου και γονάτισε. Πιο βαθιά βρομιάρη. Ν’ ακουμπά το πρόσωπό σου στο πάτωμα. Μου έδεσε τα χέρια και μου είπε: Εμπρός πάμε για ανάκριση.

Κλωτσώντας με, με ανάγκασε να σέρνομαι στο πάτωμα ώσπου έφτασα στην κρεβατοκάμαρα όπου από τώρα και στο έξης θα έπαιζε το ρόλο του ανακριτικού γραφείου.

Ο μπάτσος σταμάτησε μπροστά στο αλυσοδεμένο ζώο: εμένα.

-Πως σε λένε σιχαμένο πλάσμα;
Δεν απάντησα.
-Όταν σε ρωτάω να απαντάς αμέσως, βρωμερή τρύπα, αγρίεψε ο μπάτσος. Ο αφέντης περιμένει κι έδωσε μια κλωτσιά στα πλευρά μου και έπεσα στο πλάι.
-Με λένε Αλία, Αφέντη, ψιθύρισα.
-Υπέροχα. Θα με υπακούς σε ότι σου λέω και θα περάσουμε όλοι μας μια χαρά. Το κατάλαβες; είπε κι άρπαξε μια χονδρή λουρίδα σχοινί. Τώρα Αλία, θα σε μαστιγώσω όπως αξίζει σ’ ένα σκουλήκι σαν και εσένα. Μ’ αρέσει να βλέπω τη σάρκα των αλβανών που πιάνω χαρακωμένη από τον βούρδουλα μου. Έχεις καμιά αντίρρηση;
-Όχι είπα εγώ. Κατάλαβα γρήγορα πως δεν μπορούσα να κάνω τίποτα για να αλλάξω την κατάσταση. Βρέθηκα κρεμασμένος με τις μύτες των ποδιών μου, μόλις ν’ ακουμπάνε στο πάτωμα.

Ο μπάτσος δεν έχασε καθόλου χρόνο. Τράβηξε το βρακί μου και με μια απότομη κίνηση το κατέβασε χαμηλά στα πόδια μου. Το έβγαλε τελείως και το πέταξε μακριά

-Ήλθε η ώρα να σου μάθω τι σημαίνει σωστή συμπεριφορά.

Γούρλωσα τα μάτια μου από τον τρόμο. Ο μπάτσος με πλησίασε, σήκωσε το χέρι ψηλά και κατέβασε με δύναμη τον βούρδουλα στον κώλο μου. Το ουρλιαχτό μου αντήχησε στο δωμάτιο. Ο μπάτσος έβρεξε μια κάλτσα και μεν φίμωσε. Ο βούρδουλας ξανάπεσε στο τριχωτό άθλιο πισινό μου. Στριφογύριζε στα σχοινιά ενώ το μαστίγιο προσγειωνόταν μανιασμένα στη σάρκα μου που ζεμάταγε.

-Νιώθεις έτοιμος να υπακούσεις τώρα; ρώτησε ο μπάτσος έπειτα από σαράντα κτυπήματα.
- Μμμμ... μούγκρισα.

Ο μπάτσος με έλυσε και εγώ έτριβα το πονεμένο κορμί που πονούσε φρικτά.

-Γονάτισε σκουλήκι και τράβα να φέρεις ένα κουβά να σφουγγαρίσεις εδώ μέσα.

Δούλευα σαν σκλάβος ενώ εκείνος καθόταν σε μια πολυθρόνα και με διέταζε, κρατώντας όπως αρμόζει σε έναν επιστάτη, μια μακριά βίτσα, έτοιμος να με δείρει όταν εγώ τεμπέλιαζα. Μου φερόταν σκληρά, σχεδόν απάνθρωπα. Με πρόσταζε να πίνω από τα βρομόνερα του κουβά. Έφτυνε κάθε τόσο στο κορμί μου. Άλλοτε έφτυνε στο πάτωμα και μου ζητούσε να τα γλύψω.

-Το Χολ θέλω να το σφουγγαρίσεις με τη γλώσσα, είπε, κι εγώ υπάκουσα.

Έπειτα του έπλυνα κάτι ρούχα του, βρώμικα βρακιά και κάλτσες που είχε σε έναν κουβά.

-Φέρε μια λεκάνη νερό και έλα να μου πλύνεις τα πόδια βρομιάρη.

Υπάκουσα, έφερα μια λεκάνη με νερά έσκυψα σαν τον χειρότερο δούλο και του έβγαλα τα παπούτσια και τις κάλτσες. Έβαλα τα πόδια του στο νερό, όμως αυτός τινάχτηκε θυμωμένος.

-Τι κάνεις βρε μαλάκα; Με κρύο νερό θα πλύνεις τα πόδια του αφέντη σου, κωλοαλβανέ; Σκύψε, θα σε μαστιγώσω δέκα φορές για τιμωρία.

Αναγκάστηκα να πέσω και πάλι στα τέσσερα. Ο μπάτσος πήρε ένα λεπτό μαστίγιο και το δίπλωσε στη μέση θαυμάζοντας την ελαστικότητα μου.

-Επειδή δεν παίρνεις από λόγια, πρέπει να μιλήσει το μαστίγιο στο τομάρι σου.

Κατέβασε το μαστίγιο πάνω στα κωλομέρια μου. Το δερμάτινο καμουτσίκι μου χάραξε έπειτα τα πλευρά και τις σάρκες μου.

Ήδη σε πολλά σημεία που είχε πέσει από το πρωί το μαστίγιο άρχισε να τρέχει αίμα. Από κάποια στιγμή και έπειτα δεχόμουν μοιρολατρικά το μαστίγωμα αφού και να ήθελα δεν μπορούσα να το αποφύγω. Ο μπάτσος γελώντας άρχισε να μου γαργαλάει τα αρχίδια με την άκρη του μαστιγίου.

-Φέρε τώρα ζεστό νερό για να μου πλύνεις τα πόδια.

Άρχισα να του πλένω τις πατούσες, όμως ο μπάτσος με διέκοψε.

-Πάρε πρώτα τον ιδρώτα και τη πρώτη βρώμα με τη γλώσσα σου. Άρχισα να του γλύφω τα σχεδόν άτριχα πόδια, και ρουφούσα ένα ένα τα δάκτυλα, όπως με διέταζε.
-Και τις πατούσες! Μου έλεγε γελώντας. Και τα παπούτσια, και γρήγορα μην σε σπάσω στο ξύλο.

Αφού του έγλυψα τα πόδια με έσυρε προς το κρεβάτι και με πρόσταξε πάλι να γονατίσω. Στάθηκε εμπρός στον φοβισμένο μου εαυτό.

-Άνοιξε το παντελόνι μου.
Τρέμοντας άπλωσα το χέρι μου και κατέβασα το φερμουάρ.
-Βγάλε τον πούτσο μου έξω. Ακούμπησε με την πλάτη του πίσω στον τοίχο και άναψε τσιγάρο απολαμβάνοντας το θέαμα. Έψαξα μέσα στο βρακί του μπάτσου και βρήκα το καυλί του. Το έβγαλα έξω και ο φόβος μεγάλωσε περισσότερο. Μπροστά στα τρομαγμένα μάτια μου παρουσιάστηκε ένα πελώριο χονδρό και σκληρό καυλί.
-Γλύφτον μου, διέταξε ο μπάτσος.
-Αχ... Όχι, πήγα να ψιθυρίσω, αλλά ο μπάτσος έσπρωξε προς τα εμπρός τον πούτσο του και μου το ακούμπησε στα χείλη.
-Ρούφηξε τον στο στόμα σου, είπε.
-Όχι,όχι, κλαψούρισα.
Ο Μπάτσος αγριεμένος με βούτηξε από τα μαλλιά.
-Τι είπαμε ότι θα κάνεις όταν σου λέω κάτι; με απείλησε.

Με τράβηξε γερά από τα μαλλιά και με ανάγκασε να ανοίξω τα χείλη για να χώσει το χονδρό καυλί του βαθιά μέσα στο στόμα μου.

-Τώρα τσουλάκι, όταν εγώ θα σου λέω γλείφτον, εσύ τι θα απαντάς;
- Μά..λι..στα.. κύριεε, ψέλλισα μπουκωμένος.
-Μπράβο! Και τώρα πάρε μου μια πίπα στα γρήγορα γιατί έχω δουλειά. Και πρόσεξε να κάνεις καλή δουλειά γιατί την έβαψες. Θα τα ρουφήξεις όλα με το υπέροχο στοματάκι σου. Μην τυχόν σου ξεφύγει καμία σταγόνα ψωλόχυμα όταν θα σε χύσω γιατί την έβαψες. Έτσι πουτανάκι γλύψε το καυλί μου! Πρόσεχε τα γαμημένα δόντια σου βρομιάρη γιατί έτσι και με πονέσεις θα σε σχίσω! Θα σε μαστιγώσω μέχρι να σε κόψω φέτες, φώναξε ο μπάτσος από την ηδονή. Άνοιξε περισσότερο τα πόδια του για να στηρίζεται καλύτερα και έχωνε το παλούκι του στο αβοήθητο στόμα μου.

-ΝΑΙ ΕΤΣΙ. ΑΧ! ΕΤΣΙ ΜΠΡΑΒΟ. ΘΑ ΣΕ ΧΎΣΩ ΚΩΛΟΑΛΒΑΝΕ. ΠΡΟΣΕΞΕ ΝΑ ΤΑ ΡΟΥΦΗΞΕΙΣ ΟΛΑ!!

Ο πούτσος του πρήσθηκε κι άλλο και καρφώθηκε βαθιά στο λαιμό μου. Το κεφάλι του Σπρώχτηκε προς τα πίσω καθώς το θεόρατο παλούκι του χωνόταν στο λαρύγγι μου, αλλά τα χέρια του μπάτσου δυνάμωσαν το τράβηγμα στα μαλλιά μου για να με κρατήσουν στη θέση μου.

-ΕΛΑ! ΕΤΣΙ;! ΑΑΑΧ. ΝΑΙ!!!, ούρλιαξε ο άντρας καθώς τα πόδια του τινάχτηκαν και η ψωλάρα του άρχισε να χύνει στο στόμα μου. Γέμισε το στόμα μου. Τα χύσια κύλησαν στα χείλη μου.
-ΡΟΥΦΑ ΤΑ ΟΛΑ ΠΟΥΣΤΗ, γαμώ το... ΧΎΝΩΩΩ. ΠΑΡΤΑ ΣΤΗ ΣΤΟΜΑΤΆΡΑ ΣΟΥ ΣΚΛΑΒΕ!
Μερικές σταγόνες έπεσαν στο βρώμικο τσιμεντένιο πάτωμα.
-Παλιοσκατό! Δεν σου είπα να τα καταπιείς όλα;

Το παλούκι βγήκε από το στόμα μου και άδειασε τις τελευταίες σταγόνες στο στήθος και τα μάγουλα αλλά αρκετό έπεσε στο πάτωμα.

-Βλέπεις αυτά τα χύσια στα βυζιά σου; Πάρτα όλα και γλυφά. Τώρα αμέσως πριν κρυώσουν. Και μετά από λίγο: Για να δούμε πόσο καλά έμαθες να υπακούς! Υπάρχουν χρυσία και στο πάτωμα βρώμε. Γονάτισε και γλύψε και αυτά.

Τα χύσια αυτά είχαν ανακατευτεί με τη σκόνη και τη βρωμιά του πατώματος. Ο μπάτσος αδιαφορούσε. Απλώς ήθελε την πλήρη υποταγή του συλληφθέντα. Στάθηκε μπροστά μου και μεν απείλησε με το μαστίγιο. Την ίδια στιγμή ακούμπησε το παπούτσι του στο σβέρκο μου. Κι ενώ έγλυφα, έβγαλε τη ζώνη του και με μαστίγωνε στα κατακόκκινα κωλομάγουλα.

Ύστερα άρχισε να μου βγάζει κάτι φωτογραφίες. Μου φόρεσε το βρακί στο κεφάλι για να κρύψω το πρόσωπό μου και μετά με διέταζε να στέκομαι σε διάφορες άσεμνες στάσεις: Πεσμένο στα τέσσερα και να ανοίγω τα κωλομέρια μου και να δείχνω την τριχωτή κωλοτρυπίδα μου. Ξαπλωμένο με τα πόδια όρθια και να χώνω την λαβή ενός σφυριού στον κώλο μου. Να με κατουράει στα μούτρα και εγώ να απολαμβάνω τα ούρα του. Με μαστίγωσε αλύπητα και μετά με έδεσε και φωτογράφισε από κοντά τις πληγές. Με έβαλε τέλος να τραβήξω μαλακία στέκοντας στο ένα πόδι.

-Έτσι μπράβο... Μαθαίνεις σιγά σιγά. Σήκω πάνω, μάζεψε το βρακί σου και άντε για ύπνο. Αύριο θα δοκιμάσω με κάτι φίλους μου να σου σχίσουμε τον κώλο και χρειάζεσαι ξεκούραση.

Υ.Γ.: Για να μην φανεί ότι έχω ρατσιστική διάθεση, διευκρινίζω ότι ο αφέντης μου είναι Αλβανός, κι ότι εκείνο το βράδυ έπαιζε το ρόλο του μπάτσου.

...έγραψε ο ταπεινός δούλος Skllavi

7. Ένα Βραδάκι Όπως Τα Υπόλοιπα

2009-01-16T18:38:00.005+02:00

Όλα ήταν έτοιμα από ώρα και έτσι δεν τρόμαξα όταν άκουσα τον ήχο του θυροτηλεφώνου να χτυπάει ρυθμικά τρεις φορές. Αυτό ήταν το συνθηματικό του Αφέντη πως ανέβαινε ώστε να προλάβω να πάρω την αρμόζουσα, για την υποδοχή του, θέση.

Έκατσα στα γόνατα δίπλα από την πόρτα με το πρόσωπό μου να κοιτάζει το πάτωμα. Άκουσα τον ήχο του ασανσέρ που σταμάτησε, την πόρτα να ανοίγει, και τον από χρόνια γνώριμο βηματισμό του. Άκουσα τα κλειδιά στην πόρτα και ευθείς φανερώθηκε εμπρός μου. Την έκλεισε και πέταξε αδιάφορα την αρμαθιά επάνω στο μικρό τραπεζάκι που βρισκότανε πίσω από την πόρτα. Έκανε ένα βήμα προς το μέρος μου και μου χάιδεψε παιχνιδιάρικα τα μαλλιά. Λατρεύω όταν μου το κάνει αυτό.

«Γεια σου μικρέ», μου είπε εύθυμα, «Γύρισε ο Αφέντης...»

Από την φωνή του κατάλαβα πως είχε ευχάριστη διάθεση και αποτόλμησα να σηκώσω το κεφάλι λίγο παραπάνω από το επιτρεπτό. Μου το άρπαξε αμέσως από το πιγούνι και το τέντωσε ψηλά ώστε να με κοιτάζει κατευθείαν μέσα στα μάτια.

«Ήσουν καλό αγοράκι σήμερα;» με ρώτησε.
«Μάλιστα Αφέντη», του απάντησα.
«Έκανες όλες τις δουλειές που σου ανέθεσα;»
«Μάλιστα Αφέντη».
«Είσαι απόλυτα σίγουρος;»
«Μάλιστα Αφέντη», απάντησα όλος σιγουριά.
«Για να δούμε...»

Έσκυψε και χάιδεψε απαλά το κορμί μου. Το στήθος και μετά μου τσίμπησε ελαφρά την ρόγα. Εννοείται πως ήμουν γυμνός, φορώντας μοναχά το μαύρο δερμάτινο μποξεράκι μου και το κολάρο της υποταγής γύρω από τον λαιμό μου.

Περπάτησε ως το σαλόνι όπου έβγαλε το μπουφάν του και το πέταξε στον καναπέ. Αμέσως έτρεξα από πίσω του, το μάζεψα και το κρέμασα στην κρεμάστρα. Έφτασε στον καναπέ και έκατσε αφήνοντας σχεδόν το σώμα του σε ελεύθερη πτώση.

Πήγα στο μπάνιο και πήρα την λεκάνη με το ζεστό νερό που είχα έτοιμη μαζί με τα υπόλοιπα σύνεργα και επέστρεψα στο σαλόνι. Έκατσα στα γόνατα μπροστά του και του έλυσα τα κορδόνια των παπουτσιών για να του τα βγάλω. Του έβγαλα τις κάλτσες και, αφού του φίλησα ευλαβικά το κάθε πόδι, τα άφησα να βυθιστούν απαλά στο ζεστό νερό. Ένας στεναγμός ανακούφισης βρήκε από το φαρδύ, δασύτριχο στήθος του Αφέντη. Δεν χρειαζόταν να απλώσω το χέρι μου για να σιγουρευτώ, αλλά ήξερα πως από την καύλα ο πούτσος του Αφέντη θα πρέπει να σκιρτούσε. Σηκώθηκα και έβγαλα τα παπούτσια του έξω στο μπαλκόνι για να αεριστούνε λιγάκι, και πέταξα τις κάλτσες στο καλάθι των άπλυτων, αφού πρώτα τις κόλλησα στην μύτη μου και πήρα μία βαθιά εισπνοή. Η μεθυστική μυρουδιά από τα αρρενωπότατα πόδια του Αφέντη προκάλεσε ένα έντονο σκίρτημα κάτω και από το δικό μου εσώρουχο.

Επέστρεψα στο δωμάτιο και έκατσα οκλαδόν στο πάτωμα, με την πλάτη μου να ακουμπάει στον καναπέ και αγκάλιασα με δεξί μου χέρι το πόδι του Αφέντη και ακούμπησα το κεφάλι μου στο γόνατό του. Άπλωσε πάλι το χέρι του και μου ανακάτεψε τα ατημέλητα μαλλιά.

«Πιστό μου αγόρι», είπε με χαρά. «Τι θα έκανε κι ο Αφέντης σου αν δεν είχε και εσένα;»
«Θα έβρισκε άλλον σκλάβο Αφέντη», απάντησα με ειλικρίνεια. «Ο Αφέντης θα έβρισκε αμέσως δεκάδες δούλους που πρόθημα θα υπηρετούσαν την εξοχότητά του, πολύ καλύτερους ίσως από τον ταπεινό του δούλο».
«Ναι... Αυτό είναι αλήθεια», απάντησε. «Αλλά προς το παρόν είμαι ευχαριστημένος μαζί σου μικρέ... Για αυτό μην τολμήσεις να αμφισβητήσεις ξανά τις επιλογές του Αφέντη σου. Αλλιώς θα σε τσακίσω στο ξύλο μικρέ. Ξηγηθήκαμε;»
«Μάλιστα Αφέντη», απάντησα αμέσως και του φίλησα το γόνατο.

Η διάθεσή του ήταν καλή και έτσι μπορούσα να μιλάω πιο ελεύθερα. «Είναι το νερό στην σωστή θερμοκρασία Αφέντη;» τον ρώτησα και ένευσε καταφατικά. «Θα ήθελε κάτι άλλο ο Αφέντης όσο μουλιάζουν τα πόδια του στο νερό;»
«Χμ... Να σου πω... Κάνε έναν φραπέ γιατί έχω λίγο γλαρώσει και δεν θέλω να με πάρει ο ύπνος από τώρα».

Πετάχτηκα αμέσως όρθιος και έτρεξα στην κουζίνα να του τον ετοιμάσω. Σε λίγο επέτρεψα κρατώντας τον δίσκο με τα δυο ποτήρια. Ένα με τον καφέ και ένα με δροσερό νερό, όπως του άρεσε.

«Κάτσε στα τέσσερα εδώ δίπλα μου μικρέ», με διέταξε. Κατάλαβα αμέσως τις προθέσεις του. Πήρα την κατάλληλη θέση: στα τέσσερα με την μέση τεντωμένη και ευθυγραμμισμένη. Ένοιωσα ένα ρίγος να διαπερνά την ραχοκοκαλιά μου καθώς τοποθετούσε το ποτήρι με τον παγωμένο καφέ και τα παγάκια επάνω στην πλάτη μου. Έβγαλα έναν σύντομο αναστεναγμό και ετοιμάστηκα για το δεύτερο ποτήρι που σύντομα προστέθηκε και αυτό στην πλάτη μου.

Η υπηρεσία αυτή, του ζωντανού επίπλου, ήταν από τις σπάνιες που χρησιμοποιούσε ο Αφέντης. Προσωπικά μου άρεσε γιατί με έφτανε στα όριά μου. Όσοι δεν έχουν δοκιμάσει να κάτσουν στα τέσσερα για πολύ ώρα ακίνητοι, δεν μπορούν να καταλάβουν την σωματική, άλλα και ψυχική κόπωση αυτής της δοκιμασίας.

Ο Αφέντης είχε ανοίξει την τηλεόραση και έκανε ζάπινγκ με το τηλεκοντρόλ. Σύντομα, ακούγοντας την εναλλαγή των προγραμμάτων, και ιδίως το δελτίο καιρού, κατάλαβα πως θα είχε περάσει πάνω από μισή ώρα κατά την οποίαν βρισκόμουν σε αυτή την στάση. Τα χέρια μου είχαν σχεδόν νεκρωθεί και τα μπράτσα μου με έκαιγαν. Τα γόνατά μου ούρλιαζαν από τον πόνο, ενώ οι κοιλιακοί μύες, αλλά κυρίως οι μύες της πλάτης μου, ένιωθαν ένα μούδιασμα από το γαλακτικό οξύ που είχαν απελευθερώσει για να αντιμετωπίσουν τις κράμπες και τους πόνους. Γνώριζα πως την επόμενη μέρα θα με πονούσαν πολύ.

Ξαφνικά πήρε τα ποτήρια από πάνω μου, τα τοποθέτησε στον δίσκο και μου έδωσε εντολή να σηκωθώ. Στην πρώτη μου προσπάθεια παραπάτησα και έπεσα μπρούμυτα μπροστά. Οι καρποί των χεριών μου με πόνεσαν καθώς το βάρος έφυγε απότομα από πάνω τους.

«Όπα μικρέ», είπε ο Αφέντης με ενδιαφέρον. «Πρόσεχε μην χτυπήσεις».
«Μάλιστα Αφέντη», απάντησα. «Συγνώμη Αφέντη».
Έκανα άλλη μία προσπάθεια και κατάφερα να σηκωθώ στα γόνατα.
«Έτσι μπράβο», μου είπε. «Έλα τώρα να μου στεγνώσεις τα πόδια γιατί το νερό σχεδόν πάγωσε».

Πλησίασα, και αφού έτριψα καλά τις πατούσες και τα δάχτυλά του κάνοντας παράλληλα ένα απαλό μασάζ, έβγαλα τα πόδια του ένα-ένα και τα στέγνωσα καλά με την πετσέτα που είχα φέρει μαζί μου από πριν. Μετά, σηκώθηκα και πήγα την λεκάνη μαζί με την πετσέτα στο μπάνιο όπου τα ταχτοποίησα στην θέση τους.

Επέστρεψα στο σαλόνι αφού πρώτα έκανα μία στάση στο υπνοδωμάτιο για να πάρω καθαρές και ζεστές κάλτσες και τις παντόφλες του Αφέντη. Τον πλησίασα. Έκατσα στα γόνατα και του φόρεσα τις κάλτσες και τις παντόφλες. Ακούμπησε τα πόδια του απαλά στο πάτωμα. Γύρισα και είδα το ποτήρια στον δίσκο άδεια.

«Θα ήθελε ο Αφέντης άλλον καφέ, νερό ή κάτι άλλο;»
«Όχι μικρέ», απάντησε γλυκά. «Πείνασα. Βάλε να φάω».

Σηκώθηκα και πήγα στην κουζίνα. Έστρωσα το τραπέζι με το φαγητό. Του είχα κάνει αυτό που από το πρωί μου είχε ζητήσει: Μακαρονάκι κοφτό με κοτόπουλο και σαλάτα ρόκα, συνοδευόμενο από φέτα με ελαιόλαδο και ρίγανη. Ψωμί δεν έτρωγε με ζυμαρικά ποτέ. Έβαλα και το ποτήρι με το κρασάκι του, και όταν όλα ήταν έτοιμα, μπήκα πάλι στο σαλόνι όπου με μία βαθιά υπόκλιση του ανήγγειλα πως όλα ήταν έτοιμα.

Σηκώθηκε από τον καναπέ και ήρθε στην κουζίνα. Το ακολούθησα από κοντά και τον βοήθησα να κάτσει στην καρέκλα του. Αμέσως έκατσα στα γόνατα δίπλα του, έτοιμος να εκτελέσω την παραμικρή του εντολή. Έφαγε με όρεξη και με παίνεψε αρκετές φορές για το φαγητό, το οποίο όπως είπε, το πέτυχα πολύ καλά. Η καρδιά μου φτερούγισε από χαρά, βλέποντας τον Αφέντη τόσο ευχαριστημένο από τις υπηρεσίες μου. Κατά την διάρκεια του γεύματος με ρώτησε για την μέρα μου.

Του ανέφερα για την εργασία μου στην τράπεζα. Για την δύστροπη πελάτισσα που κράτησε το γκισέ μου απασχολημένο για πάνω από μία ώρα με ένα πρόβλημα που είχε με τις επιταγές της, και την αναίτια, όπως πίστευα, κατσάδα που έφαγα από τον κύριο Διευθυντή. Μετά του είπα που ήρθα σπίτι και μαγείρεψα το φαγητό. Μετά που πήγα στο γυμναστήριο για να γυμναστώ. Και τέλος για τις εργασίες οικοκυρικής που με είχε διατάξει. Λόγο του εύθυμου κλίματος τόλμησα να του αντιστρέψω την ερώτηση:

«Εσείς Αφέντη; Είχατε μία ευχάριστη ημέρα;»
«Εξαιρετική. Πολύ κουραστική βέβαια, αλλά η δουλειά έγινε κανονικά. Με παίδεψαν τα γνωστά ζώα βέβαια, αλλά δόξα τω Θεώ, όλα καλά πήγανε».

Ο Αφέντης εργαζότανε ως προϊστάμενος σε μία μεγάλη εταιρία με catering. Συνήθως περνούσε πολλές ώρες στο πόδι καταπονώντας την μέση και τα πόδια του. Για αυτό και το ποδόλουτρο ήταν καθημερινό και αδιάλειπτο τελετουργικό μετά την επιστροφή του στο σπίτι.

Όταν είδα πως είχε αδειάσει τα πιάτα, τον ρώτησα αν θα ήθελε και άλλη μερίδα ή κάτι άλλο. Απάντησε αρνητικά και σηκώθηκε για να πάει να κάτσει πάλι στο σαλόνι, αφήνοντάς με να συμμαζέψω το τραπέζι και να πλύνω τα πιάτα, αφού πρώτα έτρωγα και εγώ την μερίδα μου.

Ως σωστός δούλος όφειλα να περιμένω πάντα τον Αφέντη να φάει πρώτος. Ακόμη και όταν ερχότανε αργά στο σπίτι, μερικές φορές μετά τα μεσάνυχτα λόγο της εργασίας του, εγώ όφειλα να τον περιμένω νηστικός.

Αφού τελείωσα με τις εργασίες στην κουζίνα, επέστρεψα και πάλι στο σαλόνι. Είδα πως ο Αφέντης είχε γδυθεί και μείνει μόνο με τα εσώρουχα. Μάζεψα τα ρούχα του και τα πήρα στο μπάνιο στο καλάθι μαζί με τα υπόλοιπα άπλυτα. Πήγα πάλι στο υπνοδωμάτιο και γύρισα με το μπουρνούζι του που το πήρε πρόθυμα από τα χέρια μου και το φόρεσε. Ξάπλωσε πάλι στον καναπέ με το κεφάλι του να ξεκουράζεται στην παλάμη του και με το άλλο να κρατάει το τηλεκοντρόλ και να κάνει ζάπινγκ.

«Ο Αφέντης... ας μου επιτρέψει να του θυμίσω πως σήμερα έχει μία ταινία που του αρέσει στο...»
«Α, ναι!» ξαναφώναξε ενθουσιασμένος. «Σε μία ώρα», είπε κοιτάζοντας με πλάγιο βλέμμα το ρολόι στον τοίχο. «Καλά που μου το θύμησες».
«Παρακαλώ Αφέντη. Χαρά μου».

Με κοίταξε στα μάτια με ένα γλυκό χαμόγελο στα χείλη. Αμέσως έσκυψα το κεφάλι μου ως όφειλα.

«Ήσουν πράγματι καλό παιδί σήμερα;»
«Έκανα ό,τι με προστάξατε Αφέντη».
«Δεν έκανες κανένα λάθος, καμία παρατυπία;»
«Νομίζω πως όχι, Αφέντη».
«Κρίμα», είπε. «Νομίζω πως ένα χέρι ξύλο θα σου άναβε λίγο τα αίματα».
«Η επιθυμία του Αφέντη είναι διαταγή», είπα καθώς υποκλίθηκα ελαφρώς.
«Γύρνα!» μου είπε με σοβαρό τόνο στην φωνή του.

Δεν χρειάστηκα δεύτερη κουβέντα. Αμέσως γύρισα και τούρλωσα τον κώλο μου ψηλά, να τον έχει ακριβώς μπροστά του. Τέντωσε το χέρι του και χάιδεψε τα κωλομέρια μου πάνω από το δερμάτινο εσώρουχο.

«Αχ... Αυτό το κωλαράκι σου με τρελαίνει...»
«Σας ανήκει Αφέντη», απάντησα υποταγμένα. «Παρακαλώ χρησιμοποιήστε όπως σας αρέσει».
«Και φυσικά αυτό θα κάνω μικρέ», είπε γεμάτος σιγουριά.

Γράπωσε με τα δυο του χέρια το εσώρουχο και το κατέβασε με ένα απότομο τίναγμα στα γόνατα. Χάιδεψε τα γυμνωμένα κωλομάγουλα, σφίγγοντας τα δυνατά με τα μεγάλα χέρια του, σε σημείο που να τρίζω τα δόντια μου για να καταπνίξω τα βογκητά του πόνου.

Σήκωσε το χέρι του ψηλά και μου άστραψε το πρώτο σκαμπίλι. Μετά ακολούθησε και άλλο, και άλλο, και άλλο. Στην αρχή απαλά, αλλά όσο περνούσε η ώρα βαρούσε όλο και πιο δυνατά. Σύντομα ο πόνος έγινε οξύς και έσφιγγά με δύναμη το σαγόνι μου, που παρόλη την προσπάθεια, δεν κατάφερναν να κρατήσουν τους λαρυγκισμούς μου, ενώ από τα μάτια μου μερικά δάκρυα είχαν δραπετεύσει και έτρεχαν από τα μάγουλα.

Μετά από περίπου δέκα λεπτά ο Αφέντης σταμάτησε. Χάιδεψε απαλά τα κατακόκκινα κωλομάγουλα.

«Πω, πω...» είπε με ικανοποίηση. «Καίνε βλέπω». Και συνέχισε να τα χαϊδεύει. «Ξέρεις τι θέλω να το κάνω τώρα αυτό το κωλαράκι;» με ρώτησε μέσα από τα δόντια.
«Όχι Αφέντη», απάντησα ψέματα. Γνώριζα καλά τι ήθελε. «Ο κώλος μου σας ανήκει. Παρακαλώ χρησιμοποιήστε τον όπως θέλετε».
«Αχ!! Καυλάκι μου!» φώναξε με την βαθιά μπάσα φωνή που τον χαρακτήριζε, ιδίως όταν ήταν ερεθισμένος. «Να ξερες πόσο σε καμαρώνω! Είσαι τέλεια εκπαιδευμένος, όπως ακριβώς πρέπει».
«Σας ευχαριστώ Αφέντη», απάντησα μην μπορώντας να κρύψω την χαρά μου για αυτήν την φιλοφρόνηση. «Ό,τι είμαι το χρωστάω σε σας Αφέντη. Εσείς είστε ο άνθρωπος που με επιμονή και κόπο ανέχθηκε την απειρία μου και ασχολήθηκε μαζί μου τόσο εντατικά. Σας είμαι αιώνια υπόχρεος Αφέντη».
«Ναι... Αλλά ήξερα πως δεν θα μ’ απογοήτευες μικρέ... Σε έκοψα από την πρώτη μέρα πως θα είσαι σκληρό καρύδι. Όχι σαν κάτι άλλα αγοράκια».
Δεν απάντησα αλλά καύλωνα από περηφάνια για τα λόγια του Αφέντη.
«Ξέρεις καλά τι θέλω μικρέ! Έτσι δεν είναι;»
«Μαντεύω Αφέντη, αλλά δεν τολμώ να εκφράσω την γνώμη σας. Είμαι ανάξιος για κάτι τέτοιο».
Τράβηξε απότομα τα μαλλιά μου, αναγκάζοντας με να τεντώσω τον λαιμό μου και μου ψιθύρισε κοντά στο αυτί: «Θα το δούμε μικρέ...»

Ελευθέρωσε το κεφάλι μου και με έσπρωξε μπροστά. Κατέβηκε από τον καναπέ, και αφού τράβηξε και έβγαλε με σύντομες κινήσεις το εσώρουχο μου, μου άνοιξε τα πόδια και ήρθε κολλητά από πίσω μου. Ένιωθα τον φουσκωμένο καβάλο από το άσπρο μποξεράκι του να τρίβεται στην σχισμή του πισινού μου.

«Θα σου τον καρφώσω όλο μέσα μικρέ», γρύλισε σχεδόν μέσα από τα σφιγμένα του δόντια. «Θα σου τον καρφώσω όλο μέσα, και μάλιστα χωρίς λιπαντικό. Αλλά επειδή ήσουν καλό παιδί θα σου βάλω λίγο σάλιο να ανοίξεις πρώτα».

Χωρίς δεύτερη κουβέντα άρχισε να φτύνει πάνω στον πρωκτό μου και να μου βάζει δάχτυλο. Σύντομα τα δάχτυλα έγιναν δύο, και όταν έφτασε στο τρίτο, βγήκανε από μέσα μου αφήνοντάς με ορθάνοιχτο να περιμένω.

Τον άκουσα να κατεβάζει το εσώρουχό του. Με την φαντασία μου, είδα το τεράστιο πέος του να στέκεται περήφανο ψηλά, έτοιμο να βρει θαλπωρή στην ζεστή τρυπούλα μου.

Βάρεσε μερικά πουτσοσκαμπίλα στα κωλομάγουλα παρατείνοντας βασανιστικά την προσμονή μου.

«Έτοιμος;» ρώτησε καθώς ακουμπούσε τον πρησμένο πουτσοκέφαλο στον σφικτήρα μου.
«Για σας, πάντα έτοιμος Αφέντη».
«Ε, τότε... Πάρτον!!!» φώναξε, και πίεσε το πέος του μέσα μου με όλο του το βάρος.

Για μια στιγμή τα χέρια μου λύγισαν από το βάρος του κορμιού του και τα χείλη μου «φίλησαν» το πάτωμα. Άνοιξα διάπλατα το στόμα μου και έβγαλα έναν κλαψιάρικο αναστεναγμό, καθώς προσπαθούσα να καταπνίξω ένα ουρλιαχτό. Ο πόνος ήταν δυνατός. Το μεγάλο και χοντρό πέος του Αφέντη, σε συνδυασμό με το τσούξιμο λόγω της απουσίας εφαρμογής κάποιου λιπαντικού, μου προκάλεσαν δυνατό αίσθημα δυσφορίας, προκαλώντας ταυτόχρονα την βίαιη και ακανόνιστη συστολή του σφικτήρα μου. Ακριβώς αυτός ήταν και ο σκοπός του Αφέντη, μιας και αυτές οι συσπάσεις είναι που τον διεγείρανε τόσο πολύ.

«Έτσι!» αναφώναξε. «Να σ’ ακούω να σκούζεις μικρέ! Για να ξέρεις ποιος είναι ο γαμιάς σου!»

Σύντομα, χάρις στις ρυθμικές κινήσεις του Αφέντη, ο πόνος υποχώρησε κάπως, ενώ το τσούξιμο παρέμενε σε ανεκτά επίπεδα. Πού και που ο Αφέντης τέντωνε το σώμα και με το χέρι του βαρούσε δυνατά σκαμπίλια στα κωλομέρια.

Σύντομα ένοιωσα τον ρυθμό του να επιταχύνεται και κατάλαβα πως η ώρα για να τελειώσει ήταν κοντά. Πράγματι, λίγα λεπτά αργότερα ένοιωσα τα στιβαρά του χέρια να σφίγγουν με δύναμη τους άνω γοφούς μου, κολλώντας το σώμα μου πάνω στο δικό του, και με ρυθμικές παλινδρομήσεις συνοδευόμενες από δυνατά αγκομαχητά, έχυσε το υπερπολύτιμο σπέρμα του μέσα μου.

Μετά τον τελευταίο σπασμό της λεκάνης του, παρέμεινε για λίγο μέσα μου στην στάση μου είχαμε, ώσπου το πέος του μαλακώσει και χάσει εντελώς την στύση του. Τελικά, τραβήχτηκε και βγήκε από μέσα μου. Αφέθηκα και κατέρρευσα στο πάτωμα προσπαθώντας να βρω την αναπνοή μου. Γλιστρούσα στα κρύα πλακάκια καθώς το σώμα μου είχε μουσκέψει από τον ίδρωτα.

Άκουσα τον Αφέντη πίσω μου να αρπάζει μερικά χαρτομάντιλα από την κούτα που βρισκότανε στο τραπεζάκι δίπλα στον καναπέ και να σκουπίζει το πέος του. Όταν τέλειωσε, τα πέταξε κάτω, σήκωσε το εσώρουχό του, ταχτοποίησε το φανελάκι του μέσα από το λάστιχο και άραξε αναπαυτικά στον καναπέ.

Μάλλον θα πρέπει να κοίταξε την ώρα γιατί μου είπε: «Ωραία περάσαμε. Και πάνω στην ώρα. Σε κάνα δεκάλεπτο αρχίζει το έργο. Καθάρισε δω πέρα, και τον εαυτό σου, και έλα ν’ αράξουμε».

Βρήκα το κουράγιο να σηκωθώ όρθιος, νιώθοντας ταυτόχρονα τον πρωκτό μου να στέλνει σουβλιές πόνου στον εγκέφαλό μου. Αυτός ο πόνος με ερέθιζε με αποτέλεσμα το πέος μου να εξακολουθεί να είναι σκληρό.

Όταν ο Αφέντης το παρατήρησε αυτό είπε: «Χμ... Δεν ξεκαύλωσες ε; Πόσες μέρες έχεις να χύσεις μικρέ;»
«Εννέα μέρες Αφέντη», απάντησα.

Μετρούσα την κάθε ημέρα. Εγώ ήξερα το πόσο υπέφερα. Αλλά ως γνωστόν, το πέος, μαζί με το υπόλοιπο σώμα, ανήκει στον Αφέντη και όχι σε εμένα. Αυτός μόνο αποφασίζει το πότε μπορώ να αυνανιστώ και να εκσπερματώσω.

«Τόσο πολύ ε; Χμ... Καλά. Σου επιτρέπω να αυνανιστής, εδώ, μπροστά μου. Θέλω να σε δω να χύνεις το φορτίο σου. Και θέλω να προσπαθήσεις να πετύχεις το πρόσωπό σου, και κυρίως το στόμα σου».

Χαρούμενος που ο Αφέντης επιτέλους μου έδινε άδεια να αυνανιστώ, ξάπλωσα στο πάτωμα ανάσκελα με τα σκέλια μου προς το μέρος του, γράπωσα το πέος μου και άρχισα να αυνανίζομαι.

Ο οργασμός μου ήρθε με την υπερταχεία. Σε λιγότερο από ένα λεπτό ανασήκωνα με σπασμωδικές κινήσεις την λεκάνη μου, εκτοξεύοντας έναν πίδακα λευκής κρέμας επάνω μου. Το περισσότερο έπεσε κοντά στο πιγούνι και στο στέρνο μου, αλλά λίγο κατάφερε να φτάσει μέχρι το στόμα. Η γωνία που κράταγα το πέος μου καθώς έχυνα δεν ήτανε η σωστή.

«Βλέπω πολύ πράγμα πήγε χαμένο... Με στεναχώρησες μικρέ», είπε ο αφέντης. Η καρδιά μου σφίχτηκε από στεναχώρια. Κρίμα, σκέφτηκα, και ήτανε μια τόσο υπέροχη ημέρα. Κρίμα που απογοήτευσα τον Αφέντη στο τέλος. «Δεν πειράζει όμως... Θα σε συγχωρήσω για σήμερα γιατί ήσουν καλό παιδί και ευχαρίστησες τον Αφέντη σου. Σκούπισε τα χύσια με τα χέρια σου και φάτα όλα. Μετά συμμάζεψε και έλα να κάτσουμε να δούμε την ταινία. Άιντε! Τώρα!»

«Με λαιμαργία σκούπισα και κατάπια κάθε σταγόνα του σπέρματός μου. Όταν σιγουρεύτηκα πως ήμουν καθαρός, σηκώθηκα και καθάρισα τα πεταμένα χαρτομάντιλα. Πήγα πήρα την βιλέντα και καθάρισα το μέρος από τον ιδρώτα, και αφού ξαναφόρεσα το εσώρουχό μου, πλησίασα και έκατσα στα γόνατα στο πάτωμα.

«Γύρνα», με πρόσταξε.

Γύρισα και τον κοίταξα στο πρόσωπο. Με κοιτούσε τρυφερά. Μετά είδα το χέρι του που χτυπούσε απαλά με την παλάμη του τον καναπέ. Μου έκανε νόημα να σηκωθώ και να κάτσω δίπλα του. Το έκανα νιώθοντας την καρδιά μου να φτερουγίζει από χαρά.

Μόλις έκατσα άπλωσε το χέρι του, και καθώς ξάπλωνε ανάσκελα με ανάγκαζε να ξαπλώσω ανάσκελα πάνω του. Ταχτοποίησε το κεφάλι του στο μπράτσο του καναπέ καθώς εγώ βόλευα το κεφάλι μου πάνω στο στέρνο του. Μου χάιδεψε τα μαλλιά. Πόσο το λάτρευα αυτό!

Πήρα μία βαθιά αναπνοή που την αφίσα να βγει αργά, μακρόσυρτα.

«Και τώρα ας απολαύσουμε το έργο», είπε, καθώς τέντωνε το χέρι του ανεβάζοντας τον ήχο με το τηλεκοντρόλ. Η ταινία άρχιζε και ήδη έπαιζαν οι τίτλοι...

...έγραψε ο ταπεινός δούλος Faunlet

6. Συνέντευξη με έναν slave...

2009-01-14T02:28:00.004+02:00

Ο αγαπητός και εκπληκτικός blogger Pisoglendis, μου πήρε συνέντευξη και την δημοσίευσε στο blog του με τον τίτλο: «Συνέντευξή με έναν slave».

Τον ευχαριστώ για την τιμή και εύχομαι μέσα από τις λίγες αυτές κουβέντες που ανταλλάξαμε να ξεκαθαρίστηκαν κάποια πράγματα σχετικά με το BDSM. Μην διστάσετε να αφήσετε εκεί τα σχόλια ή τις ερωτήσεις σας.

...έγραψε ο ταπεινός δούλος Faunlet

5. Εκπαιδεύοντας... [μέρος 2o]

2009-01-11T05:06:00.004+02:00

[Δημοσιεύω την συνέχεια της ιστορίας που μου έστειλε ο "dimitris27", ένας αναγνώστης του blog μου, η οποία περιγράφει την αρχή της εκπαίδευσης ενός slave. Μου άρεσε πολύ κι εύχομαι να σας αρέσει και σε σας. Αφήστε τα σχόλιά σας και πείτε στον φίλο "dimitris27" την γνώμη σας]

Φίλε Αλέξανδρε,
Αυτή είναι η συνέχεια της ιστορίας για το πώς ξεκίνησε μια σχέση μεταξύ ενός Μaster και ενός slave. Είναι το δεύτερο μέρος. Θα έχει και συνέχεια. Εύχομαι να σου αρέσει.

Είχαν πέρασαν δύο βδομάδες και ακόμη δεν είχα ακούσει νέα από τον σκλάβο μου. Έχει χιονίσει και ο καιρός περνάει δύσκολα στο μέρος που είμαι. Μόλις τελείωσα την δουλεία μου και γύρισα σπίτι κουρασμένος. Είπα να φάω κάτι και μετά, αφού ελέγξω τα email μου, να την πέσω λιγάκι. Και εκεί που έλεγχα τα εισερχόμενα, είδα το γνωστό όνομα του δούλου μου. Μου έλεγε τι είχε γίνει και δεν είχε επικοινωνήσει μαζί μου τόσο καρό. Μου ζητούσε συγνώμη, και ότι ήθελε να συναντηθούμε για να αναθερμάνουμε αυτό που ξεκινήσαμε. Έτσι του έστειλα μήνυμα πως για να τον συγχωρέσω θα έπρεπε να το αξίζει. Κανονίσαμε να έρθει στην πόλη και να βρεθούμε το ίδιο βράδυ σε μια καφετέρια. Θα πήγαινε πρώτος για να με περιμένει και δεν θα έφευγε όσο και αν αργούσα. Αν έφευγε δεν θα με ξανάβλεπε.

Έτσι, έκανα μπάνιο, ξυρίστηκα και περίμενα να έρθει h ώρα. Κατά τις οκτώμισι ξεκίνησα για την καφετέρια, και ενώ πέρασε μια ώρα από την κανονική ώρα που είχαμε κανονίσει, τον βρήκα να περιμένει στο τραπέζι χωρίς να πίνει κάτι. Τα είπαμε, και μετά από μια ώρα περίπου, ξεκινήσαμε για το σπίτι μου. Πρώτος πήγαινα εγώ και ακολουθούσε από πίσω, πιστός σαν σκυλάκι, χωρίς να βγάλει κιχ. Άνοιξα την πόρτα και του είπα να περιμένει στην πόρτα χωρίς να κουνηθεί, αλλιώς θα υπήρχε τιμωρία. Μόλις τελείωσα με αυτό που είχα να κάνω, τον φώναξα μέσα στο μπάνιο για επιθεώρηση, να δω πόσο έτοιμος και καθαρός είναι. Έτσι, ενώ έκανα έλεγχο, εντόπισα, σε ελάχιστο βαθμό, ότι δεν ήταν έτοιμος και τον άρπαξα από τα μαλλιά και τον έβαλα μέσα στην μπανιέρα, άνοιξα το ζεστό νερό να τρέχει και του έβαλα το λάστιχο μέσα του, με πίεση, και του έκανα ένα καλό κλύσμα. Του είπα πως αν δεν καθαρίσει εντελώς, θα τον διώξω με τις κλωτσιές από το σπίτι.

Μόλις καθάρισε εντελώς, του είπα να σκουπιστεί και να έρθει μέσα στο δωμάτιο στα τέσσερα. Εν τω μεταξύ, εγώ πήγα στο δωμάτιο και περίμενα να έρθει ο άχρηστος σκλάβος μου για να με περιποιηθεί. Εντός δύο λεπτών, εμφανίστηκε στην πόρτα του δωματίου μου σαν καλό σκυλάκι, με το λουράκι του στο στόμα έτοιμο για την υποταγή του. Του ζήτησα να έρθει κοντά μου και να μου γλύψει τα πόδια μου και να περιποιηθεί τα δαχτυλάκια των ποδιών μου ένα-ένα. Έτσι και έκανε. Ήρθε κοντά μου και άρχισε να γλύφει το πόδι και τα δάχτυλα ένα-ένα. Μόλις πήγε να αρχίσει να γλύφει το άλλο πόδι, ένιωσε ένα χέρι να του τραβάει τα μαλλιά δυνατά.

«Σου Είπα να σταματήσεις από το πρώτο πόδι και πήγες στο άλλο άχρηστε σκλάβε;» Συνέχισε να γλύφει το πρώτο πόδι και μόλις είδα ότι ήταν εντάξει του είπα να αρχίσει και το άλλο.

Μόλις τελείωσε, του είπα να κάτσει σαν σκυλάκι στα πίσω πόδια του και να ανοίξει το στόμα του. Έτσι και έκανε. Μόλις το άνοιξε, του έβαλα το εσώρουχο μου και μετά του έβαλα και ταινία γύρω-γύρω, φιμώνοντάς τον. Στην συνέχεια, του έδεσα τα χέρια πίσω από τις πλάτες και τον οδήγησα στο κρεβάτι, όπου και τον έδεσα γονατιστό στο πάτωμα και τα χέρια από την απέναντι πλευρά του κρεβατιού. Του έδεσα τα αρχίδια με το ειδικό cock ring και από εκεί του κρέμασα δύο βαρίδια. Κάτι δεν μου πήγαινε καλά πάνω του. Ναι, όντως, το κωλαράκι του είχε το φυσικό του χρώμα και κάτι έπρεπε να γίνει γι αυτό. Έτσι έλαβε δράση το χέρι μου και, χτύπημα με το χτύπημα, του έκανα το κωλαράκι κατακόκκινο, και έτσι έπαιρνε το χρώμα που ήθελα να έχει.

Καθώς ήταν γονατιστός, πήρα τον δονητή και του έβαλα λίγο λιπαντικό. Τον ρώτησα αν είναι έτοιμος να νιώσει κάτι δυνατό και του έχωσα τον δονητή μέσα του, τέρμα, όσο πάει. Έβγαλε μια δυνατή κραυγή, όσο μπορούσε να βγάλει δηλαδή με το βρακί μου στο στόμα του. Του τον έχωσα δυνατά και τον έπαιζα γρήγορα και δυνατά μέσα του. Μόλις ένιωσα ότι ήταν έτοιμος για τον πιο μεγάλο δονητή, έβγαλα αυτόν που είχε μέσα, και αμέσως του έβαλα έναν πιο μεγάλο. Τον έβλεπα να λιώνει από πόνο και από καύλα, και τον έχωνα πιο δυνατά μέσα του. Μόλις τέλειωσα με τους δονητές, τον άφησα εκεί δεμένο και του είπα πως κάνω ένα διάλειμμα για κάνα εικοσάλεπτο και ότι θα επιστρέψω.

Μόλις επέστρεψα, του είπα ότι θα του δώσω ένα δωράκι, επειδή μέχρι τώρα ήταν πολύ καλό και υπάκουο σκλαβάκι. Του έβγαλα την ταινία και το σώβρακο και του είπα να κλείσει τα μάτια του και να ανοίξει το στόμα του. Του έβαλα τον πούτσο μου μέσα στο στόμα του και του είπα να με γλείψει όσο πιο καλά μπορεί, και αλίμονο αν νιώσω ένα δόντι του πάνω του. Εκεί που με έγλυφε, του είχα μια έκπληξη. Άρχισα να τον κατουράω, κατευθείαν μέσα στο λαρύγγι του. Μόλις το ένιωσε αυτό, πήγε να τον βγάλει έξω. Του είπα, με ύφος, να μην τολμήσει και τον βγάλει έξω από το στόμα του, ούτε να πετάξει έξω από αυτό το πολύτιμο κάτουρό μου, αλλιώς, αλίμονό του! Έτσι και έκανε. Τα ήπιε όλα μέχρι την τελευταία σταγόνα. Με έγλειψε για περίπου τριάντα λεπτά, μέχρι που έχυσα το πολύτιμο σπέρμα μου στο στόμα του και τα κατάπιε όλα. Του είπα ότι το βράδυ θα το περάσει μαζί μου και ότι θα κοιμηθεί στο πάτωμα, δίπλα στο κρεβάτι μου, σαν καλό σκυλάκι που ήταν...

(συνεχίζεται)

dimitris27

4. Εκπαιδεύοντας... [μέρος 1o]

2009-01-10T02:25:00.006+02:00

[Με μεγάλη μου χαρά, δημοσιεύω την πρώτη ιστορία που μου έστειλε ένας αναγνώστης του blog μου, η οποία περιγράφει την αρχή της εκπαίδευσης ενός slave. Μου άρεσε πολύ κι εύχομαι να σας αρέσει και σε σας. Αφήστε τα σχόλιά σας και πείτε στον φίλο "dimitris27" την γνώμη σας.]

Φίλε Αλέξανδρε,
Αυτή είναι μια ιστορία για το πώς ξεκίνησε μια σχέση μεταξύ ενός Μaster και ενός slave. Είναι το πρώτο μέρος, και θα έχει και συνέχεια. Εύχομαι να σου αρέσει.

Ονομάζομαι Δημήτρης και είμαι είκοσι επτά ετών. Επειδή τα απογεύματα δεν έχω και πολλά πράγματα να ασχοληθώ, κάθομαι και ασχολούμαι με τον υπολογιστή μου και σερφάρω σε κανάλια πονηρού περιεχομένου. Μπαίνω σε chat-rooms και ψάχνομαι. Έχω βρεθεί με άτομα από τα rooms αυτά, είτε για καφέ, είτε για γνωριμίες και κάτι σεξουαλικό. Βασικά, για να πω την αμαρτία μου, έχω και μια άλλη πλευρά στην σεξουαλική μου ζωή. Αυτή η πλευρά λέγεται bizarre ή kinky.

Στην kinky πλευρά, με ενδιαφέρει το bondage, S/M και το Master-slave relationship. Έτσι, μετά από πολύ ψάξιμο, γνώρισα ένα άτομο από άλλη πόλη της Ελλάδος. Να διευκρινίσω κάτι, σε αυτό το παιχνίδι είμαι πάντα ο Master. Έτσι, μετά από λίγο καιρό που μιλούσαμε, αποφασίσαμε να βρεθούμε. Κανονίσαμε να βρεθούμε στο σπίτι μου. Στο σπίτι μου έχω διαμορφώσει ένα δωμάτιο σε ειδικό χώρο για τέτοιου είδους παιχνίδια. Πριν την συνάντηση, του έδωσα μερικές οδηγίες για το πώς και πότε να έρθει. Του είπα να βάλει μπλουτζίν, μπλούζα, όχι εσώρουχο, άσπρες κάλτσες και σπορτέξ παπούτσια.

Την επόμενη μέρα, και καθώς ετοίμαζα το δωμάτιο για το session, χτύπησε το κουδούνι. Πήγα στην πόρτα και εκείνος με περίμενε στο σκαλάκι στα γόνατα όπως του είχα πει. Του άνοιξα την πόρτα και του είπα να απλώσει τα χέρια του. Το έκανε και του έβαλα χειροπέδες στα χέρια και του έδωσα να κρατάει ένα κολάρο στα χέρια του. Μετά του είπα να έρθει μέσα, στα γόνατα, μέχρι το δωμάτιό μου. Εκείνος υπάκουσε και άρχισε να με ακολουθεί στα γόνατα του μέχρι το δωμάτιό. Εγώ ξάπλωσα στο κρεβάτι και περίμενα.

Εκείνος περίμενε να του φορέσω το κολάρο, εγώ του είπα ότι θα του κάνω πρώτα μια επιθεώρηση να δω αν φοράει ό,τι του είχα υποδείξει. Του είπα να ξεκουμπώσει το παντελόνι και εκείνος το έκανε. Δεν φορούσε εσώρουχο. Μετά του ζήτησα να μου δείξει τις κάλτσες του, αλλά αντίκρισα κάτι που με δυσαρέστησε. Δεν φορούσε άσπρες κάλτσες. Του ζήτησα εξηγήσεις. Μου είπε ότι δεν βρήκε.

«Και είναι αυτή δικαιολογία άχρηστε δούλε;» τον ρώτησα νευριασμένος. «Μόλις κέρδισες είκοσι χτυπήματα με το μαστίγιο ανάξιε δούλε,» του είπα.

Στην συνέχεια του ζήτησα να σηκωθεί και να πάει στην άλλη άκρη του δωματίου. Εγώ κάθισα στο κρεβάτι και του ζήτησα να μου κάνει στριπ-τιζ. Χωρίς μουσική. Αν εμένα ευχαριστημένος, δεν θα τον τιμωρούσα. Εκείνος ξεκίνησε και άρχισε να βγάζει τα ρούχα του ένα-ένα χορεύοντας. Όταν τα έβγαλε όλα, του είπα να έρθει σε μένα, γονατιστός, μπροστά μου, και να μου ξεκουμπώσει το φερμουάρ του παντελονιού μου με τα δόντια του μέσα σε τρία λεπτά. Αν δεν το έκανε, θα κέρδιζε τρία λεπτά τιμωρία ορθοστασίας, με γυρισμένη την πλάτη στον τοίχο, με το ένα πόδι στον αέρα και τα χέρια πίσω από το κεφάλι.

Έτσι άρχισε με τα δόντια του να προσπαθεί να ξεκουμπώσει το φερμουάρ μου. πέρασαν 3 λεπτά και δεν κατάφερε να το πιάσει καν με τα δόντια. Μόλις του είπα την λήξη του χρόνου, εκείνος πήγε στον τοίχο και πήρε την στάση που του υπέδειξα.

Μετά τα τρία λεπτά τον διέταξα να έρθει προς το μέρος μου. Τον είπα να κάτσει όρθιος και με τα πόδια του ανοιχτά. Πήρα ένα σχοινάκι και έδεσα τα αρχίδια του με αυτό και το αφίσα να κρέμεται. Μετά, πήρα ένα βαρίδιο γυμναστικής του ενός κιλού και το έδεσα στην άκρη του σχοινιού που κρεμότανε κάτω. Του είπα να κάτσει ακίνητος έτσι για λίγο. Αφού είδα ότι άντεχε, και έπαιρνε και άλλο, του πρόσθεσα ακόμη ένα του ενός κιλού. Μετά πήγα από πίσω του και πήρα το cane και του είπα να σκύψει λίγο προς τα μπρος χωρίς να κουνηθεί. Του είπα ότι θα ξεκινήσουμε σιγά-σιγά, με λίγα χτυπήματα, και ότι έπρεπε να μετράει δυνατά και καθαρά. Έτσι ξεκίνησε.

«Ένα. Δύο, τρία, τέσσερα, πέντε,» κτλ. Και ενώ μετρούσε, ξαφνικά διέκοψε την αρίθμηση και έβγαλε ένα ουρλιαχτό πόνου, επειδή τον πόνεσαν τα βαρίδια. Και όπως είναι κατανοητό, έπρεπε να αρχίσει το μέτρημα πάλι από την αρχή. Έτσι, μετά από τρεις προσπάθειες, κατάφερε να μετρήσει έως το δέκα. Μόλις τελείωσε, του είπα ότι τα πρωτάκια μετράνε πιο καλά και πιο γρήγορα από αυτόν.

Του ζήτησα να γυρίσει προς το μέρος μου και να γονατίσει μπροστά στον πούτσο μου. Του ζήτησα να με γλύψει, αλλά χωρίς να ακουμπήσει τα δόντια του επάνω στον πούτσο μου. Μόλις ένιωθα ότι ακουμπάνε επάνω μου τα δόντια του, έτρωγε μια δυνατή σφαλιάρα στο πρόσωπο. Αν το ξανάκανε, του χτυπούσα τα αρχίδια με την γροθιά μου.

Στην συνέχεια, τον ξάπλωσα στο κρεβάτι που είχα στο δωμάτιο και τον έδεσα μπρούμυτα με τα ποδιά και τα χέρια ανοιχτά, σαν «Χ». Του έδεσα το στόμα και τα μάτια, και στην συνεχεία πήρα τα dildos. Του έβαλα αρκετό λιπαντικό και μετά, σιγά-σιγά, άρχισα να του βάζω τον πιο μικρό, για λίγο, μέχρι να αρχίσει να χαλαρώνει. Μετά από είκοσι λεπτά, πήρε και τον μεγαλύτερο από όλους.

Πήρα μια πιο βαριά και μεγάλη βέργα από ξύλο, και του είπα ότι αρχίζει το heavy play με αυτό. Θα έφευγε με πολλά σημάδια στον κώλο του και αρκετές μελανιές. Έτσι άρχισα να χτυπάω αργά και σιγά, και όσο περνούσε η ώρα ανέβαινε ο ρυθμός. Μέτρησε περίπου ογδόντα χτυπήματα, μετά, χάσαμε τον λογαριασμό. Εγώ όμως μέτρησα περίπου είκοσι σημάδια που φαινόντουσαν έντονα, και τα οποία θα γινότανε μελανιές μετά από λίγες ώρες.

Μετά έδεσα τα ποδιά του ώστε να είναι ψηλά στον αέρα, με τις πατούσες του στο πρόσωπο μου, να τις βλέπω και να καυλώνω, έτοιμες για την τιμωρία. Του άρεσε, λέει, αυτό με τα ποδιά και ότι άντεχε πολύ από αυτό. Μπορώ να πω έφαγε περισσότερο ξύλο στα ποδιά παρά στον κώλο. Δεν μπορούσε να περπατήσει για τέσσερις μέρες μετά από αυτό, μου είπε αργότερα. Αυτό ήταν το πρώτο δυνατό session με ξύλο στον κώλο και στα ποδιά.

Σε αλλά sessions κάναμε πασάλειμμα με κερί σε όλο το σώμα, ειδικά στις ρώγες. Μανταλάκια, ξύλο με ξυλάκια από bamboo και βαράκια στις ρώγες. Αυτό που με άρεσε πολύ, ήταν όταν τον τύλιξα ολόκληρο με ειδική, διαφανή μεμβράνη περιτυλίγματος, και άφησα μόνο τον πούτσο του ελεύθερο στα χέρια μου και στις ορέξεις μου. Του έβαλα sounds στην ουρήθρα, μέχρι να πάει όλο μέσα. Του έριξα κερί στο κεφαλάκι του πούτσο και στον κορμό. Τον έκανα να χύσει δύο φορές και τον κράτησα καυλωμένο για πολλή ώρα ακόμα.

Μετά δοκιμάσαμε το breath play. Αν και το φοβάμαι αυτό, ήθελε πολύ να το δοκιμάσει. Έτσι το κάναμε και αυτό αλλά όχι για πολύ ώρα. Του έκλεινα το στόμα και την μύτη με τα χέρια μου για λίγα δευτερόλεπτα μέχρι να καταλάβω ότι δεν αντέχει άλλο. Μπορώ να πω ότι το βρήκα αρκετά ερεθιστικό όταν τον είδα εντελώς ανήμπορο να αντισταθεί.

Στο τέλος του είπα πως θέλω να με κάνει να χύσω μέσα σε δέκα λεπτά. Αν δεν τα κατάφερνε, δεν θα του έβαζα το κολάρο. Το κολάρο σήμαινε πολλά για μένα και έπρεπε να περάσει όλες τις δοκιμασίες για να δικαιούται να το φορέσει ως επίσημος δούλος μου, αλλιώς, την επόμενη φορά... Και θα περνούσε τα ίδια από την αρχή. Μέχρι να τα καταφέρει. Δυστυχώς δεν τα κατάφερε, και δεν έγινε η τελετή. Ανυπομονώ όμως να του επαναλάβω τις τιμωρίες και πάλι.

(συνεχίζεται)

dimitris27

3. Ο Καλός Σκλάβος

2009-01-08T04:59:00.007+02:00

Έβαλα το κλειδί στην πόρτα και την άνοιξα. Γύρισα το βλέμμα μου προς τα κάτω και τον είδα να κάθεται στο πάτωμα, στα γόνατα, όπως έπρεπε να είναι. Κρατάει στα δυο του χέρια το δερμάτινο κολάρο με την αλυσίδα. Το κρατούσε όπως κρατάνε το σπαθί οι βασιλιάδες που το εμπιστεύονται σε κάποιον άξιο διάδοχο ή στρατηγό. Έκλεισα την πόρτα για να μην μας πάρει κάνα μάτι και άναψα τα κυρίως φώτα. Μόλις τον πλησίασα, σήκωσε τα δυο του χέρια ψιλότερα για να με διευκολύνει να πάρω το κολάρο. Το πήρα στα χέρια μου. Αμέσως σήκωσε το πρόσωπό του ψηλά με τα μάτια κλειστά για να μην αντικρίσει το, ιερό για αυτόν, πρόσωπό μου, και τέντωσε τον λαιμό του. Του το φόρεσα και το κούμπωσα. Όταν τέλειωσε η σύντομη αυτή τελετή υποταγής, έκατσε στα τέσσερα και περίμενε τις εντολές μου.

Τράβηξα ελαφρά την αλυσίδα και κατευθύνθηκα προς το συνηθισμένο μου μέρος στον καναπέ. Μόλις έκατσα, πλησίασε και μου έγλυψε με την γλώσσα τα δάχτυλα του χεριού μου, σήμα πως ήθελε να πάρει τον λόγο. Του το επέτρεψα.

«Επιτρέψτε στον σκλάβο σας, Αφέντη, να εκφράσει την χαρά του που του κάνατε και σήμερα την τιμή να τον επισκεφθείτε για να σας υπηρετήσει. Θέλετε να αρχίσω με τα τυπικά, Αφέντη;»

Του έδωσα την άδεια κι αμέσως άρχισε την γνωστή ρουτίνα. Μου έλυσε κι έβγαλε τα παπούτσια, έβγαλε τις κάλτσες, το σακάκι και το πουκάμισό μου και τα άφησε με προσοχή στην άκρη. Κατόπιν έπιασε της πατούσες μου και μία-μία άρχισε να τις μαλάζει. Δεν κρατιόμουνα. Βόγκηξα από την ηδονή. Ταυτόχρονα, ένοιωσα τον πούτσο μου να αναθαρρεύει κάτω από το παντελόνι μου. Τα πόδια μου, φαίνεται, πως είναι συνδεδεμένα με το πέος μου, και η χαρά του ενός μέλους ανακλάτε στο άλλο.

«Ο κύριος απολαμβάνει το μασάζ των ποδιών του;» ρώτησε το βλαμμένο κάνοντας το μεγάλο λάθος.

Με ταχύτητα γαζέλας ανασήκωσα τον κορμό μου, χάρη στους γυμνασμένους μου κοιλιακούς, που τόσο λάτρευε το δουλικό, και του άστραψα ένα γερό χαστούκι που τον έκανε να χάσει την ισορροπία του και να πέσει στο πλάι, παρότι καθότανε οκλαδόν.

«Αν τολμήσεις να ξαναμιλήσεις χωρίς πρώτα να πάρεις την άδειά μου, μα τον Θεό, θα σε σαπίσω στο ξύλο, σκουπίδι!» του γάβγισα με δύναμη. Έμεινε κάτω, πεσμένος, χωρίς να τολμήσει να στρέψει το βλέμμα του επάνω μου. «Λοιπόν; Τι περιμένεις; Να σου χαϊδέψει η μαμά το μάγουλο και να σου δώσει φέτα με Μερέντα για να περάσει ο πόνος;» συνέχισα με άγρια φωνή. «Συνέχισε με τα πόδια! Με πεθαίνουν σήμερα!»

Αμέσως τινάχτηκε και επέστρεψε στο έργο του. Μετά από σχεδόν ένα τέταρτο, αποτράβηξα τα πόδια μου δίνοντας το σήμα πως δεν ήθελα άλλο τρίψιμο.

Ήταν δύσκολη μέρα στην δουλειά. Η απογραφή στο κατάστημα Σουπερ-Μάρκετ όπου εργαζόμουνα ως προϊστάμενος ήταν εξουθενωτική. Σχεδόν δύο εκατομμύρια διαφορετικοί κωδικοί προϊόντων και δύο μέρες εργασίας με εκατόν δέκα υπάλληλους να καταμετρούνε τα πάντα στα ράφια, την αποθήκη και τα φορτηγά.

Όταν τελειώσαμε και σούταρα και τον τελευταίο υπάλληλο για να κάνει πρωτοχρονιά, το μόνο που σκεφτόμουνα ήταν το πότε θα πάω στο σπίτι του σκλάβου μου να με περιποιηθεί όπως μόνο αυτός ξέρει. Του έστειλα μήνυμα να είναι σπίτι και να έχει τα πάντα έτοιμα. Όσο σκεφτόμουνα και την εξέλιξη της βραδιάς με την γυναίκα μου και τα πεθερικά, τόσο πριζονόμουνα περισσότερο. Έτσι, ήθελα όλα να είναι τέλεια, να με περιποιηθεί τέλεια ο σκλάβος μου ώστε να έχω δυνάμεις για το βράδυ.

«Πάμε μέσα στο κρεβάτι σου να ξαπλώσω. Θέλω να μου κάνεις μασάζ», του είπα καθώς σηκωνόμουνα.

Με την άνεση που είχα ως αφέντης του δουλικού, πήγα στην κρεβατοκάμαρά του, πέταξα κάτω τα άστρωτα σεντόνια και σωριάστηκα μπρούμυτα στο κρεβάτι του. Του έδωσα εντολή να μαλάξει την πλάτη μου.

Δεν μπορώ να πω. Από τότε που βρήκα πριν από δύο χρόνια αυτόν τον σκλάβο, τον Κώστα όπως είναι το όνομά του, κατάλαβα τι θα πει μασάζ. Είχε χάρισμα αυτό το παιδί. Ακόμη και αν δεν θα μου άρεζε να γαμάω αντρικά κωλαράκια, πάλι θα τον κράταγα για σκλάβο μου, μόνο και μόνο για τα θαυματουργά του χέρια. Βογκούσα πιο πολύ απ’ ό,τι αυτός όταν του γάμαγα την πίσω τρύπα. Με κάθε του μάλαξη, ένιωθα την κούραση και τα νεύρα να ρέουν από τους μύες μου σαν νερό. Πώς να μην το λατρεύω αυτό το αγόρι; Βέβαια, αυτό ποτέ δεν του το έδειχνα. Ξέρω πως θα ξενέρωνε στην στιγμή.

Μου το ξεκαθάρισε από την πρώτη στιγμή, από τις πρώτες κουβέντες που ανταλλάξαμε στο διαδίκτιο: «Θέλω έναν άντρα εκατό τις εκατό,» μου είχε πει. «Να είναι αφέντης, κύριος, απόλυτος άρχοντας. Να μην με βλέπει σαν φίλο, αλλά σαν σκλάβο. Να μου φέρεται όπως θέλει. Θέλει γαμήσι; Να με βάζει κάτω να με σκίζει χωρίς να βάλει καν λιπαντικό. Θέλει να βαρέσει χαστούκια; Να το κάνει χωρίς δεύτερη σκέψη. Να με βάλει να γαμηθώ με αγνώστους; Να το κάνει αμέσως. Θέλω να μην με βλέπει ως άνθρωπο, αλλά ως αντικείμενο που το χρησιμοποιεί για πάρτι του».

Είχα καιρό να συναντήσω αληθινό σκλάβο. Από τα φοιτητικά μου χρόνια στο Λονδίνο, όταν σπούδαζα και ήρθα σε επαφή με τον κόσμο των υποτακτικών σκλάβων και των αυταρχικών αφεντικών. Δεν άργησα να καταλάβω τον αυταρχισμό μου και το γεγονός πως η «χρίση» άλλων, λειτουργούσε ως σούπερ διεγερτικό για μένα.

Συνάντησα αρκετούς «σκλάβους» στην ζωή μου που μόνο σκλάβοι δεν ήτανε. Μικρά (ή και μεγαλύτερα) αγόρια, που νομίζουν πως θα φάνε κάνα σκαμπιλάκι και αυτό το λένε «σκλάβος». Ανόητα πλάσματα!

Στον Κώστα βρήκα αυτό που έψαχνα, και μάλιστα στην Ελλάδα, και στην πόλη μου, την Αθήνα. Από την αρχή κατάλαβα πως αυτός ήταν πραγματικός σκλάβος, γεννημένος για υποταγή. Μάλιστα, στις πρώτες συναντήσεις μας, σχεδόν αυτός οδηγούσε τα πράγματα, βοηθώντας με να ελευθερώσω τον καταπιεσμένο αφέντη που έκρυβα μέσα μου. Τον βαρούσα χαστούκια και γέλαγε. «Αυτό μόνο μπορείς να κάνεις;» μου έλεγε. «Η αδερφή μου βαράει πιο δυνατά», και του έριχνα πιο δυνατά χαστούκια.

Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι, και τώρα ζω πολύ πιο ήρεμα. Πραγματικά πιστεύω πως ο Κώστας συμβάλει στην καλή λειτουργία του γάμου μου. Αν δεν τον είχα να εκτονώνομαι, ίσως να γινόμουν και εγώ ένας από αυτούς τους βίαιους άντρες που δείχνουν στην τηλεόραση, από αυτούς που στέλνουν τις γυναίκες και τα παιδιά τους στο νοσοκομείο με κατάγματα και μώλωπες.

Κάτι τέτοιες στιγμές τσατίζομαι και ξυπνάει μέσα μου ο φαλλοκράτης. Γαμημένη χειραφέτηση και μαλακίες. Σε άλλες εποχές, θα είχα τον Κώστα σκλάβο μου στον στάβλο του σπιτιού μου, και όποτε ήθελα τις υπηρεσίες του θα πεταγόμουνα δυο βήματα ως το κρεβάτι του, ενώ η γυναίκα μου θα παρέμενε αμίλητη και κλειδωμένη στον γυναικωνίτη. Τώρα, πρέπει να της λέω ψέματα πως μετά την δουλειά έχω χαρτούρα στα φορτηγά, για να έχω κάλυψη να περνάω από τον σκλάβο μου και να με «ξαλαφρώνει». Αν ήξερε πόσο τυχερή είναι, θα έπρεπε αυτή, πρώτη από όλες, να πέσει στα πόδια του Κώστα και να τον ευχαριστεί για τις υπηρεσίες που μου προσφέρει. Τέλος πάντων. Και έτσι όπως είναι τα πράγματα, πάλι καλά να λέω. Παράπονο δεν έχω.

Τα μαγικά χέρια του Κώστα είχαν κάνει το θαύμα τους. Τα πόδια μου είχαν πάψει από ώρα να με πονάνε και ένιωθα την πλάτη μου σαν μια μάζα από απαλή κι εύπλαστη ζύμη. Όλη μου η ενέργεια είχε μεταμορφωθεί σε καύλα. Ένιωθα τον πούτσο μου, με τα είκοσι δύο ευλογημένα εκατοστά που του χάρισε ο Θεός, να είναι πέτρα και να πονάει από την πίεση που ασκούσε το βάρος του σώματός μου επάνω του. Ήρθε η ώρα να τυραννήσω λιγάκι το δουλικό.

Με ένα νεύμα μου σταμάτησε το μασάζ κι έκατσε στα γόνατα με τα χέρια στο πάτωμα και το κεφάλι να κοιτάζει κάτω. Γύρισα ανάσκελα και αμέσως ένιωσα αγαλλίαση στον καβάλο μου. Το πέος μου τώρα φαινότανε να πιέζει έντονα το ύφασμα του παντελονιού που εξείχε υψωμένο σχηματίζοντας ένα μικρό αντίσκηνο. Έβαλα το χέρι μου επάνω και τον μάλαξα. Ήτανε τέλεια! Ένιωθα χαλαρός και ξεκούραστος, και το μόνο που χρειαζότανε για να ολοκληρωθεί η κάθαρση ήταν να χύσω το ψωλόχυμα που έβραζε όλη μέρα στους όρχεις μου.

«Γουστάρεις ξεφτίλα να πιεις τα χύσια του αφέντη σου;» τον ρώτησα. Έμεινε σιωπηλός να κοιτάζει το πάτωμα. Μου άρεζε να τον τεστάρω συνέχεια. Ο σκλάβος δεν έχει δικαίωμα να μιλήσει εκτός κι αν ο αφέντης του δώσει το δικαίωμα με ξεκάθαρη εντολή. «Απάντησε!» τον διέταξα.
«Θα ήταν υπερβολικά μεγάλη μου τιμή Αφέντη,» απάντησε το δουλικό.
«Ωραία, αλλά όχι ακόμη,» του είπα. Πριν φύγω για τις γιορτές, θέλω να σου αφήσω ένα ενθύμιο. Πάνε φέρε το μαστίγιο».

Χάθηκε περπατώντας στα τέσσερα και επέστρεψε μετά από λίγο με ένα μαστίγιο φτιαγμένο από αληθινό καραβόσκοινο. Ήταν βαρύ και η επιφάνιά του άγρια και βαμμένη από προηγούμενες χρήσεις, ποτισμένο από το αίμα του σκλάβου μου.

«Πάμε στο σαλόνι να είμαστε πιο άνετα,» του είπα.

Στο σαλόνι, στον αριστερό τοίχο της πολυκατοικίας που δεν συνόρευέ με άλλο κτήριο, ο σκλάβος είχε από χρόνια τοποθετήσει γέρα στον τοίχο με μεγάλες βίδες, κρίκους στους οποίους μπορούσε να δένεται, κι έτσι να ακινητοποιείται χωρίς να ακούγονται «περίεργοι» ήχοι σε άλλα διαμερίσματα. Τον σήκωσα και τον έδεσα με την κοιλιά στον τοίχο. Σήκωσα τα χέρια του ψηλά και τα έδεσα στους κρίκους με τα σχοινιά που κρέμονταν πάντα έτοιμα για χρήση. Όταν τέλειωσα το δέσιμο και τον είχα έτοιμο, τον ρώτησα αν ήταν έτοιμος να φάει το ξύλο του. Δεν απάντησε καθόλου. Σωστή κίνηση. Ο αφέντης χέστηκε αν ο σλάβος είναι έτοιμος ή όχι να φάει ξύλο. Ο αφέντης δέρνει όποτε κι όπως γουστάρει, γιατί απλά, έτσι γουστάρει!

Σήκωσα ψηλά το βαρύ σχοινί, ζύγισα το εκπαιδευμένο πια χέρι μου και το κατέβασα με δύναμη. Τον πέτυχα στην αριστερή ωμοπλάτη. Ο σκλάβος έβγαλε μια ψιλή, πνιγμένη κραυγή πόνου και απόλαυσα το θέαμα των μυών της πλάτης του να συσπώνται και τα χέρια του να πετάνε φλέβες στα μπράτσα και τους καρπούς από το σφίξιμο. Χωρίς να περιμένω επανέλαβα την κίνηση. Πάλι η ίδια αντίδραση. Μετά από καμιά εικοσαριά χτυπήματα που είχαν κοκκινίσει την πλάτη του με κόκκινες, παχιές γραμμές, είδα πως τα πόδια του τρέμανε ελαφρώς. Ο πόνος και το σφίξιμο είχαν κουράσει τους τσιτωμένους τένοντες. Ο πούτσος μου, πιο σκληρός από ποτέ, πίεζε διεγερτικά το ύφασμα του εσωρούχου και του υφασμάτινου παντελονιού μου. Συνεχίζω ξαναμμένος και πιο άγριος.

Του ρίχνω δυο ντουζίνες απανωτές, δυναμώνοντας το κάθε χτύπημα, κλιμακωτά. Το ίδιο κλιμακωτά ανεβαίνουν και οι «ψιλές» κραυγές πόνου που προσπαθεί να καταπνίξει. Με διεγείρει ο ήχος της κραυγής του, και θα ήθελα όσο τίποτα στον κόσμο να μπορούσαμε να ήμασταν σε κάποιο απόμερο μέρος όπου δεν θα χρειαζότανε να καταπιέζει τον πόνο του.

Νιώθω μία ενόχληση στο δεξί μου μπράτσο. Μάλλον το παράκανα. Σταματάω το μαστίγωμα και το μαλάζω με το αριστερό. Ο πόνος υποχωρεί κάπως. Ηρεμώ. Στρέφω το βλέμμα μου στον σκλάβο μου που τώρα έχει καταρρεύσει. Τα πόδια του, ανίκανα να τον κρατήσουν έχουν παραλύσει και κρέμονται νεκρά. Τα χέρια του, τεντωμένα από το βάρος το σώματος που κρέμεται αποκλειστικά και μόνο από αυτά. Όλο του το σώμα συσπάται άρρυθμα. Στην ησυχία που έρχεται μετά το σταμάτημα των χτυπημάτων ακούω τους πνιγμένους λυγμούς που βαίνουν από το λαρύγγι του σκλάβου μου. Καύλα!

Ήρθε η ώρα. Θα του γαμήσω το λαρύγγι! Θα του ξεσκίσω το στόμα! Θα του τον καρφώσω τόσο άγρια που θα βγει από το πίσω μέρος του λαιμού του. Πετάω κάτω το σχοινί και του λύνω με άτσαλες κινήσεις τα δεσμά. Με το που λύνω τον τελευταίο κόμπο, το σώμα του γλιστράει στο πάτωμα, σαν να είναι ένα κομμάτι ύφασμα που πέφτει.

Τον αρπάζω από τα κατάμαυρά του μαλλιά και σηκώνω το κεφάλι του ψηλά. Βγάζει μια κραυγή πόνου, πιο μπάσα αυτή την φορά. Βοηθάει με τους μύες της πλάτης και ανασηκώνεται κάπως. Πιέζω το πρόσωπό του πάνω στον καβάλο μου.

«Αυτό δεν ήθελες; Παλιόπουστρα; Λέγε! Αυτό δεν ήθελες; Ε;» Ψιθυρίζει ένα αδύναμο «μάλιστα». Τα παίρνω! «Δεν άκουσα; Δεν άκουσα λέω! Δεν βλέπω και πολύ ενθουσιασμό! Τι έγινε; Μήπως δεν σου κάνω; Κουράστηκες; Θέλεις να φωνάξω την μανούλα να σου κάνει μάκια-μάκια να περάσει;!» Σε κάθε πρόταση η φωνή μου ανεβαίνει κλίμακες. Πραγματικά τα έχω πάρει. Έχω φτιαχτεί γαμώ το μου! Το μασάζ, το ξύλο, η καύλα! Θέλω να χύσω τώρα! Τώρα που να πάρει! Αλλιώς, μα τον Θεό, θα τον σκοτώσω στ’ αλήθεια!

«Λέγε μωρή παλιόπουστρα», του φωνάζω, «Δεν θέλεις πούτσο; Αρνείσαι να δεχτείς την αμοιβή που προσφέρει ο αφέντης σου; Μίλα!»
«Όχι αφέντη,» αποκρίνεται με επιτηδευμένα πιο δυνατή φωνή. «Δεν θα αρνιόμουνα ποτέ την ευλογία του σπέρματός σας κύριε! Είμαι δούλος σας κύριε και ζω για να σας υπηρετώ».
«Τότε μάζεψε τον γαμημένο εαυτό σου και έλα να μου τον γλύψεις καριόλη!»

Με μερικά βήματα φτάνω στον καναπέ και θρονιάζομαι επάνω του, με την λεκάνη μου να είναι σχεδόν στον αέρα, και ανοίγω τα σκέλια μου όσο μπορώ. Το δαρμένο, και ελαφρός ματωμένο, σκλαβάκι μου, έρχεται σερνάμενο στα τέσσερα με την αλυσίδα του κολάρου του να βγάζει έναν γλυκό μεταλλικό ήχο. Φτάνει. Παίρνει θέση ανάμεσα στα σκέλια μου. Δεν τολμάει να στρέψει το βλέμμα του αρκετά ψηλά για να αντικρίσει τα μάτια μου, αλλά σιωπηλά εκλιπαρεί για την εντολή μου. Τρέμει. Μερικοί μύες του συσπώνται ακόμη. Γαληνεύω. Γίνομαι πιο τρυφερός. Απλώνω το χέρι μου και του χαϊδεύω τα μαλλιά. Έχει όμορφα, απαλά μαλλιά. «Όλος δικός σου,» του λέω σχεδόν ψιθυριστά.

Απλώνει τα τρεμάμενα χέρια του. Χαϊδεύει το αντίσκηνο που υπάρχει κάτω από την μέση μου. Το πιέζει απαλά, πιο δυνατά, πιο δυνατά. Το μαλάζει και το χαϊδεύει.

Ο γλυκέ Θεέ! Αν οι χαρές του πούτσου είναι αμαρτία, δέχομαι την μεταθανάτια τιμωρία. Είμαι σχεδόν έτοιμος να αλλάξω θέσεις με το δουλικό μου. Είμαι έτοιμος, εγώ, να τον παρακαλέσω να τελειώνει. Δεν κρατιέμαι!

Σχεδόν δύο χρόνια σχέσης όμως, λειτουργούν καταλυτικά και για τους δυο μας. Από την μία κρατιέμαι και δεν βγάζω άχνα, κι από την άλλη, αυτός, ξεκουμπώνει με επιδέξιες κινήσεις τα κουμπιά και λύνει την και την ζώνη. Ο πούτσος μου, βρίσκοντας τώρα ως μόνο εμπόδιο το ύφασμα από το λευκό μου μποξεράκι, ανασηκώνεται αρκετά εκατοστά. Τώρα δεν έχω πια αντίσκηνο, αλλά ολόκληρη σκηνή από μεγάλο τσίρκο. Τεράστιο και πανύψηλο.

Σκύβει και ακουμπάει τα χείλη του πάνω στο ύφασμα. Δίνει ένα ζεστό φιλί. Συνεχίζει προς τα κάτω με τα χείλη να νοτίζουν το ύφασμα. Ξανανεβαίνει. Ξανά φιλί. Πιέζει το πρόσωπό του πάνω την ζεστή σάρκα που κρύβεται κάτω από ένα λεπτό κομμάτι υφάσματος. Η πλάτη του τρέμει. Αλλά είναι ένα τρέμουλο διαφορετικό. Έχει ρίγος. Ρίγος που προκαλείται από την καύλα. Τον έχω ξαναδεί να αντιδράει έτσι. Ξέρω πως και ο ίδιος κρατιέται. Προσπαθεί να επιτείνει την καύλα μου, την καύλα του αφέντη του. Ακόμη και αυτή την στιγμή που έχει το ελεύθερο, ενεργεί ως σωστός, αληθινός σκλάβος. Βάζει πάνω απ’ όλα την ηδονή, την καύλα του αφέντη του. Η καρδιά μου έχει μαλακώσει πέρα από το επιτρεπτό. Τελευταία στιγμή σταματάω το χέρι μου που πάει για άλλη μια φορά να του χαϊδέψει τα απαλά, κατάμαυρα μαλλιά.

Πλέον δεν φιλάει, αλλά εκτελεί μία επιδέξια χορογραφία πάνω στο σώμα που καυλωμένου πούτσου μου. Επιδέξια φιλάκια εδώ κι εκεί, γλειψίματα, τριψίματα, πιέσεις σε διάφορα σημεία. Νιώθω ένα δάκρυ να φεύγει από το ένα μου μάτι. Δεν είναι αδυναμία, είναι έκσταση πριν από την έκσταση. Με γνωρίζει πια υπερβολικά καλά το μπάσταρδο, σκέφτομαι.

Τελικά, απλώνει το λυτρωτικό του χέρι και, με μία απαλή κίνηση, γραπώνει το φαρδύ λάστιχο της μέσης και τραβάει το εσώρουχο προς τα κάτω. Το λάστιχο περνάει κάτω από τον πούτσο ο οποίος γραπώνει το ύφασμα. Δεν πτοείται. Δεν κάνει καμία κίνηση να διευκολύνει την απογύμνωση του ανδρισμού μου. Ξέρει πόσο μου αρέσει αυτή η λεπτομέρεια στην χορογραφία του. Βάζει παραπάνω δύναμη η οποία συσσωρεύεται στο παχύ και σκληρό κομμάτι κρέατος που έχω από παιδί ανάμεσα στα σκέλια μου, ώσπου, με ένα απότομο τίναγμα, αυτό κατεβαίνει κάτω, δημιουργεί την κατάλληλη γωνία και το λάστιχο απελευθερώνεται από το σάρκινο γάντζο. Το ύφασμα κατεβαίνει απότομα, και ο πούτσος μου πετάγεται σαν έλασμα ψηλά στον αέρα. Το μάτι του σκλάβου μου γυαλίζει απόκοσμα.

Το μεγάλο, ευλογημένο από τον δημιουργό, πέος μου, στέκει πανύψηλο με τους περήφανους είκοσι δύο πόντους του, και το αφύσικο φάρδος στην βάση του. Ο πουτσοκέφαλός μου, εντελώς απογυμνωμένος από την βάλανο, γυαλίζει από τα φυσικά λιπαντικά που βγάζουν οι αμέτρητοι, αφανείς στο γυμνό μάτι, πόρους του δέρματος του, σαν κόσμημα. Οπάλιο.

Απλώνει το χέρι του και κλείνει τα δάχτυλά του γύρω από τον κορμό του πούτσου και του κουνάει πάνω κάτω. Συσπώμαι και κλείνω σφιχτά τα μάτια. Δεν πρέπει. Δεν πρέπει να χύσω πριν τον βάλει στο στόμα του. Δεν πρέπει! Προσπαθώ να κρατηθώ ανακαλώντας στην μνήμη μου άσχετες εικόνες. Πετυχαίνει κάπως. Νιώθω τον πουτσοκέφαλο να υγραίνεται απότομα και να ζεσταίνεται ταυτοχρόνως. Στο μυαλό μου συντελείται ένα μικροκοσμικό Μπίγκ-μπάνγ. Μια έκρηξη εξαφανίζει τα πάντα και χάνομαι στο σκοτάδι.

Μέσα-έξω. Γλυκιά θερμότητα, απότομο ξεπάγιασμα. Ξανά: Μέσα-έξω, θερμό-κρύο. Ξανά, ξανά, ξανά, ξανά... Ανοίγω τα μάτια και βλέπω την μπάλα από το μαύρο του μαλλί να ανεβοκατεβαίνει ρυθμικά με συνοδεία υγρών ήχων που δραπετεύουν από το στόμα του. Δίνει ρέστα! Είναι, χωρίς αμφιβολία, για μένα, ο καλύτερος πουτσογλείφτης στην μέχρι τώρα ζωή μου. Ζει για να γλύφει καυλιά. Όχι ό,τι να ’ναι, αλλά το δικό μου καυλί!

Δεν είναι μονότονος και βαρετός. Κάνει κόλπα: Το βγάζει τελείως έξω από το στόμα του, και μουσκεμένο όπως είναι το φυσάει απαλά. Παγώνει! Και απότομα ανοίγει διάπλατα το στόμα του και το κατεβάζει με δύναμη και ταχύτητα εξαφανίζοντας τουλάχιστον το μισό μέσα του, χτυπώντας πάτο στο λαρύγγι του. Κατεβάζει το σώμα του, σχηματίζει ευθεία με τον λαιμό, ανοίγει δίοδο στον φάρυγγα και πιέζει. Ακόμη λίγα εκατοστά από τον πούτσο μου καταφέρνουν να εξαφανιστούν μέσα στο ορθάνοιχτο στόμα του. Πνίγεται. Συσπάται ολόκληρος. Κλείνει τα μάτια από τα οποία μερικά δάκρυα δραπετεύουν κι επιμένει. Πιέζει πιο δυνατά. Ξαφνικά γλιστράει προς τα μπρος. Η δίοδος άνοιξε και όλο το πέος μου χάνεται μέσα του. Καύλα!

Κοντεύω να τρελαθώ. Βογκάω και αρχίζω να κάνω μικρές, αλλά απότομες συσπάσεις. Σηκώνω τα μπράτσα μου και με τα χέρια μου γραπώνω άγρια και δυνατά τα μαλλιά μου και τα τραβάω. Σφίγγω τα δόντια μου και τεντώνω τον λαιμό μου. Χτυπιέμαι από ηδονή. Το καταλαβαίνει.

Τραβιέται και το βγάζει πάλι όλο έξω. Σκύβει και βουτάει τα βαριά, γεμάτα ζεστό ψωλόχυμα, αρχίδια μου μέσα στο στόμα του και τα μαλάζει με την γλώσσα του. Επιτείνει την αγωνία μου.

Τινάζω το χέρι μου και του γραπώνω τα μαλλιά. Τραβάω το κεφάλι του προς τα πίσω και του σκάω δυο γρήγορα χαστούκια στο κάθε μάγουλο. Χωρίς να περιμένω αντίδραση του πιέζω πάλι το κεφάλι προς τα κάτω. Βλέπω, έστω από τα πλάγια, το χαμόγελό του. Είναι στο στοιχείο του, και είναι πανευτυχής.

Συνεχίζει το έργο του. Τα δευτερόλεπτα περνούν και γίνονται λεπτά. Δεν ξέρω πόσα: δύο, πέντε, δέκα; Ιδέα δεν έχω, και χέστηκα! Οι παλμοί της καρδιάς μου έχουν ανέβει. Βαριανασαίνω και βγάζω βαθύ λαρυγγισμούς. Έχει βάλει το μοτέρ στο φουλ και δίνει ρέστα! Αυτό ήταν. Το νιώθω. Έρχεται.

Η φωνή μου γίνεται αφύσικα ψιλή και κοφτή. Συσπώμαι και τρέμω ολόκληρος. Αυτόματα απλώνω το χέρι μου και καρφώνω το κεφάλι του πάνω στον πούτσο μου που με γαργαλάει ευχάριστα. Δεν χρειάζεται βέβαια γιατί αυτός από μόνος του πιέζει πιο δυνατά τον λαρύγγι του πάνω στον καυτό και πρησμένο πουτσοκέφαλο.

«Χύνωωωω...» καταφέρνω να ψελλίσω καθώς νιώθω τον πίδακα της λευκής λάβας να διασχίζει με ταχύτητα φωτός την μικρή τρυπούλα της ουρήθρας μου, για να χαθεί σε μία άλλη, μαύρη τρυπά, που αχόρταγα καταπίνει την υγρή λευκότητα. Σπέρματα, γαλαξίες ολόκληροι χάνονται για πάντα μέσα στην τρύπα που οδηγεί στα εσώψυχα του σκλάβου μου. Συσπώμαι ξανά. Δεύτερη ριπή. Ανασαίνω. Ξανά. Τρίτη ριπή. Τέταρτη! Βογκάω! Πέμπτη, έκτη! Ανασαίνω. Ακολουθούν μερικοί ακόμη, όχι τόσο έντονοι, σπασμοί. Το στήθος μου κατεβαίνει καθώς εκπνέω μια μεγάλη ποσότητα αέρα από τα πνευμόνια μου. Έχω τα μάτια μου κλειστά, και στην κυριολεξία, βλέπω αστεράκια. Εκατοντάδες, χιλιάδες ίσως, αστεράκια να αναβοσβήνουνε. Επιτέλους. Καταφέρνω να ανοίξω τα μάτια μου που πλημμυρίζουν από φως.

Ακούω υγρούς ήχους. Στρέφω τα μάτια μου προς τα κάτω. Ο αχόρταγος σκλάβος μου ρουφάει με δύναμη το μεγάλο κομμάτι ζεστού κρέατος, που σιγά-σιγά χάνει την σκληράδα του. Προσπαθεί απεγνωσμένα να παρατείνει την ζωή της στύσης μου. Με την γλώσσα του να μαζεύει επιδέξια τις τελευταίες σταγόνες λευκής απόλαυσης που στάζουν από την λεπτή σχισμή της ουρήθρας μου, και με γλυκά, απαλά φιλιά που δίνει στον πουτσοκέφαλο, απολαμβάνει τα τελευταία δευτερόλεπτα της αμοιβής του.

Χαλαρώνω τους μύες και το σώμα μου βουλιάζει προς τα πίσω. Τα πόδια μου λύνονται και γλιστράω ελαφρός προς τα κάτω. Τα χέρια του σκλάβου μου σταματάνε την κάθοδο πιέζοντας μου τα γόνατα. Με απαλές κινήσεις και μαλάξεις της γλώσσας του, καθαρίζει το πέος μου από τυχών υπολείμματα σπέρματος. Χαλαρώνω... Χαλαρώνω... Χαλαρώνω... Μετά από λίγα λεπτά που φάνηκαν σαν αιώνες, ένοιωσα την ζωτική μου δύναμη να επιτρέψει στο σώμα μου. Σφίχτηκα και έσυρα τον εαυτό μου πίσω στον καναπέ, φέρνοντας το ταυτόχρονα σε καθιστική στάση. Ο σκλάβος μου καθόταν οκλαδόν ανάμεσα στα σκέλια μου, έχοντας το βλέμμα του καρφωμένο στον, κοιμούμενο τώρα πια, γίγαντα που ο Θεός προίκισε ανάμεσα στα σκέλια μου. Άπλωσα το χέρι μου και του χάιδεψα απαλά τα μαλλιά. Δέχτηκε το χάδι με χαρά αυτή την φορά, νιώθοντας μέχρι τα βάθη της ψυχής του την ικανοποίηση της γνώσης πως πραγματικά άξιζε το χάδι και την επιβράβευση. Είδα το χαμόγελο που σχηματίστηκε στα χείλη του.

«Έτσι μπράβο!» του είπα με βαριά φωνή. «Είσαι ένας πολύ καλός σκλάβος. Ένας πραγματικός σκλάβος που κάθε αφέντης θα ήταν περήφανος να έχει». Το χαμόγελό του μεγάλωσε.

Όταν ένοιωσα πως είχα συνέλθει πλήρως, ανήγγειλα την απόφαση για την αναχώρησή μου. Το δουλικό αμέσως άρχισε τις διεργασίες. Σήκωσε το εσώρουχο μου τοποθετώντας τον πούτσο μου, με φανερή αγάπη, στην σωστή του θέση. Κατόπιν με έντυσε φορώντας μου τα ρούχα ένα-ένα, και τέλος, αφού μου φόρεσε και το πουκάμισο, και σηκώθηκα όρθιος για να τον διευκολύνω, έδεσε την ζώνη μου και κούμπωσε το παντελόνι.

Σήκωσα το χέρι μου για να δω την ώρα στο ρολόι. Όλα πήγαιναν... ρολόι. Στην ώρα την σωστή που έπρεπε να τελειώσει.

«Λοιπόν,» απηύθυνα τον λόγο στον σκλάβο μου, «σήμερα ήσουν πολύ καλός. Πραγματικά δεν μπορούσα να ελπίζω σε τίποτα καλύτερο από αυτό που πρόσφερες σήμερα. Τώρα όμως ήρθε η ώρα να φύγω. Να ξέρεις πως ο Αφέντης σου είναι περήφανος για σένα και θα σε σκέφτεται συχνά τις επόμενες μέρες. Θέλω να είσαι καλό παιδί και να είσαι φρόνιμο για όσο θα λείπω. Κατάλαβες σκλάβε; Μίλα».
«Μάλιστα αφέντη,» αποκρίθηκε με χαμηλωμένο βλέμμα.

Περπάτησα ως την πόρτα με τον σκλάβο να με ακολουθεί στα τέσσερα. Γύρισα και τον κοίταξα. Του είπα να τεντώσει το κεφάλι του. Με κλειστά μάτια έκανε όπως τον διέταξα κι έλυσα το κολάρο του. Ήτανε ελεύθερος πια.

Έμεινα για λίγο να κοιτάζω το πρόσωπό του με αδικαιολόγητη αγάπη. Αυτό το πλασματάκι μου προσέφερε πολύ χαρά στην ζωή. Ήθελα να του χαϊδέψω τα μαλλιά, να του πω πόσο καλός είναι, και πόσο τυχερός ήμουν που τον βρήκα και τον έκανα δικό μου. Αλλά... Αυτό θα ήταν καταστροφικό. Ο μικρός ήταν αυτό που ήτανε: ένα υποτακτικής ψυχολογίας αδέσποτο. Φτιαγμένο να υπακούει και να εκτελεί εντολές. Δεν ήταν ένα μικρό κουτάβι που ήθελε χάδια και παιχνίδια.

Άπλωσα το χέρι και του χάιδεψα απαλά τα μαλλιά. Είδα το χαμόγελό του να εξαφανίζεται στιγμιαία. Το περίμενα. Στιγμιαία κι εγώ γραπώνω μια μεγάλη τούφα από τα μαλλιά του, και με το άλλο χέρι του αστράφτω απότομα πολλά μαζεμένα χαστούκια σε κάθε μάγουλο. Κατόπιν, με ένα τίναγμα, τον πετάω προς τα πίσω για να σκάσει φαρδύς-πλατύς ανάσκελα στο πάτωμα.

Ανοίγω την πόρτα και βγαίνω χωρίς να πω άλλη λέξη. Γυρνάω και ρίχνω μία τελευταία γρήγορη ματιά καθώς κλείνω την πόρτα. Προλαβαίνω και βλέπω τον σκλάβο να έχει γραπώσει το πέος του και να αυνανίζεται σε ξέτρελους ρυθμούς.

Μπαίνω στο ασανσέρ. Καθώς κατεβαίνω κάτω εξετάζομαι προσεχτικά στον καθρέφτη για τυχών «προδοτικά» σημάδια. Τίποτα. Καθαρός. Σκέφτομαι τον μικρό και σκάω ένα χαμόγελο στον εαυτό μου. Πρωτοχρονιά αύριο, σκέφτομαι. Βγάζω το κινητό και στέλνω μήνυμα στην γυναίκα μου να ζεστάνει το φαγητό γιατί σχόλασα και σε μισή ώρα θα είμαι εκεί.

Το βράδυ, κάνω έρωτα στην γυναίκα μου. Έτσι, για το καλό του χρόνου. Έχω όμως τα μάτια μου κλειστά. Μόνο που πίσω από τα κλειστά μου μάτια, βλέπω το σώμα του πιστού και καλού μου σκλάβου...

...έγραψε ο ταπεινός δούλος Faunlet

2. Ο Κουνιάδος

2009-01-07T03:52:00.006+02:00

Ο κύριος καθόταν από πάνω μου και με κοιτούσε απαξιωτικά. Για άλλη μια φορά είχα κάνει το ίδιο λάθος, και απ’ ό,τι φαινόταν, αυτή την φορά δεν θα ήταν το ίδιο επιεικής μαζί μου.

«Άχρηστο καθίκι», φώναξε ξαφνικά, και σήκωσε την ζώνη του για να με χτυπήσει.

Η ζώνη έσκασε με ορμή πάνω στο σώμα μου, προκαλώντας μου δυνατό πόνο, τόσο οξύ που τσίριξα. Προτού προλάβω να συνέλθω, ακολούθησε δεύτερο χτύπημα που αυτή την φορά με πέτυχε σχεδόν στο πρόσωπο. Ενστικτωδώς σήκωσα τα χέρια μου για να το προστατεύσω ενώ ταυτόχρονα παρακάλεσα για έλεος.

«Συγγνώμη», κλαψούρισα. «Δε θα το ξανακάνω. Τ’ ορκίζομαι».
«Γαμώ το στανιό σου μαλακισμένο! Μόλις τό ’κανες ξανά!» είπε μέσα από τα σφιγμένα δόντια του. Άλλο ένα χτύπημα με βρήκε στο σώμα. «Ρε! Ίσα κι όμοια είμαστε βρε ξεφτιλισμένε;! Πότε θα καταλάβεις την θέση σου σιχαμερό υποκείμενο;»
«Συγγνώμη, κύριε!» φώναξα προσπαθώντας να διορθώσω το λάθος μου. «Έλεος κύριε, έλεος!»
«Έτσι μπράβο! Πού θα πάει; Σαν τα ζώα κι εσύ, θα μάθεις...»

Σήκωσε το χέρι που κρατούσε την άκρη της ζώνης του ψηλά στο αέρα και το κατέβασε με όλη του την δύναμη. Ο πόνος ήταν πέραν του ορίου μου κι ένοιωσα τα μάτια μου να υγραίνονται από τα πρώτα δάκρυα.

«Λοιπόν. Για να σιγουρευτούμε πως έμαθες το μάθημά σου, θα φάς μια ντουζίνα στην πλάτη. Θα τις μετράς και κάθε φορά θα λές ευχαριστώ...»
«Κύριε!»
«Ακριβώς! "Ευχαριστώ, κύριε!" Να το θυμάσαι αυτό παλιομαλακισμένο!»

Γύρισα κι έκατσα στα τέσσερα με την γυμνή μου πλάτη εκτεθειμένη στην τιμωρία του κυρίου μου. Δευτερόλεπτα μετά έσκασε το πρώτο χτύπημα.

«Μία κύριε. Ευχαριστώ κύριε», είπα σφίγγοντας τα δόντια μου. Ακολούθησε το δεύτερο χτύπημα: «Δύο κύριε. Ευχαριστώ κύριε». Όταν είπα και το τελευταίο: «Δώδεκα κύριε. Ευχαριστώ κύριε», η πλάτη μου έκαιγε σαν να την είχαν βάλει φωτιά, ενώ μερικές κόκκινες σταγόνες που ένοιωσα να κυλάνε στο πλάι με διαβεβαίωσαν πως αύριο θα πονούσα τρομερά.

Ο κύριος έκανε δυό βήματα πίσω κι έσκασε στον καναπέ όπου καθότανε πριν τον νευριάσω κι αρχίσει να με τιμωρεί —όπως μου άξιζε να τιμωρηθώ. Πήρε μερικές αναπνοές πριν μιλήσει:

«Βλέπεις τί μ’ αναγκάζεις να κάνω; Ε; Πές μου: ήταν απαραίτητο όλ’ αυτό τώρα; Ε; Όλα αυτά για να μάθεις να λές μία γαμημένη λέξη; Μία τόσο απλή γαμημένη λέξη; Μίλα».
«Συγγνώμη κύριε», απάντησα. «Ό,τι και να πείτε έχετε δίκιο κύριε. Είμαι ένας ηλίθιος κύριε».
«Μήπως ξέχασες κάτι τελευταίο;»
«Συγγνώμη κύριε. Σας ευχαριστώ για την υπομονή που δείχνετε απέναντι σ’ ένα ανάξιο σκουπίδι σαν εμένα κύριε. Σας είμαι αιώνια ευγνώμον κύριε», συμπλήρωσα αμέσως.
«Έτσι μπράβο. Ίσως να υπάρχει ελπίδα για σένα τελικά. Έλα, ας συνεχίσουμε από εκεί όπου είχαμε μείνει».

Έτσι όπως ήμουνα στα τέσσερα, σύρθηκα μπροστά στα ανοιχτά σκέλια του κυρίου μου κι έσκυψα να του φιλήσω τα πόδια.

«Έτσι μπράβο, καλό σκλαβάκι», είπε με πιο ήρεμη φωνή, κι αφέθηκε στις υπηρεσίες της γλώσσας μου που ευλαβικά του έγλυφε τα πόδια.

Μετά από κάνα δεκάλεπτο, ο κύριος μου άρπαξε τα μαλλιά και με ανάγκασε να σηκώσω το κεφάλι μου. Προσπάθησα να κρατήσω το βλέμμα μου χαμηλά, ώστε να μην αντικρίσω το δικό του, αυτό θα ήτανε μεγάλο λάθος. Δεν είχα το δικαίωμα να κοιτάζω το κύριό μου στα μάτια. Όπως σωστά λέει κι ο ίδιος: "ίσα και όμοια είμαστε;" Φάνηκε να ικανοποιείτε από την προσπάθειά μου να μην εστιάσω στο βλέμμα του.

«Ίσως τελικά, κάτι να έμαθες, έ;» είπε.
«Προσπαθώ, κύριε».
«Έτσι μπράβο, κάνουμε προόδους. Για σήκω όρθιος να σε δούμε». Υπάκουσα και σηκώθηκα όρθιος. «Μπα-μπά; Τί έχουμ’ εδώ;» είπε ο κύριος με χλευαστικό τόνο στην φωνή του. «Φαίνεται πως σου αρέσει το ξυλίκι έ; Παλιοπουστράκι; Βλέπω το βρακί σου έχει γίνει τέντα».

Πράγματι, το πέος μου ήταν σκληρό σαν πέτρα και πιεζότανε από το ύφασμα του σλίπ που φορούσα.

«Δεν είναι λίγο παράλογο εγώ ν’ ασχολούμαι με την πούτσα σου, αντί εσύ ν’ ασχολείσαι με την δική μου; Απάντησε!»
«Μάλιστα κύριε. Έχετε δίκιο κύριε. Με την άδειά σας να σας υπηρετήσω όπως θέλετε κύριε», απάντησα υποτακτικά.
«Θα το ’θελες πολύ αυτό πουστράκι, έ; Αλλά όχι, δεν έχεις κερδίσει ακόμη αυτό το προνόμιο ώστε να μου την γλύψεις. Στο κάτω-κάτω, τέτοια πούτσα, δεν γίνεται να την χαραμίζω στο κάθε σκουπίδι που βρίσκω μπροστά μου. Έ; Έχω άδικο; Μίλα!»
«Ναι, κύριε. Θα το ήθελα πάρα πολύ κύριε. Αλλά αν δεν μου αξίζει, να μην μου επιτρέψετε να σας γλύψω κύριε».
«Καλώς. Βλέπω πως μαθαίνεις, αργά μεν, αλλά μαθαίνεις. Σήκω!»

Ο κύριος σηκώθηκε όρθιος και κατευθύνθηκε προς το μπάνιο. Ήξερα τι με περίμενε, κι έτσι δεν μου προκάλεσε έκπληξη η διαταγή του να κάτσω στο κέντρο του δωματίου, πάνω στα γυμνά πλακάκια.

«Εύχομαι, για το δικό σου το καλό να διψάς, γιατί αλλιώς ξέρεις τι σε περιμένει».

Με μία απότομη κίνηση κατέβασε το φερμουάρ του παντελονιού του κι αμέσως μετά τράβηξε από το άνοιγμα του εσωρούχου το πέος του. Στην θέα του και μόνο ένοιωσα ρίγος. Εκεί, μπροστά μου είχα το αντικείμενο του πόθου μου. Τον μεγάλο και χοντρό πούτσο του κυρίου μου. Το πόσο πολύ ήθελα να το βάλω μέσα στο στόμα μου, μόνο εγώ μπορούσα να το γνωρίζω. Αλλά όχι, δεν είχε έρθει ακόμη η ώρα να λάβω το υπέροχο πέος του.

«Κανέ: αααα...» είπε ο κύριος καθώς με σημάδευε με το πέος του.

Δευτερόλεπτα μετά ένοιωσα το ζεστό του κάτουρο να με χτυπάει, στο στήθος στην αρχή και μετά να αναβαίνει. Στόχος ήταν το ορθάνοιχτο στόμα μου, κι ήλπιζα να το πετύχει σύντομα, γιατί ό,τι χυνότανε έξω και κατέληγε στο πάτωμα, θα έπρεπε μετά να σκύψω και να το γλύψω.

Ένοιωσα το ζεστό υγρό να πετυχαίνει το στόμα μου και την αλμυρή γεύση των ούρων του στην γλώσσα μου. Υπό την συνοδεία του γέλιου του κυρίου μου, κατάπινα όση περισσότερη ποσότητα ούρων κατέληγε στο στόμα μου, ενώ το υπόλοιπο το ένιωθα να κυλάει από πηγούνι μου, να πέφτει στο στήθος μου, και να τρέχει μέχρι κάτω μουσκεύοντας το σλίπ μου. Απότομα όπως άρχισε, έτσι και τελείωσε. Ο κύριος τίναξε το πέος του και το εξαφάνισε πάλι πίσω από το ύφασμα του παντελονιού του.

«Δεν τα πήγες κι άσχημα», είπε, «αλλά κοίτα χάλι. Το καλό που σου θέλω να το κάνεις λαμπίκο το πάτωμα. Εδώ δες! Παντού κάτουρα! Αν είναι δυνατόν... Ξεκίνα! Τί περιμένεις;»

Έπεσα στα τέσσερα κι άρχισα με την γλώσσα μου να γλύφω το πάτωμα. Λίγο από εδώ, λίγο από εκεί, κατάφερα μετά από λίγα λεπτά να έχω καθαρίσει εντελώς. Ο κύριος φάνηκε ευχαριστημένος.

«Πολύ ωραία. Και τώρα βάλε κι ένα πλυντήριο τα ρούχα πού ’ναι στο καλάθι, κι έλα πάλι μέσα. Α! Και μην τολμήσεις να σκουπιστείς! Το καλό που σου θέλω».
«Μάλιστα, κύριε», απάντησα, και έκατσα να εκτελέσω τις εντολές του.

Όταν μπήκα ξανά στο σαλόνι, ο κύριος είχε γδυθεί και καθότανε στον καναπέ με τα πόδια ορθάνοιχτα και το μεγαλοπρεπές του όργανο να κρέμεται περήφανα ανάμεσα από τα σκέλια του. Μου έκανε νόημα με το δάχτυλο του να πλησιάσω. Μόλις έφτασα στα δυό μέτρα, έκατσα στα γόνατα όπως είθισται να κάθομαι μπροστά στον κύριό μου και περίμενα να με διατάξει.

«Έλα να μου τον γλύψεις», είπε ξερά. Πλησίασα σερνάμενος ανάμεσα στα σκέλια του κυρίου μου κι ένοιωσα την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά. Επιτέλους βρισκόμουνα μπροστά στο μεγαλοπρεπές του πέος. Έσκυψα και μύρισα το μεθυστικό άρωμά του. Η στύση μου κόντευε να τρυπήσει το σλίπ. «Πάρτοοο...» είπε ναζιάρικα.

Άνοιξα το στόμα μου και χωρίς να το ακουμπήσω με τα χέρια το πήρα μέσα μου. Ήτανε ζεστό, ζεστό και απαλό στην γλώσσα, σαν μεταξένιο. Άρχισα να λικνίζομαι με τρόπο ώστε το πέος του, που σκλήραινε κάθε δευτερόλεπτο όλο και πιο πολύ, να μπαινοβγαίνει στο στόμα μου. Σύντομα έφτασε το πλήρες μέγεθός του που ήτανε είκοσι ολόκληρα εκατοστά, ενώ το πάχος του ήτανε σαν να έβαζα στο στόμα μου ένα μπουκάλι αναψυκτικού.

Οι φλέβες του πούτσου του, πρησμένες και διογκωμένες, έστελναν το ζεστό αίμα στο «τέρας» του που τώρα μου γαμούσε το λαρύγγι. Αν υπήρχε κάτι για το οποίο καμάρωνα, ήτανε η ικανότητά μου στο βαθύ λαρύγγι. Μπορούσα άνετα να χώνω πράγματα στον ουρανίσκο μου χωρίς ν’ αναγουλιάζω και να κάνω εμετό. Το μόνο που ήθελα είναι κάθε τόσο και λιγάκι να τραβιέται για να παίρνω μια ανάσα.

«Ω, ναι! Ναι! Έτσι παλιοκαριόλι! Έτσι! Πάρ’ τ’ όλο μέσα!» φώναζε ο κύριος κυριευμένος από καύλα. «Θα στο ξεσκίσω ’γω αυτό το στοματάκι! Θα σε πνίξω με τα χύσια μου!»

Δεν άργησε πολύ να εκπληρωθεί η προφητεία του, καθώς με ένα απότομο τίναγμα της λεκάνης, κάρφωσε τον πούτσο του στα βάθη του λάρυγγά μου, κι ενώ γράπωσε με το χέρι το κεφάλι μου ώστε να μην μπορέσω να κάνω πίσω, άρχισε να χύνει το ψωλόχυμά του μέσα μου.

Το ζεστό και πηχτό υγρό χτύπησε στα βάθη του οισοφάγου, προκαλώντας μου αίσθηση όπως αυτή που έχει κανείς όταν προσπαθεί να ξεφορτωθεί κάποιο φλέμα. Μαθημένος όμως όπως ήμουνα, σύντομα κατάφερα να στείλω τα ζουμιά του κυρίου μου μέσα στο στομάχι μου.

Κατάπια όλη την ποσότητα με την οποία με ευλόγησε και συνέχισα να πιπιλίζω τον πούτσο του προσπαθώντας να τον στραγγίσω από κάθε σταγόνα σπέρματος που μπορεί να είχε απομείνει, συνοδευόμενος από τα αγκομαχητά του κυρίου.

Τραβήχτηκε αργά από μέσα μου, αφήνοντάς με μ’ ένα τρομερό αίσθημα κενότητας. Με δυσκολία κατάφερα να συγκρατήσω την ορμή μου να πεταχτώ μπροστά και να το ξαναβάλω στο στόμα μου, η τιμωρία θα ήτανε αβάσταχτα σκληρή.

Χαστούκισε απαλά μερικές φορές το μάγουλό μου με το χέρι του και είπε: «Μπράβο. Καλό πουστράκι. Ξέρεις πώς να τσιμπουκόνεις έναν μεγάλο πούτσο. Μπορεί να μην είσαι τελείως στο να με υπηρετείς, αλλά θα σ’ εκπαιδεύσω, και μια μέρα θα γίνεις τέλειο σκλαβάκι. Ε; Τί λες; Μίλα».
«Όπως ορίζετε κύριε. Είναι τιμή μου να σας υπηρετώ».
«Μπράβο. Έτσι σε θέλω», είπε. Σήκωσε το βλέμμα του και κοίταξε την ώρα στο ρολόι. «Πέρασε η ώρα. Άντε, καιρός να του δίνεις, Αλλιώς θ’ αργήσεις στο σπίτι κι η αδερφή μου θα τα πάρει στο κρανίο».

Σηκώθηκα και ντύθηκα με γοργές κινήσεις. Είχε δίκιο, η ώρα είχε περάσει γρήγορα. Κατευθύνθηκα προς την πόρτα όπου στεκόταν ήδη και την ώρα που έπεσα στα τέσσερα να του φιλήσω μια τελευταία φορά τις πατούσες, μου είπε: «Σε κάνα δίωρο που θα έρθω για να φάμε το παστίτσιο της Μαιρούλας θα σε τσεκάρω. Το καλό που σου θέλω να μυρίζεις κάτουρο, αλλιώς... ξέρεις».

Στον δρόμο σταμάτησα το αμάξι κάπου απόμερα και βάρεσα μια μαλακία να εκτονωθώ. Έγλυψα τα χύσια από το χέρι μου για να ενωθούνε με τα δικά του μέσα μου. Παρηγορήθηκα κάπως. Μπορεί να μην τον παντρεύτηκα όπως θα ήθελα, κατάφερα όμως να τον κάνω κουνιάδο μου παίρνοντας την στραβοκάνα την αδερφή του. Ας είναι...

...έγραψε ο ταπεινός δούλος Faunlet

1. Λίγα λόγια για το blog μου

2008-09-21T18:43:00.006+03:00

Γεια, είμαι ο Αλέξανδρος και μένω Αθήνα. Είμαι 23 ετών, φοιτητής, και από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου είχα μανία με τους σκληρούς, παλαιών αρχών, αυταρχικούς άντρες. Δυστυχώς στις μέρες μας τέτοιοι άντρες είναι σπάνιοι, και έτσι καταφεύγω στην φαντασία. Για κάποια χρόνια έβρισκα παρηγοριά στο Nifty, αλλά με έχουν κουράσει οι ιστορίες στα αγγλικά και το γεγονός πως σπάνια είναι αληθοφανείς ή καλογραμμένες. Από την άλλη, η έλλειψη παρόμοιας θεματολογίας στην ελληνική γλώσσα μου έκανε άσχημη εντύπωση και μου προκάλεσε αίσθημα μοναξιάς. Τελικά, μετά από μία συζήτηση στο mirc, κάποιος μου πρότεινε να κάνω blog και να γράφω τις δικές μου ιστορίες. Το σκέφτηκα μια, δυο, τρεις, και τελικά το έκανα.

Αυτό το blog λοιπόν, είναι μόνο για ενήλικους αναγνώστες, και θα ασχολείται με ιστορίες ομοφυλοφιλικού περιεχομένου με κύριο άξονα τον σαδισμό και τον μαζοχισμό, και ό,τι άλλο σχετίζεται με την επιβολή και την υποταγή όπως εξευτελισμός, κακοποίηση, δέσιμο, ούρηση, κ.λ.π. Οι ιστορίες μπορεί να είναι φανταστικές, ή να βασίζονται σε παραποιημένα αληθινά γεγονότα, ή μια μίξη.

Για όσους σοκάρονται, απλά τους λέω να μην ασχολούνται και να πηγαίνουν να διαβάζουν άλλα blogs. Για τους λίγους που ίσως να τους ενδιαφέρει όμως, περιμένω τα σχόλια τους, και γιατί όχι, τις δικές τους ιστορίες για δημοσίευση.

...έγραψε ο ταπεινός δούλος Faunlet